All Chapters of เนรเทศไม่เป็นไร ข้าเกิดใหม่พร้อมคลังเสบียง!: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 91พี่น้องพบพาน เมื่อฮ่องเต้ทรงลุกจากบัลลังก์ ขุนนางทั้งหลายต่างประสานมือค้อมกายส่งเสด็จอย่างพร้อมเพรียง ครั้นพระองค์เสด็จลับสายตา เสียงสนทนาของเหล่าขุนนางถึงค่อยๆ ดังขึ้น ขณะที่พวกเขากำลังทยอยก้าวออกจากท้องพระโรง การประชุมเมื่อครู่ แม้ฉากหน้าจะอ้างว่าเป็นการเตรียมเสด็จไปประกอบพิธีบวงสรวง ทว่าความจริงเบื้องหลัง คือการลี้ภัยอย่างเงียบเชียบ ผู้ที่เข้าร่วมประชุมในท้องพระโรงล้วนเป็นขุนนางระดับสามขึ้นไป เรื่องนี้จึงเป็นความลับที่รับรู้เฉพาะฮ่องเต้และขุนนางชั้นผู้ใหญ่เท่านั้น ตามธรรมเนียม ครอบครัวของขุนนางระดับสูงสามารถติดตามไปประกอบพิธีใหญ่ๆ ได้อย่างเปิดเผย ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มหารือกัน ว่าควรจัดเตรียมสัมภาระใดและจะพาผู้ใดติดตามไปด้วย เพื่อให้การเดินทางครั้งนี้เป็นไปอย่างราบรื่นที่สุด ณ ตำหนักส่วนพระองค์ ทันทีที่ฮ่องเต้เสด็จกลับถึงตำหนัก ขันทีสวี่ ผู้ติดตามใกล้ชิดรีบถวายน้ำชาพร้อมกับเข้ามาสอบถามฮ่องเต้ด้วยท่าทางประจบเอาใจ “ฝ่าบาท การเสด็จขึ้นเขาเหยาซานครั้งนี้ พระอ

บทที่ 93จุดเริ่มของกลียุค สายลมหนาวพัดกรรโชกอย่างโหดร้าย บนท้องถนนของเมืองหลวง จำนวนขอทานเพิ่มขึ้นทุกวันจนนับไม่ถ้วน บางคนถึงกับนอนแข็งตายอยู่ข้างทางอย่างน่าเวทนา ทว่า ท่ามกลางความอดอยากและภัยหนาว ราชสำนักกลับไม่มีมาตรการช่วยเหลืออย่างอื่น นอกจากแจกโจ๊กและหมั่นโถแป้งดำที่แทบจะบรรเทาความหิวโหยไม่ได้ ในยามเช้าตรู่ หน้าร้านขายธัญพืชเต็มไปด้วยชาวบ้านที่ยืนเบียดเสียดรวมกันจนแน่นขนัด พวกเขามาเพื่อกดดันให้เจ้าของร้านยอมลดราคาลงอีกสักเล็กน้อย “อะไรนะ! แป้งหยาบ 1 ชั่ง (500 กรัม) ราคา 80 เหวินแล้วหรือ เมื่อกี้เจ้ายังบอกว่า 1 ชั่ง 50 เหวินอยู่เลย ผ่านไปแค่เดี๋ยวเดียวเอง ทำไมถึงขึ้นราคาอีกแล้วเล่า!” ชายชราผู้หนึ่งโพล่งถามด้วยเสียงสั่นเครือ ตั้งแต่ฟ้าสางเขาก็ตระเวนสอบถามราคาแป้งหยาบทั่วทั้งเมืองหลวง หวังว่าจะเจอที่ขายในราคาถูก ไม่คาดคิดเลยว่าพอย้อนกลับมาร้านเดิม ราคากลับทะยานขึ้นกว่าเดิมถึง 30 เหวิน ค่าแรงขั้นต่ำปกติเพียง 20-40 เหวินต่อวัน เขาต้องทำงานถึงสี่วันเต็มๆ กว่าจะซื้อแป้งหยาบได้สัก 1 ชั่งเชียวรึ!

