Semua Bab เนรเทศไม่เป็นไร ข้าเกิดใหม่พร้อมคลังเสบียง!: Bab 111 - Bab 120

บทที่ 111บุกเกาะร้างเซียงซา (หนึ่ง) ผ่านไปสักพักหนึ่ง เสิ่นหลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม “ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนพวกข้าถึงจะตาย” “ไม่ถึงครึ่งเค่อ (15 นาที)” อาเหม่าแค่นหัวเราะเบาๆ ทว่า แม้เวลาจะผ่านไปสองเค่อ (30 นาที) หากกลับยังไม่มีผู้ใดแสดงอาการผิดปกติแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน สีหน้าของอาเหม่าแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ เขากัดฟันแน่น เข้าใจในบัดดลว่าตนถูกตลบหลังเข้าเสียแล้ว! “ทำไมพวกเจ้ายังไม่ตาย?” “พวกเราได้รับความคุ้มครองจากเทพธิดากระมัง...เอาละ ตอบข้ามา...” เสิ่นหลางตอบเสียงเรียบๆ ก่อนจะเอ่ยถามต่อ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะถามจบ อาเหม่าก็ดิ้นรนสุดแรง สลัดตัวจนหลุดจากการจับกุม แม้เผ่าหนี่ว์นอกรีตผู้นี้จะมีฝีมือไม่ธรรมดา ทว่าทหารตระกูลไป๋ที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นพิเศษกลับแข็งแกร่งยิ่งกว่า พวกเขาต่อสู้กันเพียงไม่กี่กระบวนท่า เสียงกระดูกแตกหักก็ดังขึ้น อาเหม่ากู่ร้องด้วยความเจ็บปวดสุดเสียง เนื่อง

บทที่ 113จุดจบของไท่ซ่างหวง                เยว่หลิวเซิงครุ่นคิด ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ “สายข่าวของข้ารายงานว่าพวกเขาลงเรือที่เกาะนี้แน่นอน...คาดว่าน่าจะยังอยู่บนเกาะนี้นี่แหละ”               เซี่ยไคเหรินพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น               “เช่นนั้นก็ออกค้นหากันเถอะ”               “ได้!”               เยว่หลิวเซิงกล่าวจบก็หยิบโดรนออกมาจากมิติร่วม บังคับให้ขึ้นสู่ฟ้า เริ่มทำการค้นหาเป้าหมายทันที               ด้านเซี่ยไคเห

บทที่ 115กลับเมืองหลวง นับตั้งแต่เซี่ยไคเหรินเข้ามาพำนักในจวน เซี่ยอวี้กับซานหมิงก็เฝ้าจับตามองเขาอย่างใกล้ชิด ไม่เว้นแม้แต่เหยาเหยากับหรันหรันเองก็ยังเดินตามก้นพวกเขาต้อยๆ หลังจากตามสังเกตเซี่ยไคเหรินอยู่พักใหญ่ เด็กทั้งสี่ก็มานั่งยองๆ ล้อมวงปรึกษาหารือกัน “พี่ชายของพี่ชายอาอวี้จะกลับเมืองหลวงเมื่อไรหรือขอรับ” ซานหมิงถาม “เขาบอกว่าพ้นฤดูหนาวก็กลับแล้ว” เซี่ยอวี้ตอบ ได้ยินแบบนั้น หรันหรันก็ถอนหายใจโล่งอก เซี่ยอวี้เห็นท่าทางของหรันหรันก็อดถามอย่างใส่ใจไม่ได้ “เสี่ยวหรันเป็นอะไรไปหรือ?” “พี่ชายของพี่ชายตัวใหญ่มาก หน้าบึ้งทั้งวันด้วย เหมือนกับหมาป่าเลย เหยาเหยาบอกว่ากลัว” แม้หรันหรันจะยังพูดไม่ชัดนัก แต่ก็พอฟังเข้าใจได้อยู่บ้าง เซี่ยอวี้รู้ว่าเหยาเหยามีนิสัยขี้กลัว จึงยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ ของอีกฝ่าย พร้อมเอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยน “เจ้าไม่ต้องกลัว หากเขาคิดจะจับเจ้ากิน พี่ชายคนนี้จะต่อยให้คว่ำเอง คอยดูเถอะ!” เหยา

