ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 35

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 35

นิสัยเดิมๆ อรุณทำกับที่นี่ไม่ได้ ขึ้นเสียงกับใครไม่ได้ ดุด่าดูถูกเหยียดหยามก็ไม่ได้อีก หากทำนางจะถูกทำร้ายร่างกาย ตบบ้าง ตีบ้าง ทุบบ้าง นางถึงได้รู้ว่า การถูกกดขี่ ไม่มีปากมีเสียงเป็นอย่างไร และนึกถึงพราวฟ้าที่ถูกตนกระทำมาร่วมสามปีอย่างรู้สึกผิด

การปรับตัว ปรับสภาพจิตใจที่ต้องทำให้ได้จึงเริ่มขึ้น นานหลายเดือนกว่าอรุณจะทำได้ และมองเห็นความผิดของตนเอง สำนึกผิดในเรื่องที่ทำลงไป ดังคำพูดที่ว่า ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา อรุณตระหนักถึงความผิดพลาดทั้งความคิดและการกระทำ นางจึงออกมาพบปรินทร์และครอบครัวหลังจากเข้าไปอยู่ในเรือนจำหกเดือน

“แม่ขอบใจทรายมากนะที่ยกโทษให้แม่” นางน้ำตาไหลขณะเอ่ยประโยคนี้ ซาบซึ้งใจในความดีของลูกสะใภ้ ที่นางมองไม่เห็นค่า

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ พวกเราลืมเรื่องเก่าๆ ไปแล้ว คุณแม่ออกจากที่นี่เมื่อไหร่ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะคะ คุณแม่จะได้มาช่วยทรายเลี้ยงหลานด้วย” พราวฟ้าไม่ถือโทษโกรธแม่สามี เพราะคิดว่า การที่อรุณติดในสถานที่แห่งนี้ ถือว่านางได้รับโทษ ได้รับบทเรียนแล้ว

มื้อเช้าขณะมาอยู่ไร่พันลภ ปรินทร์รั