Semua Bab เนรเทศไม่เป็นไร ข้าเกิดใหม่พร้อมคลังเสบียง!: Bab 101 - Bab 110

บทที่ 102จำนนด้วยหลักฐาน เมื่อทุกอย่างจะต้องสิ้นสุดลงในวันนี้ เซี่ยหยู่เองก็ไม่ต้องการยืดเยื้อให้เสียเวลา ดังนั้นนางจึงไม่คิดจะหลบซ่อนอีกต่อไป ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น เสียงใสของเด็กสาวก็ดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน “ฮ่องเต้ไร้สติปัญญาและคุณธรรม การยึดติดกับบัลลังก์ย่อมเป็นการบั่นทอนต่อความเป็นอยู่ของราษฎรทั่วแผ่นดิน หม่อมฉันเห็นด้วยกับองค์ชายใหญ่...พระองค์ทรงสละราชสมบัติเสียตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่าเพคะ” “แม้แต่เจ้าก็ยัง…ไม่สิ เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!?” ฮ่องเต้กวาดพระเนตรมองเด็กสาวตรงหน้า พร้อมกับตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง เซี่ยหยู่ไม่ได้ตอบคำถามของฮ่องเต้ หากแต่กล่าวต่อด้วยความหนักแน่นและกดดันว่า “เพื่อขจัดเคราะห์ภัยและฟื้นฟูบ้านเมืองให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง ฝ่าบาทต้องเสด็จเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ ชำระมลทินและบาปที่ทรงก่อไว้เพคะ” “เจ้า...เจ้า!” ริมพระโอษฐ์ของฮ่องเต้สั่นระริกด้วยโทสะ จนไม่อาจเปล่งวาจาใดออกมาได้ เซี่ยหยู่ส่ายศีรษะเบาๆ สีหน

บทที่ 104ผู้ถูกเลือก!? (หนึ่ง) หลังจากได้รับจดหมายจากซินจางสือ บุตรชายคนโต ซินหานก็รีบรุดเดินทางออกจากชายแดนทั้งวันทั้งคืน ตั้งใจจะนำกองทัพตระกูลซินกลับมาช่วยองค์ชายใหญ่ยุติความวุ่นวายในเมืองหลวง และกดดันให้ฮ่องเต้สละราชบัลลังก์ แต่พอกลับมาถึง…ทุกอย่างก็ถูกจัดการเรียบร้อยไปแล้ว มิหนำซ้ำ ยังมาในจังหวะที่องค์ชายใหญ่และองค์หญิงสี่ถกเถียงกันไปมาว่า ‘ใคร’ เหมาะสมจะขึ้นครองราชย์ แน่นอนว่า ไม่ใช่การแย่งชิงตำแหน่ง ตรงกันข้าม ฝ่ายหนึ่งปฏิเสธ ขณะที่อีกฝ่ายก็ผลักภาระให้อีกคน เกี่ยงกันไปมา ราวกับตำแหน่งอันสูงส่งอย่างการเป็นจักรพรรดินั้น เป็นเพียงเผือกร้อนที่ไม่มีใครอยากถือ อยู่มาจนอายุปูนนี้ เพิ่งเคยเห็นเหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้เป็นครั้งแรก! ในขณะที่ซินหานทอดถอนหายใจอย่างจนปัญญา ทางด้านเซี่ยหยู่กลับจ้องมองชายสูงวัยด้วยดวงตาแดงก่ำราวกับจะร้องไห้ นี่มัน…คุณตาที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็กในชาติที่แล้วไม่ใช่หรือ! ตอนพบหวงกุ้ยเฟยต่อหน้าครั้งแรก นางก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดใบหน้าจึงละม้าย

บทที่ 106ราชโองการ เซี่ยไคเหรินแค่นเสียงในลำคอเบาๆ ก่อนกล่าวต่อ “หากพวกเจ้าไม่ยอมรับองค์ชายสาม เช่นนั้น...บัลลังก์นี้ก็สมควรมอบให้องค์หญิงสี่ขึ้นเป็นจักรพรรดินีดีหรือไม่ นางเองก็ใช่ว่าจะไร้ความสามารถ มิหนำซ้ำยังมีเมตตา ใจบุญสุนทาน ไม่เพียงแต่บริจาคเสบียงส่วนตัวช่วยเหลือผู้ลี้ภัย ยังประกาศยกเว้นภาษีถึงสองปีเพื่อให้ชาวบ้านฟื้นตัว ผู้ที่มีคุณธรรมสูงส่งถึงเพียงนี้ ย่อมเป็นที่ยอมรับของราษฎรได้ดีกว่าไม่ใช่หรือ?” น้ำเสียงของเซี่ยไคเหรินฟังคล้ายประชดประชัน ทว่ากลับไม่ใช่ประชด เซี่ยหยู่แอบกรอกตาในใจอย่างหงุดหงิด เสบียงเหล่านั้นล้วนเป็นของที่กอบโกยมาจากพวกขุนนางชั่ว แจกจ่ายให้ผู้เดือดร้อนก็ไม่เห็นว่าจะน่าเสียดายอะไร แถมยังเป็นประโยชน์ต่อบ้านเมืองด้วยซ้ำ อีกอย่าง ตอนเกิดจลาจลกลางเมือง นางเป็นคนวางแผนให้องค์ชายใหญ่ปรากฏตัวอย่างสง่างามเพื่อยุติเหตุวุ่นวาย สร้างความประทับใจให้กับประชาชน แต่พี่ชายใหญ่ผู้ขาดความทะเยอทะยานผู้นี้กลับไม่คิดจะรับความดีความชอบนั้นไว้ คิดแล้วก็อดโมโหขึ้นมาไม่ได้ ทันทีที่คำพูดนั้นหลุ