บทที่ 95แผนการขั้นแรก เห็นเยว่หลิวเซิงกุมขมับด้วยความปวดหัว เซี่ยหยู่จึงเอียงศีรษะถามอย่างไร้เดียงสา “ทำไมหรือ?” “กวาดเกลี้ยงห้องขนาดนี้ แล้วข้าจะซ่อนของยังไงล่ะ!” เยว่หลิวเซิงพูดพลางทอดถอยใจอย่างเหนื่อยหน่าย “จริงด้วย...แหะๆ” เซี่ยหยู่เพิ่งรู้สึกตัวว่าแผนที่วางไว้ตอนแรกไม่ใช่การปล้นวังหลวง แต่เป็นการติดตั้งกล้องเพื่อเปิดโปงฮ่องเต้ต่างหาก นางจึงรีบเอาของทั้งหมดออกจากมิติ จัดวางให้เหมือนสภาพเดิมทุกอย่าง ยกเว้นของเล็กๆ กระจุกกระจิกอย่างตะเกียง แท่นฝนหมึกและพู่กัน “ข้างนอกข้าติดตั้งกล้องเสร็จแล้ว เจ้าไปเชื่อมสายเคเบิลล่องหนได้เลย” “ได้เลย!” เซี่ยหยู่ตอบรับ ก่อนจะรีบออกไปทำหน้าที่ของตนทันที ทั้งสองทำงานประสานกันอย่างมีประสิทธิภาพ คนหนึ่งค้นหาตำแหน่งซ่อนกล้อง ติดตั้งอุปกรณ์และมาร์กจุดไว้ชัดเจน อีกคนก็ทำการจ่ายพลังงานให้กับอุปกรณ์ เชื่อมต่อสายไฟล่องหนเข้ากับมิติ แม้จะใช้เวลาไปบ้าง แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคอะไร

บทที่ 97ถ่ายทอดสด เผยแพร่ความจริง (สอง) เสียงดนตรีเปิดตัวดังก้องกังวานออกมาจากลำโพงตัวใหญ่ ไม่เพียงดึงดูดความสนใจของผู้คนที่ออกมายืนส่งเสด็จ แม้แต่ผู้สัญจรไปมาบนท้องถนน หรือผู้ที่นั่งซบเซาหมดอาลัยตายอยากอยู่ในตรอกอับแสง ต่างก็ชะงักและหันมามองจอฉายภาพขนาดใหญ่ ที่น่าประหลาดยิ่งกว่านั้น คือขบวนเสด็จยังต้องหยุดเคลื่อนไหว ทุกคนพากันเหลียวมองแหล่งที่มาของเสียงอย่างตื่นตาตื่นใจ ทันใดนั้นเอง ร่างสีทองอันเรืองรองของเทพเจ้าผู้ทรงอำนาจ ก็ปรากฏขึ้นบนจอภาพราวกับเสด็จลงมาจากฟากฟ้า ภาพที่ปรากฏทำเอาผู้คนทั่วทั้งเมืองถึงกับชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้าง อ้าปากค้างด้วยความตะลึงและศรัทธา องค์เทพบนจอค่อยๆ ขยับริมฝีปาก เสียงนั้นทรงพลังคล้ายสะท้อนลงมาจากสวรรค์ ผ่านชั้นเมฆ กระแทกเข้าสู่หัวใจของทุกผู้คน ‘มนุษย์ทั้งหลาย! จงสดับรับฟังเสียงจากสวรรค์ บัดนี้ เหล่าเทพประสงค์ให้ความจริงเป็นที่ประจักษ์ ทุกสิ่งที่เคยถูกปิดบังอำพราง จะปรากฏสู่สายตาของพวกเจ้าทุกคน!’ สิ้นสุดเสี

บทที่ 99การปะทะ “บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?” ไป๋มู่อวิ๋นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน ดวงตาคมเข้มจับจ้องเซี่ยหยู่อย่างไม่กะพริบ ก่อนหน้านี้เขายืนอยู่บนหลังคาโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้าม พอภาพบนจอยักษ์หยุดฉาย เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติของนางทันที จึงรีบพุ่งตัวเข้ามาดู และเป็นจังหวะเดียวกับที่นางหมดสติจนเกือบพลัดตกลงมาจากหลังคา โชคดีที่เขารับนางไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้น เขาคงเสียใจไปตลอดชีวิต! “ข้า...ไม่รู้” เซี่ยหยู่ตอบเสียงแผ่ว เนื่องจากยังรู้สึกมึนงงสับสน นางไม่รู้จริงๆ ว่าอาการหน้ามืดเมื่อครู่เกิดจากสาเหตุใด รู้เพียงว่าก่อนจะหมดสติ พลังงานในกายเหมือนกับถูกสูบออกไปเกือบหมด... ทว่ายังไม่ทันวิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วน เสียงร้อนรนของเยว่หลิวเซิงก็ดังเข้ามาในหัว [เซี่ยหยู่ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น? จู่ๆ ข้าก็สัมผัสพลังงานของมิติร่วมไม่ได้ คิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับเจ้า...เจ้าเป็นอะไรหรือไม่!?] [ไม่...ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว] [พูดแบบนี้ แสดงว่าเมื่อกี้อาการไม่ดีสินะ! ถ