All Chapters of HER REPLACEMENT: REGRETS : Chapter 81 - Chapter 90

KARINA Nagpatuloy kaming kumain hanggang sa mabusog ako. Hindi ko namalayan na nagugustuhan ko na pala ang pagkain. Hindi ko man naubos lahat, at least busog na ako. Inikot ko ang paningin ko at sinuri ang paligid. The lights were dim. Pero bakit kanina, kitang-kita kami ng babaeng nagngangalang Miss Santiago? Or maybe she really just happened to see us? I don’t know why I’m feeling like this. Kinakabahan ako at naiinis ako sa presensya ng babaeng iyon kanina. Or am I just jealous? Baka posible talagang magselos ako kahit hindi ko maalala ang asawa ko—dahil mahal ko siya. Kaya normal lang na makaramdam ng selos. Sabi nga nila, nakalimutan man ng utak, ngunit hindi ng puso “Excuse me, Baba. CR lang ako saglit,” ani ko kay Luther na abala sa cellphone niya. Hindi ko alam kung sino ang kausap niya. “I’ll take you there,” alok niya. “No, thank you. Ako na bahala,” giit ko. “Are you sure?” “Yes.” Tinungo ko na ang CR nang makasalubong ko ang isang staff, kaya nagtanong

CHAPTER 83 THIRD PERSON POV WALANG imik sa buong biyahe hanggang sa makauwi silang dalawa. Hindi na nagawang magtanong ni Luther kung bakit biglang umalis ang asawa. Kasi nawala na ito sa isip niya dahil sa galit nito sa lalaki na si Braden. At ganoon rin si Karina nang makita na may ibang kausap ang asawa. Tahimik na ang bahay, dahil umalis na rin sina Arian at Kennedy. Padabog na isinara ni Karina ang pintuan. Napapikit na lang ng mga mata si Luther dahil mukhang mas galit pa ang asawa kaysa sa kanya. "Are you mad? Hindi ba dapat ako ang magalit dito?” naiinis na usal ni Luther habang nakasunod sa asawa sa hagdan. "At bakit ka naman magagalit? Ha? Ako lang ba ang may kausap? Ikaw nga diyan e, nawala na agad ako sa isip mo ng makausap mo ang babaeng ‘yon.” Malakas na boses na salita ni Karina. Luther scoffed. “Babae?" sambit nito. “You mean, Jessica?" Luther said. “Hindi ko alam kung sino ang kausap mo at wala akong pakialam," galit na sigaw ni Karina at tinaliku

CHAPTER 85 KARINA Nasa business trip ngayon si Luther. Tatlong araw siya sa Zambales para sa isang mahalagang meeting. Medyo boring ang bahay dahil wala siya, kaya naisipan ko na lang maglinis ng kwarto. Wala rin si Nanay Fely ngayon dahil graduation ng mga anak niya—ang Tres Marias niyang sina Ivanne, Quinn, at Miray. Pumasok na ako sa isang kwarto dala ang panglinis. Pagpasok ko palang nag-iba bigla ang pakiramdam ko, pero binaliwala ko na lamang 'yon. Malinis naman ang kwarto, walang kahit na akong gamit ang nasa loob. So hindi na siguro kailangan linisan. "Ano 'to?" ani ko. Pinulot ang isang litrato mula sa sahig. "It's Luther and who is this girl?" Kunot-noo kong tiningnan ang litrato at mukhang matagal na 'to dahil nagsisimula ng mamuti at mabura ang ibang bahagi nito. Tiningnan ko ang likod ng litrato, baka sakaling may nakasulat—at tama ako, meron nga. Biglang lumakas ang kabog ng dibdib ko. “It’s Andreana,” I said as I stared at the picture. She was

LUTHER I feel like my world fell apart for the second time. I don't want to feel the pain I felt before, after losing Andreana. Ayaw ko ng maranasan na mangulila ulit. Hindi ko na kakayanin 'yon. Kung kailangan kung magmakaawa, gagawin ko. Wag lang akong iwan ng mahal ko. I made a mistake, yes, I admit it. Pero hindi ko sinasadyang makapagsalita ng masakit sa kanya. Lalo pa na nawala ang anak namin. Hindi ko kayang patawarin ang sarili ko, siya kaya? I deserve the hate because I am a fool. Naniwala ako kay Rheana. Sinira ko ang tiwala niya. Ang kumpyansa niya sa sarili. I was ready for it. I was ready na kung babalik ang alaala niya ay kamuhi agad ang nararamdaman niya sa akin. Naintindihan ko siya. Kaya hindi ko siya masisisi. Dahil kasalanan ko naman ang lahat. "Anong plano mo? Wala kang gagawin upang manatili siya? Are you just going to throw her away like that?" Bungad sa akin ni Kennedy, galit na galit na kulang na lang ay saktan niya ako. “She's gone for five da

CHAPTER 89 KARINA LEAVING doesn’t mean you don’t love the person you left. The love is still there—but sometimes, we have to step out of their lives to make them realize something. Sina Mama Lucy at Arian lang ang nakakaalam kung nasaan ako. Ang tinitirhan ko ngayon ay pagmamay-ari ni Mama Lucy. Siya rin ang nagsabi sa akin na layuan muna ang anak niya para makapag-isip ito at ma-realize kung ano nga ba ang tunay niyang nararamdaman para sa akin. Sobrang bait ni Mama Lucy. May negosyo rin siya rito—isang sikat na flower shop sa lugar na ito. May boutique clothing store din siya, at pinahawakan niya iyon sa akin kasama ang iba pang staff. Wala kasi akong masyadong alam tungkol sa pagnenegosyo, kaya malaki ang pasasalamat ko sa tiwalang ibinigay niya sa akin. "Ma’am Karina, may flower po para sa inyo," ani Suzy. Nagtaka ako kung kanino galing ang bulaklak. Wala pa naman akong masyadong kilala sa lugar na ’to. Limang araw pa lang simula nang dumating ako rito. "Kanino daw ga