บททั้งหมดของ เนรเทศไม่เป็นไร ข้าเกิดใหม่พร้อมคลังเสบียง!: บทที่ 81 - บทที่ 90

บทที่ 81สะเทือนไปทั่วเมืองหลวง! ในวันนั้น ชาวบ้านในเมืองหลวงตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันกันตั้งแต่เช้าตรู่ ทั่วท้องถนนเริ่มคึกคักไปด้วยผู้คนที่ออกมาจับจ่ายซื้อของ แม่ค้าหาบเร่ตั้งแผงเรียงราย เสียงเรียกซื้อสินค้าดังเซ็งแซ่ กลิ่นหอมของอาหารเช้าลอยคลุ้งไปทั่วทั้งถนน แต่แล้ว บรรยากาศปกติและสงบสุขเหล่านั้นกลับต้องหยุดชะงักลง เมื่อชาวบ้านกลุ่มหนึ่งเห็นจวนตระกูลใหญ่ทั้งสามหลังเหลือแต่โครงสร้างเปล่าๆ “เหวอ! โจรปีศาจออกอาละวาดอีกแล้ว!!” “ว่าไงนะ คราวนี้ไปปล้นบ้านใครอีก!” ฝูงชนที่กระหายความบันเทิงพากันแห่มามุงตามเสียงเรียก ไม่นานนัก จำนวนผู้คนที่มายืนออหน้าจวนที่เหลือแต่โครงสร้างก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นอกจากนี้ รอบกำแพงจวนยังเต็มไปด้วยกระดาษที่บรรยายเรื่องอื้อฉาวของขุนนางใหญ่แปะประจานอยู่เต็มไปหมด คนในเมืองหลวงส่วนใหญ่ได้รับการศึกษาจึงอ่านออกเขียนได้ พวกเขาดึงกระดาษที่แปะบนกำแพงออกมาอ่าน จากนั้นก็แสดงความรังเกียจและสะใจออกมาทางสีหน้าอย่างไม่คิดจะปิดบัง ในขณะเดียวกัน คนที่สลบเหมือด

บทที่ 83การพิพากษา หลังจากเผิงซวนเริ่มได้สติ สายตาพลันมองซ้ายมองขวา รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศรอบตัวผิดปกติอย่างรุนแรง เขาเงยหน้าขึ้น ทันทีที่สายตาปะทะกับฮ่องเต้ ร่างพลันแข็งทื่อ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด ฮ่องเต้ซึ่งกำลังเดือดดาลอยู่แล้วก็เปิดฉากสอบสวนเรื่องค้าเกลือเถื่อนขึ้นทันที “เผิงซวน เจ้าจะอธิบายเรื่องค้าเกลือเถื่อนกับค้ามนุษย์อย่างไร” “ฝ่า...ฝ่าบาทตรัสถึงสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่รู้เรื่องจริงๆ” ฮ่องเต้แค่นพระสุรเสียงเยียบเย็น “ทำให้ราชสำนักเสื่อมเสียถึงเพียงนี้ ยังเสแสร้งตีหน้าซื่อ ทำทีว่าตนเป็นผู้บริสุทธิ์อีกหรือ พวกเจ้า นำหลักฐานมาให้เขาดู!” เมื่อกองหลักฐานถูกนำมาวางเรียงตรงหน้า ทั้งบัญชีลับ สมุดรายชื่อ ใบอนุญาตปลอม และตราประทับราชสำนักที่ถูกปลอมแปลงขึ้นอย่างแนบเนียน เผิงซวนก็ร้อนตัวทันที ใบหน้าเหี่ยวชราซีดเผือด ตัวสั่นงันงกแทบนั่งไม่อยู่ ทว่า หากยอมรับความผิดก็มีแต่ต้องโทษประหาร เผิงซวนจึงทำได้เพียงแก้ตัวอย่างหน้าไม่อาย “ทะ…ทูลฝ่าบาท กระหม

