Alle Kapitel von เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Kapitel 101 – Kapitel 110

เช้าวันต่อมา...แดดวันนี้เหมือนจะแรงกว่าที่ผ่านมา ทำให้คนจำต้องยกมือขึ้นป้องหน้า ทั้งที่ยังไม่ถึงเจ็ดโมงวรรณนรียืนเหม่ออยู่ท่ามกลางควันสีขาวที่โชยมาจากรถเข็นขายหมูปิ้งเจ้าประจำหน้าหอพัก กลิ่นหอมหวานของน้ำมันหมูหยดลงบนถ่านร้อนๆ กับเสียงเจี๊ยวจ๊าวของผู้คนที่เร่งรีบไปทำงานบรรยากาศที่เธอแทบจะไม่ได้สัมผัสเลยนับตั้งแต่ย้ายไปอยู่บ้านของลุคคาเธอก้มมองหน้าจอมือถือที่ยังคงมืดสนิท... ไร้ข้อความ ไร้สายเรียกเข้า และไร้การแยแสจากคนทางนั้นเขาไม่ตาม... ไม่แม้แต่จะถามว่าเธอหายไปไหน“หมูปิ้งสองไม้ ข้าวเหนียวหนึ่งค่ะป้า”เธอสั่งเสียงแผ่ว พลางหยิบเงินทอนด้วยความรู้สึกหน่วงในอก...ไม่รู้ที่เขานิ่งเฉยขนาดนี้ เป็นเพราะไม่ว่าง หรือไม่แคร์กันแน่“หืม... นา?” เสียงเรียกที่คุ้นหูดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศวุ่นวาย วรรณนรีหลุดออกจากภวังค์ หันไปตามเสียงเรียก“พิมพ์...”“นาจริงๆ ด้วย มาได้ไง ไม่สิ ทำไมมายืนซื้อหมูปิ้งได้ล่ะ ค้างที่นี่เหรอ”พิมพ์ชนกเดินเข้ามาชะโงกหน้ามองเพื่อนร่วมหอพักด้วยความประหลาดใจ แววตาเต็มไปด้วยคำถาม “เหมือนไม่เจอกันหลายวัน ซื้อหมูปิ้งเหรอ กินน้อยจัง อิ่มไหมนั่น”“เมื่อคืนกลับมานอนที่นี่น่ะ พิ

“จริงค่ะผู้อำนวยการ” พนักงานอีกคนเสริม “ตำแหน่งหัวหน้าโครงการนี้ควรจะเป็นคนที่มีชั่วโมงบินสูงกว่านี้ไหมคะ? เราไม่อยากให้ลูกค้ามองว่าเราส่ง ‘เด็กฝึกงาน’ ไปคุมงานระดับนี้”ลุคคานิ่งฟังข้อโต้แย้งของคุณตุ๊กตาและคนอื่นๆ อย่างสงบ เขาไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง แต่กลับเป็นความนิ่งที่ทำให้คนในห้องเริ่มใจคอไม่ดี ลุคคาประสานมือวางบนโต๊ะ ก่อนจะปรายตาคมกริบมองไปยังคุณตุ๊กตา คนต้นเรื่อง“ชั่วโมงบินสูง... อย่างนั้นเหรอครับคุณตุ๊กตา” ลุคคาเอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นเยียบจนคนฟังเสียวสันหลัง “ถ้าชั่วโมงบินสูงคือตัววัดความสำเร็จเพียงอย่างเดียว ป่านนี้เราคงต้องใช้เครื่องพิมพ์ดีดแทนคอมพิวเตอร์ไปแล้ว”ตุ๊กตาหน้าเสียทันที เธออาวุโสกว่าวรรณนรีก็จริง แต่ไม่ถึงกับตกยุคขนาดนั้น เปรียบเทียบซะแก่เลย น่าโมโหจริงๆลุคคายังคงพูดต่อโดยไม่เว้นจังหวะให้โต้แย้ง“การที่ผมเลือกวรรณนรี ไม่ใช่เพราะผมเอ็นดูเด็กใหม่ แต่เพราะข้อมูลกำไร 400% จากโปรเจกต์ที่แล้วมันเป็นตัวเลขที่ ‘พนักงานรุ่นเก่า’ ในห้องนี้ไม่มีใครเคยทำได้แม้แต่ครึ่งเดียว... จริงไหมครับ?”เขากวาดสายตามองไปรอบห้องประชุมจนทุกคนก้มหน้าหลบตา“ประสบการณ์เป็นเรื่องสำคัญ ผมไม่เถียง

