All Chapters of HER REPLACEMENT: REGRETS : Chapter 71 - Chapter 80

Hindi alam ni Karina kung bakit kakaiba ang nararamdaman niya ngayon. Parang may bigat sa dibdib niya na hindi niya maintindihan kung bakit ganoon na lamang ang kanyang pakiramdam. She was just fine all day, at wala naman siyang nakaaway o nakaalitan man lang. Wala na ring gumugulo sa kanya sa mga nagdaang araw, kaya masaya siya at smooth lang ang lahat. But then, she suddenly felt anxious—lalo na sa biglang pagdating ni Rheana. “Hello, guys. Sorry if I’m late…” sabi ni Rheana nang tumayo ito sa harap nila. Patuloy pa ring kausap ni Luther ang kanyang tiyuhin. Napatingin naman si Karina kay Luther, at nang lingunin siya ng asawa, nagtagpo ang kanilang mga mata. “I wasn’t expecting to see you here, Rhe,” sabi ni Carla, sabay beso na parang sobrang close nila. “It’s been a while, Carla. You’re still gorgeous as ever,” puri naman ni Rheana kay Carla. “You as well. You’ve become even more gorgeous. You should be the one standing here with us, not just some visitor,” ani Carla,

Gulat na gulat si Karina habang nakatitig sa mga abo at basag na urna na nagkalat sa sahig. Nanlalamig ang buong katawan niya. Samantala, patuloy ang pagtawa ni Rheana—isang halakhak na walang bakas ng katinuan. “Anong ginagawa mo, Rheana?” sigaw ni Karina, nanginginig ang boses sa galit at gulat. “Bakit mo binasag ’yan?” “Alam mo ba kung kanino ’yan?” maluha-luha ngunit patuloy pa ring tumatawa si Rheana, tila nilalamon ng sariling kabaliwan. “Rheana… bakit mo ’yon ginawa?” nag-aalala at kinakabahan na wika ni Karina. "Alam mo ba kung kanino 'yan? Alam mo ba, Karina?" usal ni Rheana na hindi man lang makikitaan ng takot o kaba sa itsura. "Wala akong pakialam kung kanino 'yan, Rheana. Pero hindi mo dapat ginagalaw ang hindi sa'yo, lalo pa sa abo na 'yan. Respeto naman!" singhal ni Karina. Biglang tumawa ng malakas si Rheana. "Ang abo na 'yan ay galing sa kapatid ko. Si ANDREANA, Karina. Ang kambal ko na pinakamamahal ng asawa mo, na hindi niya magawang kalimutan." Big

Nagkaroon ng pansamantalang pagkawala ng alaala si Karina dahil sa lakas ng pagkabagok ng kanyang ulo nang siya ay mahulog sa hagdan. Nakaranas din siya ng trauma dahil sa nangyari. Nagsusumamo ang lahat dahil sa hindi inaasahang pangyayari. Tatlong araw nang hindi nagigising si Karina, ngunit ayon sa doktor ay nasa maayos na kondisyon na ito. Tatlong araw nang hindi nagigising si Karina, at tatlong araw din na hindi umaalis si Luther sa tabi niya. Hindi ito kumakain nang maayos, halos hindi natutulog, at paulit-ulit na sinisisi ang sarili sa nangyari. He blamed himself for everything—sa mga salitang nasabi niya, sa mga pagkakataong hindi niya naprotektahan ang asawa. Kinompronta rin niya si Rheana, ngunit panay pa rin ang pagde-deny nito sa nangyari. Kahit malinaw sa CCTV na siya ang tumulak kay Karina, mariin pa rin itong tumatanggi. May warrant of arrest na sana laban kay Rheana, ngunit nakatakas ito patungong ibang bansa bago pa man ito maaresto. Mas lalong nadagdagan a

CHAPTER 78 Madaling araw bumangon si Karina mula sa kama. Tinungo niya ang banyo at naghilamos. Tinitigan ang sarili at hindi makita ang saya sa mukha nito. Alam na niya kung bakit nasa ospital siya ngayon. Nakausap niya ang Doktor at tama nga siya nawalan siya ng anak at kasabay nun ang pagkabagok ng kanyang ulo. She's also aware that the man who has taken care of her is her husband. “Love? Are you okay?" Kinakabahan na wika ni Luther ng makita niyang nasa banyo lang ang asawa. “Okay lang ako," sagot ni Karina. Nagulat si Luther dahil finally kinausap na rin siya ng asawa. “Kumusta ang pakiramdam mo? May masakit ba sa'yo?" Mahinahong wika ni Luther. “Wala naman masakit, gusto ko lang maglinis ng katawan," ani Karina. “I will help you. Come here, Love. Let me wash you…” Luther said, but Karina didn't react. “I’m fine, I can do it." Malamig ang boses na salita nito. Nagtindigan naman ang balahibo ni Luther sa katawan. Hindi siya sanay sa malamig na pakikitungo ng asawa sa

KARINA Nandito na kami sa restaurant. Halos walang tao sa paligid at may sapat na distansya ang bawat mesa. This is not just an ordinary restaurant. Alam kong mamahalin ito. Siguro dinala na rin ako ni Luther dito dati, dahil pagpasok pa lang namin ay kilala na ako ng manager. Tapos na akong mag-order, pero hindi ko rin alam kung ano talaga ang gusto kong kainin. Kaya kung ano na lang ang una kong nakita sa menu, iyon ang pinili ko. Wala rin naman akong gana. Hindi na ako masyadong kumakain simula nung magising ako mula sa coma. Kahit anong luto nila ng kahit anong pagkain ay hindi ako nawiwili. Kapag natikman ko ay agad na rin akong nagsawa. Iniisip ko na lang na epekto ito sa pagkawala ng baby ko. At sa trauma rin. Tahimik lang si Luther sa tapat ko. Hinayaan ko na lang siya, dahil wala rin akong gustong sabihin. Kapag nasa bahay kami marami siyang kwento tungkol sa amin. Nakikinig lang ako sa kanya at hinahayaan lang siyang magsalita. Pero sa tuwing pilit kong iniisip ang