All Chapters of นางบำเรอของมาเฟีย: Chapter 51 - Chapter 60

“ทำอะไร”ดวงตากลมค่อยๆเปิดลืมขึ้นอย่างช้าๆเพื่อปรับสายตารับแสงสว่าง เธอกำลังตื่นขึ้นอย่างหงุดหงิดเมื่อมีคนมาสัมผัสท้องโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธอผู้เป็นเจ้าของจากสายตาของคนที่เพิ่งจะตื่นนอนเปลี่ยนเป็นแข็งขึงขึ้นในทันทีที่เริ่มมีสติรับรู้ จ้องมองไปยังเขาอย่างหาเรื่อง“ก็ลูกดิ้นฉันก็หวังดีช่วยปลอบให้หรือว่าต้องให้ทำมากกว่านี้”มือหนาปลดเข็มขัดที่คาดอยู่บนตัวออกอย่างรวดเร็ว ขยับลำตัวเข้าหาเธอพร้อมกับสายตาที่จ้องมองดูเธอไม่ห่างไปไหน“นี่คุณจะทำอะไร”หญิงสาวขยับตัวถอยหนีไม่เป็นท่า แต่ทว่าก็ถอยหนีไปไหนไม่ได้ก็เพราะว่ามันติดเข็มขัดที่เขาเป็นคนมาคาดให้เธอก่อนหน้านี้น่าหงุดหงิดชะมัดที่สุดท้ายก็แพ้ทางเขาอีกจนได้ ถูกเขามัดติดเอาไว้กับเบาะรถจนขยับตัวไม่ได้“อืม”ร่างหนาโน้มตัวเข้าไปให้ใกล้เธอมากที่สุด ก่อนจะส่งริมฝีปากหนาประกบเข้าหาริมฝีปากบางอีกครั้งจูบที่ห้องพักในโรงพยาบาลยังไม่ชื่นใจเลยสักนิด สานต่ออีกสักหน่อยให้ชื่นใจหน่อยก็ยังดีเพราะไม่ได้จูบมาตั้งหลายวันแล้ว“อื้อ”สองมือเล็กๆไล่ทุบไปตามอกแกร่งของเขาอย่างไม่ยอม พร้อมกับในลำคอก็พยายามส่งเสียงร้องท้วงออกมา แต่ส่งเสียงร้องดังเท่าไหร่ก็

“กลับบ้าน”เซนต์ดื่มจนเมาได้ที่ก็ขอแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนอย่างออสตินและบอนเนอร์ ขึ้นรถได้ก็ออกคำสั่งให้ลูกน้องพากลับบ้านทันทีไม่ได้กลับไปที่เพ้นเฮ้าส์เหมือนคืนก่อนๆ เพราะที่บ้านมีอีกคนนอนอยู่ เขาก็ไม่ได้เมาจนลืมเธอไปแล้วยังคงมีสติคิดได้ว่าควรกลับไป“ครับ”รถหรูของมาเฟียพร้อมด้วยขบวนติดตามอีกสี่คันมุ่งหน้าไปยังเพ้นเฮ้าส์หรูใจกลางเมืองตามปกติเพื่อส่งเจ้านายของเขากลับที่พัก “กูบอกให้กลับบ้าน ไม่ใช่เพ้นเฮ้าส์”มาเฟียที่กำลังเมาได้ที่และเริ่มหลับๆตื่นๆมาตลอดทางโวยวายเสียงดังขึ้นเมื่อลืมตามองไปรอบๆแล้วพบว่าไม่ใช่ทางกลับบ้าน“ครับๆ”ลูกน้องรีบหันหน้ารถกลับไปอีกทางแทบไม่ทัน เพราะไม่คาดคิดว่าเจ้านายจะหมายถึงบ้านที่มีเมียนอนรออยู่ ก็เห็นปกติแล้วเจ้านายชอบนอนคนเดียวทุกคืน“ป่านนี้หลับหรือยังวะ”พอมาถึงยังบ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้มันไม่ดูเหงาๆเหมือนแต่ก่อนแล้วนั้น เซนต์ก็เอ่ยถามหาเธอเป็นคนแรกอย่างไม่รู้ตัว พร้อมกับความสงสัยทั้งที่ตอนนี้มันก็เกือบจะตีสี่ได้แล้ว “เห็นปิดประตูห้องเงียบไปเลยตั้งแต่กินมื้อเย็นเสร็จครับ”โจรายงานเจ้านายออกไปตามที่รู้ เพราะว่าเขาไม่ได้ตามขึ้นไปเฝ้าเธอที่ชั้นบน

