Todos os capítulos de เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Capítulo 131 - Capítulo 140

รถหรูป้ายแดงค่อยๆ ชะลอความเร็วลงหน้าทางเข้าวิลล่าไฟประดับส่องสว่างตลอดแนวรั้วสูง ประตูเหล็กขนาดใหญ่เปิดออกอย่างเป็นระเบียบหลังจากเจ้าหน้าที่ตรวจสอบรายชื่อเรียบร้อยแล้ววรรณนรีมองภาพตรงหน้าเงียบๆ พลันความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว ...ยิ่งใหญ่สมกับชื่อหลานรองประธานจริงๆสนามหญ้ากว้างถูกจัดเป็นโซนรับรองอย่างหรูหรา โต๊ะยาวเรียงราย เครื่องดื่มวางพร้อม พนักงานในชุดยูนิฟอร์มเดินกันเป็นระเบียบ แขกที่ทยอยเดินเข้ามาแต่ละคน… แค่ดูการแต่งตัวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนธรรมดาสายลมเย็นพัดผ่านเบาๆ ชายกระโปรงราตรีไหวตามแรงลม เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินดังแผ่ว แต่กลับชัดเจนในความรู้สึกของเธอ วรรณนรีจงใจลดความเร็วลงเล็กน้อย เดินตามหลังลุคคาอย่างเป็นธรรมชาติสำหรับคนนอกที่มองมาก็จะคิดได้ทันทีว่าเธอเป็นผู้ติดตามของเขา สำหรับคนในที่รู้จักหน้าคร่าตากันดี ก็จะรู้กันว่าวรรณนรีคือลูกน้องของลุคคา คือสาวน้อยมหัศจรรย์ที่ลุคคาปลุกปั้นมากับมือ ส่วนเรื่องสัมพันธ์ลับระหว่างคนทั้งสองแม้จะชวนให้คนสงสัยแต่ก็ไม่มีใครคิดอยากสืบสาวราวเรื่องแบบจริงจัง ก้าวผ่านประตูเข้ามาไม่ถึงสิบก้าว เสียงทักทายก็ดังขึ้น เป็นหนึ่งในผู้บร

“ว้าว~” พิมพ์ชนกเบิกตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นรถหรูป้ายแดงที่วรรณนรีเล่าที่มาที่ไปให้ฟัง ปกติเธอไม่ใช่คนขี้อวด แต่เพราะพิมพ์ชนกชวนให้นั่งรถไปทำงานด้วยกัน วรรณนรีจึงต้องเปิดเผยเรื่องที่ตัวเองมีรถยนต์ส่วนตัวแล้วอย่างช่วยไม่ได้ “สุดยอดไปเลยนา นี่โบนัสพิมพ์รวมกันสามปีก็ยังซื้อไม่ได้เลยมั้ง” พิมพ์ชนกเดินวนรอบรถ พลางทำเสียงจุ๊ปากพึมพำถึงความสามารถของวรรณนรีและความใจปล้ำของเจ้าของโรงแรมไม่หยุด แม้ว่าทั้งคำพูดและน้ำเสียงจะฟังเหมือนกำลังเหน็บแนมอยู่แต่กลับไม่มีความรู้สึกอิจฉาตาร้อนแม้แต่น้อย “ขึ้นรถ เดี๋ยวไปส่ง” วรรณนรีเอ่ยเตือน พิมพ์ชนกที่ชื่นชมจนเริ่มจะคอแห้งเล็กน้อยก็พยักหน้ารับ เดินมาเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับ ก้าวเข้ามาในรถอย่างอารมณ์ดี ระหว่างทางที่ขับไปส่งพิมพ์ชนก เสียงพูดคุยดังไม่หยุด แต่เป็นเรื่องที่ไม่สำคัญนัก อย่างเช่นสภาพลมฟ้าอากาศ ข่าวสารบ้านเมือง ไปจนถึงราคาทองคำและน้ำมันวรรณนรีนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองช่วงนี้ และฟังเสียงคุยจ้อของพิมพ์ชนกไปด้วย แต่คิดไปคิดมา ก็ล้มเลิกความคิดที่อยากจะระบายเรื่อง