บทที่ 85ภัยพิบัติจากธรรมชาติ วันประหารสามขุนนางใหญ่ทั้งสาม เหล่าผู้เป็นเจ้าทุกข์ต่างหลั่งไหลมารวมตัวกันที่ลานประหาร สีหน้าล้วนเต็มไปด้วยความสะใจ เมื่อการประหารเผิงซวนพร้อมเหล่าขุนนางทุจริตสิ้นสุดลง ผู้คนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “สมควรแล้ว!” ความคับแค้นที่ถูกกดทับมายาวนานในที่สุดก็ถูกปลดปล่อย หลายคนถึงกับถอนหายใจโล่งอก รู้สึกว่าพื้นดินของเมืองหลวงสูงขึ้นเยอะ! ในขณะเดียวกัน ที่ตำหนักส่วนพระองค์ของฮ่องเต้กลับเกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างไม่คาดฝัน จู่ๆ ฮ่องเต้ก็ทรงกระอักเลือดออกมา ก่อนจะทรงหมดสติ ทำให้บรรยากาศภายในตำหนักยามนี้ตึงเครียดถึงขีดสุด เหล่าข้ารับใช้และขันทีต่างพากันตื่นตระหนกจนนั่งไม่ติด ครั้นพอทราบข่าวการประชวร ไทเฮารีบเสด็จมายังตำหนักของฮ่องเต้ทันที พร้อมนำเหล่าหมอหลวงติดตามมาด้วยเป็นขบวน เมื่อคณะหมอหลวงตรวจอาการของฮ่องเต้อย่างละเอียดแล้ว ต่างก็ส่ายหน้า ก่อนอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักใจว่า “พระทัยอ่อนล้า ลมปราณติดขัด ตับทำงานเสียสมดุล ประกอบกับความเครียดและโทสะที่

บทที่ 87ถอนรากถอนโคน (หนึ่ง) ตอนที่ไป๋เจี้ยฝูได้รับบาดเจ็บสาหัสจากพายุลูกเห็บ เสียเลือดมาก อาจถึงขั้นตายได้ทุกเมื่อ แต่ด้วยความเป็นห่วงลูกชายทั้งสอง เขาจึงต้องกัดฟันอดทนพร้อมกับคิดว่ายังตายตอนนี้ไม่ได้ ระหว่างที่ต้องต่อสู้กับความเจ็บปวด พร้อมกับฟังเสียงร้องไห้ของลูกชายคนเล็ก สติของไป๋เจี้ยฝูค่อยๆ เลือนรางลง และในห้วงเวลานั้นเอง เขาคล้ายได้ยินเสียงทุ้มต่ำของบุตรชายคนโตดังขึ้นใกล้ๆ ไม่นานนัก ของเหลวที่มีรสหวานชุ่มคอก็ถูกป้อนเข้าไปในปาก ทำให้พลังกายค่อยๆ กลับคืนมาราวกับปาฏิหาริย์ ครั้นเมื่อลืมตาขึ้น ไป๋เจี้ยฝูก็พบว่ามีชายแปลกหน้านั่งอยู่ข้างเตียง เขาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างละเอียดถี่ถ้วน แม้ว่า…เอ่อ ใบหน้านั้นจะดำคล้ำ และมีแผลเป็นพาดยาวอยู่บนแก้ม แต่กระนั้นก็มั่นใจว่าชายหน้าดำผู้นี้เป็นไป๋มู่อวิ๋น ลูกชายของเขาอย่างไม่ผิดแน่ ไป๋เจี้ยฝูมองบุตรชายคนโตซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะหันไปมองบุตรชายคนเล็กสลับกัน ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็แดงก่ำ จมูกแสบร้อนด้วยความปลาบปลื้ม ในที่สุด…สามพ่อลูกก็ได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง!

บทที่ 89ข่าวลือ หลายวันถัดมา องค์รักษ์ตระกูลซินที่ถูกส่งออกไปตรวจสอบตำหนักร้างบนเขาหยางจี๋เดินทางกลับมารายงานว่า นอกเมืองหลวงหิมะเริ่มตกสลับหยุดเป็นช่วงๆ ทำให้ชาวบ้านนอกเมืองพอมีเวลาหายใจได้บ้างแล้ว เพียงแต่อาหารยังคงมีราคาสูงลิ่ว บางครัวเรือนที่ตุนเสบียงไว้ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วง หากกินอย่างประหยัดก็พอประทังหิวจนผ่านฤดูหนาวไปได้ แต่บางครอบครัวมีเสบียงจำกัด สามารถดำรงชีพได้เพียงไม่กี่วันอาหารในบ้านก็คงจะหมด ตำหนักร้างที่กุ้ยเฟยพำนักอยู่นั้นไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลย เสบียงมีมากเพียงพอสำหรับใช้ตลอดฤดูหนาว รวมถึงสำนักชีใกล้เคียงก็มีเสบียงสำรองเก็บไว้เช่นกัน จึงไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล ฟังมาถึงตรงนี้ ซินจางสือก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าไม่นานนัก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นกังวลอีกครั้ง แม้สถานการณ์นอกเมืองจะไม่มีอะไรให้ต้องกังวล แต่ในเมืองหลวงกลับตรงกันข้าม หิมะยังคงตกไม่หยุด ผู้คนหนาวตายทุกวัน อาหารแพงจนใครหลายคนต้องออกมาขายลูกขายเมียแลกกับธัญพืชเพียงไม่กี่ชั่ง ถึงราชสำนักจะมีมาตรการบรรเทาทุกข์อย่างการต้มโจ๊