CHAPTER 162 KARINA'S POV “Dito lang ako. Sasamahan kita!” Hinila ko ang upuan palapit sa kanyang hospital bed at umupo sa tabi niya. Hindi ko na talaga kayang lumayo sa kanya. After what happened, kahit isang segundo lang na hindi ko siya nakikita, kinakabahan na agad ako. I know that he is a tough guy and he handles that kind of situation. Pero na truama na siguro ako sa mga nangyayari sa buhay namin mag-asawa. I watched him slowly close his eyes. Mababaw pa rin ang kanyang paghinga, at paminsan-minsan ay kumukunot ang kanyang noo dahil sa sakit. My heart ached just looking at him. Marahan kong hinawakan ang kamay niya. “I’m here, Baba.” Hindi na siya sumagot. A few minutes later, napansin kong tuluyan na nga siyang nakatulog. Napangiti naman ako nang bahagya. Finally, he needed to fully rest. Maingat kong inayos ang buhok niya na nakatakip sa kanyang noo. “Rest, Baba,” bulong ko. Nanatili lang ako sa tabi niya habang pinagmamasdan siyang natutulog. For the first time si
Mehr lesen