“นายหญิงโซเฟียไม่เคยมีจุดอ่อนใดๆเลยนะครับ และเธอก็ไม่เคยมีความรักหรือมีสายใยสัมพันธ์กับใคร คนที่นายหญิงโซเฟียให้ความสนิทสนมก็มีแต่นายเพียงคนเดียวเท่านั้นครับ”มาลิคหลังจากได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้ตามสืบหาจุดอ่อนของผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลเอสเซียโน เขาก็เร่งมือทำงานอย่างหนักทั้งลงมือสืบหาด้วยตัวเองและให้ลูกน้องสายข่าวที่มีกันอยู่ในหลายประเทศช่วยสืบในเรื่องนี้ด้วยแต่เขาก็แทบไม่ได้ข่าวอะไรมารายงานเจ้านายเลยแม้จะใช้เวลาสืบมาสองวันกว่าๆได้แล้วดูเหมือนงานที่เขารับคำสั่งเอาไปทำจะคว้าน้ำเหลวไม่เป็นท่า เมื่อคนอย่างนายหญิงโซเฟียไร้ซึ่งจุดอ่อนใดๆ เธอมีเพียงจุดอ่อนเดียวก็คือเจ้านายของเขาเท่านั้น“เฮ้อ มึงสืบมาได้แค่นี้เหรอวะ ไม่อย่างนั้นไม่สืบประวัติกูมาด้วยล่ะ”เซนต์นั่งฟังคำพูดของลูกน้องไปก็ถอนหายใจไปราวกับหมดความหวังที่จะหาทางไปงัดข้อกับคนเป็นป้า เวลาที่เหลืออยู่ก็กระชั้นชิดเข้ามาทุกทีอีกสามเดือนนิดๆคนตัวเล็กก็ถึงกำหนดจะต้องผ่าคลอดลูกแฝดแล้วและนี่ใช้เวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ตั้งสองวันแล้ว ยังหาจุดอ่อนของป้าเขาไม่เจอสักจุดแล้วจะเอาอะไรไปสู้ท่านได้ แต่เขาก็ไม่ยอมเสียใครไปทั้งน

มาเฟียที่เคยลงสนามแข่งรถมาก่อนสมัยเป็นวัยรุ่นใช้เวลาในการขับรถไม่นานนักก็มาถึงยังโกดังใหญ่ของเขาที่ตั้งอยู่ที่ท่าเรือริมทะเลสถานที่ที่เขามักจะมาเยือนทุกคืนเพื่อทำงาน “นายจะพักที่ไหนครับ ผมจะได้เตรียมสถานที่ให้”มีลูกน้องอย่างมาลิครอต้อนรับอยู่พร้อมแล้วกับลูกน้องคนอื่นๆที่เริ่มทยอยพากันเข้ามาทำงานเพราะใกล้ได้เวลาเริ่มงานในค่ำคืนนี้แล้ว“บนเรือแล้วกัน ที่นั่นน่าจะสบายที่สุด”และเขาก็เลือกที่จะอยู่ที่โกดังยาวเลยกับเธอจะได้ทำงานอย่างสบายใจไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังถ้าเกิดพาเธอกลับไปอยู่ที่บ้านกับป้าของเขาโดยที่เขานั้นเลือกเข้าไปพักภายในเรือนสำราญส่วนตัวของเขาที่จอดเทียบท่าอยู่ใกล้ๆกับโกดังพอดี เมื่อที่นั่นมีห้องนอนและสิ่งอำนวยความสะดวกที่ครบครันมากกว่าที่โกดังของเขา เพราะเธอกับเด็กในท้องคงจำเป็นต้องใช้ของพวกนั้นเป็นอย่างมากเพื่อให้สบายตัว อีกอย่างมันก็ดูจะมีความส่วนตัวมากกว่าถ้าจะมานั่งๆนอนๆในโกดังที่มีลูกน้องเขากำลังทำงานกันอยู่เต็มโกดังนั้น“ครับนาย”“เสิร์ฟอาหารเย็นเป็นอาหารทะเล เอาที่ดูหลากหลายไม่ซ้ำกัน”นอกจากที่นอนแล้ว เรื่องอาหารการกินของเธอเขาก็จัดการให้ไปพร้อมกันด้วย เพื่อ

สองวันเต็มๆที่เขากับเธอใช้ชีวิตอยู่บนเรือสำราญที่จอดเทียบฝั่งลำนั้น เธอดูจะมีความสุขมากอย่างลืมตัวเมื่อได้อยู่ข้างกายเขาและมักอยู่กันสองต่อสองบนลำเรือนั้น หลงลืมความผิดที่เขาทำเอาไว้กับเธอและหลงลืมว่าตัวเองเป็นใครสำหรับเขา ก็คงเป็นเพราะเธอไม่มีความทรงจำใดๆเลยนอกเสียจากความทรงจำเกี่ยวกับตัวเขา มีเขาเป็นเพียงคนเดียวในความทรงจำของเธอ เหมือนเขาจะกลายเป็นทุกอย่างในชีวิตของเธอไปแล้วในระยะเวลาสองวันนั้นเขาเองก็ไม่ต่างไปจากเธอชีวิตดูสงบขึ้นไม่ใช่ไฟร้อนพร้อมแผดเผาของมาเฟียเหมือนอย่างเมื่อก่อนอีกแล้ว ในแววตานั้นก็ด้วยที่มันมักฉาบไปด้วยความเย็นชากลับกลายเป็นแฝงไปด้วยความสุขอย่างไม่รู้ตัวรวมไปถึงเขาเป็นคนไปส่งเธอหาหมอตรวจดูเด็กๆในท้องด้วยตัวเองไม่ได้ให้เธอไปกับลูกน้องทั้งที่ปากก็พูดว่าไม่จำเป็น เป็นครั้งแรกเลยที่เขาจะได้เข้าไปในห้องตรวจพร้อมกับเธอ และนั้นคือปัญหาใหญ่สำหรับโรงพยาบาลที่เตรียมอาจารย์หมอผู้ชายเอาไว้สำหรับการตรวจสำคัญในครั้งนี้“เอาหมอผู้หญิงมา แล้วเอาไอ้พวกนี้ออกไปให้หมด”แค่เพียงเห็นหน้าหมอแล้วพบว่าเป็นผู้ชาย มาเฟียอย่างเซนต์ก็โวยวายลั่นโรงพยาบาลอย่างไม่เกรงใจคนไข้คนอื่นๆ