บททั้งหมดของ HER REPLACEMENT: REGRETS : บทที่ 51 - บทที่ 60

Luther left Karina for a while to confront his Mother. Hindi niya alam kung bakit ginawa ng Mama niya iyon. Ayaw niya kasing nararamdaman ang presensya ng babae. He respects Rheana. For him she's just a family. "Ma, why did you let Rheana stays for the night? What will Karina's siblings think about it?" Luther confronted Lucy inside his mother's room. "I just want her to know her boundaries, anak. I know that you're aware that she likes you. Gusto ko lang ipamukha sa kanya na maka-move on ka na. At wala na siyang chance sa 'yo. Kamukha man niya ang namayapa mong fiance, but she'll no match on her twin sister. I don't like her, and I only want Karina." Lucy said in her serious voice. "And Katrina siblings isn't the type of person who judge people quickly. Sinabi ko na rin sa kanila na kapatid si Ana ng namayapa mong fiance. Kaya wag kang OA, diyan!" Dagdag pa nitong salita. Mukhang wala na ngang magagawa si Luther dahil seryoso ang Ina na sa bahay na lang nila magpapalipasi

KINABUKASAN ay maaga nagising si Karina. Hindi pa gising si Luther kaya hindi na niya ito ginising pa. Bumangon siya at nagtungo sa banyo upang maglinis ng katawan. Kasalukuyan siyang nagsisipilyo ng biglang pumasok si Luther sa banyo. Nang makita siya nito ay nginitian siya at nilapitan. Pumwesto ito sa likuran niya at niyakap patalikod. Nagulat naman si Karina at hindi pa talaga sanay sa mga sweet moments nila ng asawa. "Good morning, my pretty wife," bulong ni Luther sa tainga ni Karina. Nakiliti naman si Karina kaya napahagikgik siya ng tawa at pilit na umiwas. "Nakikiliti ako, Baba," natatawang salita niya ng halikan siya ni Luther sa liig. "Akala ko ay tulog ka pa kaya una na akong bumangon," ani Karina. "Actually, kanina pa ako gising. Hinintay lang kitang magising," sagot naman nito na nakayakap pa rin. “Talaga? Sana ginising mo na lang ako, Baba.” "Nag-enjoy pa kasi akong titigan ka, Love." “Bakit mo naman ako tititigan?" “Kasi hindi nakakasawang tingnan a

Nasa cafeteria ngayon si Karina, kumakain ng lunch. Hindi kasi siya nag-agahan kanina dahil nawalan siya ng gana kumain, marahil dahil siguro sa nangyari kanina. Hindi niya rin sinasagot ang tawag ni Luther o replayan ang text messages nito. Mag-isa lang siya sa table niya, kahit mahaba naman ang table wala talagang sumabay sa kanya sa iisang table. Pero wala na siya pakialam dun. Tanging si Arian lang kasi kasama niya kapag kumakain siya sa cafeteria. Hindi na kasi siya nagdadala ng baon dahil may pambili naman na siya. O di kaya nililibre siya ni Arian. Pero ngayon ay gusto lang niyang mag-isa, hindi na muna niya hinanap ang kaibigan. Hanggang ngayon ay wala pa rin talaga siya sa mood. Wala naman siyang pakialam kung ayaw sa kanya ng ng tao. Mahalaga ay wala siyang ginawang masama sa kanila. Malapit na rin naman siyang matapos ng kolehiyo, at OJT na naman ang haharapin niya sa susunod na mga linggo. Iniisip niya na hindi naman niya makakasama ang mga kaklase niyang bully.

Hindi pa tapos ang meeting at uwing-uwi na si Luther sa kanilang bahay para makita ang asawa. Hindi pa rin kasi siya mapakali matapos ang nangyari sa kanila kaninang umaga at hindi pa siya nakakatanggap ng tawag mula kay Arian. He is aware na hindi Tama ang kanyang ginawa kaya kakausapin niya asawa mamaya pag-uwi at aayusin ang dapat na ayusin. “Dismissed," usal niya matapos tingnan ang oras mula sa kanyang wrist watch. Nagtaka naman ang mga empleyado kung bakit bigla na lang nag-dismiss ang CEO, kahit hindi pa naman tapos ang meeting tungkol sa bagong proyekto. "Uhm…Mr. Mendez, is it mean, pasado na ang project?” tanong ng Team na siyang gumawa sa bagong proyekto. "Hmm… Just pass it to the Creative Director and let them finalize the project. As for me, it's all good," sagot naman ni Luther. “Thank you, Mr. Mendez, excuse us." The team left at nagpaiwan na muna sina Luther at Kennedy sa meeting room. Dahan-dahan na hinila ni Kennedy ang swivel chair at tumabi sa kaibigan. Up

AGAD na rin na naging okay ang dalawa at sabay na rin na umakyat sa kwarto nila upang magpahinga. Tapos nang maglinis ng katawan si Karina paglabas niya ng banyo. Nakahiga na rin sa kama si Luther na para bang may malalim na iniisip—nakatutok sa kisame habang hawak ang cellphone nito na nasa ibabaw ng tiyan. Tila hindi namamalayan ni Luther na nasa harapan na niya ito nakatayo—nagtataka. Pero hindi ito nagsasalita at pinagmasdan na lang ang asawa na tulala pa rin. Marahan na umupo sa kama si Karina at dahan-dahan na inabot ang mukha ng asawa. Kinakabahan man ay ginawa pa rin ni Karina, dahil hindi man lang kumurap-kurap ang mga mata nito. 'Ano kaya ang nasa isip nito?' wika sa isipan ni Karina. "B-baba?" sambit niya sa pangalan ni Luther. 'Is it okay to do it? I am scared.' Naguguluhan naman na isip ni Luther. 'Paano kung masaktan siya? Masaktan baby namin?' 'Paano kung ayaw niya? Sabi naman ng doctor na maging maingat lang at hindi agresibo.' "Baba? Okay ka l