บทที่ 108การหลบหนีของเซี่ยชีเหิง (สอง) หลังจากสายลับตระกูลซินออกไปกันหมดแล้ว ซินโหวเย่จึงหันมาถามหลานสาวด้วยสีหน้าที่รู้ทัน “คิดจะปล่อยให้พวกนั้นหนีไปถึงที่ซ่อนลับสินะ...แผนนี้ไม่เลว แต่ก็ระวังไว้ด้วย พวกนั้นคงไม่หลงกลง่ายๆ หรอก” เซี่ยหยู่เพียงยิ้มบางๆ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเขาต้องหนีไปยังเกาะร้างเซียงซา เพียงแต่เกาะนั้นกว้างมาก หาที่หลบซ่อนไม่ง่ายนัก ที่ปล่อยให้หนีไปก็เพราะอยากให้พวกเขานำทางไปยังที่ซ่อนลับ อีกทั้งเผ่าหนี่ว์นอกรีตเองก็หาใช่คนซื่อสัตย์ ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าที่พวกเขายอมให้ความช่วยเหลือ ยังมีเหตุผลอื่นแอบแฝงหรือไม่...อย่างเช่น พวกเขาอาจยังมีสมบัติลับซุกซ่อนไว้อยู่ และใช้สมบัตินั้นเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับความช่วยเหลือ” ถ้าเป็นอย่างหลัง นางก็จะตามไปเก็บกวาดให้เกลี้ยง! สรุปคือ ไม่ว่าจะที่ซ่อนลับบนเกาะร้างเซียงซาหรือที่ซ่อนสมบัติ ล้วนเป็นประโยชน์ต่อฝ่ายนางทั้งสิ้น “อ้อ...ที่แท้เจ้าก็วางแผนไว้เช่นนี้เอง?” “ใช่เจ้าค่ะ” เซี่ยหยู่ยอมรับตรงไปตรงมา “ช

บทที่ 110ตลบหลัง ตั้งแต่มีราชโองการแต่งตั้งให้องค์ชายสามขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ เมืองหน้าด่านอย่างเมืองซีหนาน ก็ยิ่งเพิ่มความเข้มงวดในการตรวจตราคนเข้าออกมากกว่าเดิม อาเหม่าสวมหน้ากากหนังมนุษย์ แฝงตัวเข้ามาอยู่ในกลุ่มพ่อค้าผ้ากลุ่มหนึ่งได้อย่างแนบเนียนในฐานะคนขับรถม้า ระหว่างที่นายกองแซ่เหิงทำการตรวจค้นคนเข้าเมืองจนมาถึงรถม้าคันหนึ่ง เขาก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นถูจมูก เพราะได้กลิ่นประหลาดโชยออกมาจากคนขับรถม้า เมื่อเห็นว่านายกองตรวจคนเข้าเมืองยังคงจ้องมองคนขับรถม้าไม่วางตา และไม่ยอมอนุญาตให้ขบวนผ่านด่านเข้าเมืองเสียที พ่อค้าร่างท้วมก็อดรู้สึกใจคอไม่ดีไม่ได้ เกรงว่าขบวนรถม้าของตนจะมีปัญหา จึงเอ่ยถามออกไปด้วยความกังวล “เอ่อ...ขบวนของข้าน้อยมีปัญหาหรือขอรับ ท่านนายกอง?” “เปล่า ข้าได้กลิ่นสาบบางอย่างมาจากคนขับรถม้าของเจ้าเท่านั้น” ได้ยินเช่นนั้น พ่อค้าผ้าก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนรีบเอ่ยแก้ตัวด้วยสีหน้าลำบากใจ “คือว่า...พวกข้าน้อยเดินทางมาไกล ผ่านป่า อ้อมภูเขา จะเจอลำธารให้ล้