บทที่ 117เล่ห์เหลี่ยมขององค์หญิงสาม “ข้าเองก็ไม่มีคนที่สนใจ” ไป๋มู่อวิ๋นตอบกลับอย่างเรียบเฉย “แล้วตอนนี้ล่ะ” เยว่หลิวเซิงถามต่อ เซี่ยไคเหรินยกมือขึ้นเกาปลายจมูกด้วยท่าทีเก้อเขิน ก่อนจะเป็นคนแรกที่เอ่ยตอบ “ข้าคิดว่าองครักษ์จิ้งอี๋ของซินโหวเย่น่าสนใจดี” “เรื่องนี้ข้าเข้าใจ” เยว่หลิวเซิงพยักหน้าตอบรับอีกครั้ง จิ้งอี๋ไม่เพียงมีใบหน้าที่งดงาม นางยังเก่งกาจ ห้าวหาญ และเข้มแข็ง สำหรับองค์ชายใหญ่แล้ว สตรีที่คู่ควรย่อมต้องมีความแข็งแกร่งเช่นนี้ ดังนั้นจิ้งอี๋จึงนับว่าเป็นสตรีที่เหมาะสมกับเขาไม่น้อย คราวนี้สายตาของทั้งสองคนจึงหันมาจับจ้องไป๋มู่อวิ๋น ทว่าเจ้าตัวยังคงเม้มปากเป็นเส้นตรง ไม่ได้ตอบคำถามนั้น สำหรับแม่ทัพหนุ่มผู้สุขุม หนักแน่น และจริงจังเช่นไป๋มู่อวิ๋น การที่คำถามเพียงประโยคเดียวทำให้เขาลังเล ย่อมเป็นอาการของคนที่มีพิรุธอย่างแน่นอน เยว่หลิวเซิงและเซี่ยไคเหรินจึงอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง มองแม่ทัพหนุ่มด้วยสายตากดดัน พร้อมกันนั้นก็เฝ้ารอคำตอบจากเขาอย่างเงี

บทที่ 119คำสารภาพ และ ความจริงใจ (หนึ่ง) เซี่ยเฟยจูกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ ใบหน้าขาวซีดสลับเขียวคล้ำ ความขุ่นมัวเอ่อล้นเต็มอก “เจ้าวางใจเถิด พี่สามคนนี้จะไม่แตะต้อง ‘ของของเจ้า’ แน่นอน” องค์หญิงสามฝืนยิ้ม พลางกล่าวเสียงเย็นชา “แต่...ถึงข้าจะไม่ยุ่ง ก็ใช่ว่าบรรดาคุณหนูสูงศักดิ์คนอื่นจะคิดเช่นนั้น แล้วเจ้าจะรับมือกับเรื่องนี้ไหวหรือ?” เซี่ยหยู่หัวเราะ ก่อนจะตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าพวกนางอยากได้ ‘ของของข้า’ ก็ต้องดูหน่อยว่ามีปัญญาแค่ไหน ว่าไปแล้ว ขนาดองค์หญิงอย่างท่าน ลดตัวลงไปอ่อยเขาถึงที่ ไป๋มู่อวิ๋นยังไม่แม้แต่จะชายตามอง คุณหนูพวกนั้นก็คงเป็นแค่ตัวตลกของเขาเท่านั้นแหละ” คำพูดนั้นราวกับตบลงมาบนใบหน้าของเซี่ยเฟยจูฉาดใหญ่ นางเม้มริมฝีปากแน่น ร่างกายสั่นสะท้าน อยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง ทว่าเมื่อคิดถึงอำนาจที่เซี่ยหยู่มีเหนือกว่าตน นางก็ได้แต่ฝืนข่มโทสะ กล้ำกลืนความคับแค้นเอาไว้ในใจ จะโทษใครได้เล่า ในเมื่อนางกำเนิดจากนางสนมชั้นเล็กๆ คนหนึ่ง มิหนำซ้ำตระกูลฝ่ายมารดาก็เป็นเพียงขุนนางธรรมดา จะไปเทีย