วรรณนรีประชุมเสร็จ เดินกลับมาที่ห้องทำงาน ยังไม่ทันได้เข้าประตู เลขาที่นั่งประจำการอยู่หน้าห้องก็เอ่ยขึ้นมาก่อน “ผู้อำนวยการครับ คุณลุคคาเชิญพบที่ห้อง” “อ่อ” วรรณนรีชะงัก หันไปสบตาคเชนทร์ที่ยังคงยึดเก้าอี้เลขาผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟเอาไว้แน่น เดิมที คิดว่าพอลุคคาขยับไปเป็นซีอีโอแล้วเขาจะตามไปทำงานด้วยซะอีก วรรณนรีพยักหน้ารับรู้แล้วผลักเข้าไปในห้องอยู่ดี ไม่รีบร้อนไปพบอีกฝ่าย ฟังจากที่เลขาไม่ได้กำชับเรื่องเวลา ก็แสดงว่าไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอะไร เธอหย่อนกายลงบนเก้าอี้ ทอดแผ่นหลังแนบติดกับพนักพิง ใช้มือข้างหนึ่งกางทับใบหน้า นิ้วหัวแม่มือและนิ้วนางกลึงขมับเบาๆ คลายอาการตึงเครียดที่เป็นผลข้างเคียงจากในห้องประชุม ยังดีที่บรรยากาศเงียบสงบในห้องส่วนตัวช่วยให้รู้สึกดีได้มากกว่าด้านนอก หลังตั้งสติได้แล้ว วรรณนรีก็เปิดแฟ้มบนโต๊ะ ทุ่มสมาธิกับงานตรงหน้า ลืมเรื่องที่เลขาพูดไปเสียสนิท จนกระทั่งประตูห้องทำงานถูกเปิดเข้ามาเงียบๆ สายตาที่หมกหม่นกับงานชำเลืองมองคนไร้มารยาททันที ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาอย่างถือวิ

“ผู้อำนวยการสวัสดีครับ/ค่ะ” เสียงเอ่ยทักทายดังขึ้นเป็นระยะเมื่อวรรณนรีเดินผ่านหน้าเซ็ต หลังพบลูกค้าเสร็จ เวลาช่วงบ่ายที่เหลือ เธอก็ตรงมาตรวจความเรียบร้อยตามสตูดิโอต่างๆ ที่กำลังเร่งถ่ายทำโฆษณา ซึ่งล้วนเป็นโปรเจกต์สำคัญภายใต้การดูแลของเธอโดยตรงสายตาของวรรณนรีจดจ้องจอมอร์นิเตอร์เงียบๆ ไม่คิดจะรบกวนการทำงานของทีมงานทว่าทันใดนั้นเอง“คัท!” เสียงสั่งหยุดการถ่ายทำดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่เคร่งเครียดของคนรอบข้างท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้าในสตูดิโอ ภาพครีมอาบน้ำที่ไหลออกมาจากขวดดูเหลวและซีดจางเกินไปจนดูไม่น่าใช้“เนื้อครีมมันดูใสไปครับผู้อำนวยการ พอโดนไฟแรงๆ แล้วมันดูเหมือนน้ำสบู่ธรรมดา ไม่มีความเข้มข้นแบบที่ลูกค้าต้องการเลย” ผู้กำกับภาพอธิบายอย่างหัวเสีย ขณะที่นางแบบโฆษณาต้องหยุดโพสต์ท่ารอวรรณนรีไม่ได้ตอบในทันที เธอเดินเข้าไปในเซตท่ามกลางสายตาที่มองมาอย่างคาดหวัง หญิงสาวปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตขึ้นเล็กน้อย พลางหยิบขวดครีมอาบน้ำต้นแบบขึ้นมาพินิจพิจารณา ก่อนจะหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่เฉียบขาด“ผสมกลีเซอรีนเพิ่มเข้าไปในเนื้อครีมสักสองส่วนเพื่อให้มันหนืดขึ้น เวลาไหลลงมาจะได้ดูน

ประชดใช่ไหม... นี่เธอกำลังประชดเขาอยู่หรือเปล่า ดวงตาคมเข้มหรี่ลง จ้องมองวรรณนรีนิ่งราวกับจะอ่านความคิดของเธอให้ทะลุปรุโปร่ง ทว่าตอนนี้เขากลับไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ “ถ้าอย่างนั้น คืนนี้ยังจะไปค้างที่อื่นอีกไหม” “คุณซีอีโอคะ นี่ห้องทำงาน โปรดระมัดระวังคำพูดด้วย” ลุคคาชะงัก ไปๆ มาๆ กลับถูกเธอสั่งสอนซะงั้น สายตาที่ลุคคามองวรรณนรีเปลี่ยนไปเล็กน้อยเขาลุกขึ้นก้าวช้าๆ แต่กลับสร้างแรงกระเพื่อมไหวในหัวใจวรรณนรีไม่น้อย สองมือหนากดลงบนโต๊ะทำงาน เรือนกายท่อนบนโน้มเข้ามาหา ใบหน้าหล่อเหลาห่างแค่ฝ่ามือเอื้อมถึง “เดี๋ยวนี้คิดจะแข็งข้องั้นเหรอ” “อึก” วรรณนรีใจสั่น มองสบนัยน์ตาแหลมคมตาไม่กะพริบ “กลัวคนรู้ความลับของเรา หรือว่ากลัวคนเข้าใจผิดล่ะ” “ฉัน... ฉันแค่เตือนให้คุณระวังตัว คุณย้ำหนักหนาไม่ใช่เหรอว่าให้รักษาระยะห่างในที่ทำงาน” “ก็ยังดีที่เป็นเหตุผลนี้” “หมายความว่ายังไง” “ก็... นึกว่าเธอกลัวว่าข่าวลือของเราจะไปกระทบหูอานนท์เข้าน่ะสิ ถ้าไ