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน บรรยากาศอึดอัดก็พุ่งเข้าจู่โจมวรรณนรีทันที ความทรงจำในทุกมุมห้องย้ำเตือนว่าหลายวันที่ผ่านมาเธอต้องสู้กับความว้าเหว่เพียงลำพังที่หอพัก...ในขณะที่เขายังคงใช้ชีวิตปกติ ไม่สะทกสะท้านต่อการหายไปของเธอลุคคาสะบัดสูทตัวนอกลงบนโซฟาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาของเขาไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยวแต่กลับราบเรียบจนน่าใจหาย เขาปรายตามองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น“เลยเวลาอาหารเย็นมาพักใหญ่แล้ว... ไปทำอะไรให้ฉันกินหน่อยสิ”คำพูดที่ดูแสนธรรมดานั้นทำเอาวรรณนรีนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง อ้าปากค้าง ความรู้สึกขุ่นเคืองที่สะสมมาตลอดทางพัดวูบขึ้นหน้า อยากร้องกรี๊ดใส่หน้าเขาดังๆ สักที แต่ทำได้แค่นับหนึ่งถึงร้อยในใจ“ฉันเหนื่อย อีกอย่างนี่ก็ค่ำแล้ว ฉันยังมีงานที่ต้องจัดการ ถ้าคุณไม่มีอะไรสำคัญ ฉันขอตัว... จริงสิ” เธอกำลังจะก้าวออกไปแต่นึกขึ้นมาได้ และเป็นจังหวะเดียวกับที่ลุคคาไหวกายคล้ายจะพูดบางอย่างออกมา ทว่าเสียงวรรณนรีดังก่อน เขาจึงรักษาท่าทีเยือกเย็นเอาไว้เช่นเดิม“เรื่องโปรเจกต์พรรนราขอบคุณนะคะ โอกาสที่คุณมอบให้ ฉันจะพยายามทำให้ส

ในจังหวะที่วรรณนรีกำลังล่องลอยอยู่กลางกระแสอารมณ์ผ้าชิ้นน้อยผืนสุดท้ายก็ถูกปลดเปลื้องออกไปลุคคาจ้องมองใบหน้าหวานที่พริ้มตาหลับและแดงซ่านด้วยความเขินอาย ที่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อหน่าย... เพียงแต่ในความชื่นชอบนี้กลับมีอารมณ์โกรธเจือปนอยู่โกรธที่หลายคืนมานี้เขาต้องนอนเหงา ไม่มีใครให้กอด...โกรธที่ร่างขาวโพลนตรงหน้าทำให้เขาโหยหาจนยากจะควบคุมตัวเอง ทุกคืนเขาต้องหลับตาแล้วจินตนาการถึงเธอพร้อมกับขยับมือช่วยเหลือตัวเองไปด้วยคิดถึงความห่อเหี่ยวที่ได้รับแล้วอารมณ์ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันทีเดิมคิดว่าจะค่อยๆ ดื่มด่ำความหอมหวานอย่างช้าๆ กลับอดรนทนรอไม่ไหวอีกต่อไปจับขาขาวเนียนอ้าออกกว้าง กดกายแนบลงไปอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง“อึก...”“อื้อ!~ ลุคอึก จะเจ็บ อ่า... ยะ อย่า ...เพิ่ง ซี้ด... อ๊ะๆ อ๊าส์!”วรรณนรีร้องลั่น หน้าท้องยุบเกร็ง บีบรัดความแข็งแกร่งที่ล่วงล้ำเข้ามากะทันหันตามสัญชาตญาณ ทว่ายิ่งเธอโอบกระชับเขาแน่นมากเท่าไหร่ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาให้ตื่นตัวมากเท่านั้นลุคคาขยับช่วงล่างรัวๆ ขณะท่อนบนกอดประคองร่างที่กำลังสั่นสะท้านเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหลุดไปไหนได้ริมฝีปากร้อนระอุโลมไล

วรรณนรีกลับเข้าบริษัทในช่วงเย็นด้วยสภาพที่ล้าทั้งกายและใจ ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้าแผนก เธอก็สัมผัสได้ถึงความกดดันที่ผิดปกติ เพื่อนร่วมงานที่เคยทักทายเธอเมื่อเช้า บัดนี้กลับก้มหน้าทำงานเงียบกริบ“ผู้จัดการคะ...” หนี่งในพนักงานเดินเข้ามาสะกิดด้วยสีหน้าปั้นยาก “ผู้อำนวยการเรียกพบค่ะ... เรียกพบมาเกือบชั่วโมงแล้ว ท่าทางจะอารมณ์ไม่ดีด้วย”วรรณนรีพยักพลางสังหรณ์ใจแปลกๆ เธอรีบเดินตรงไปยังห้องทำงานของลุคคาทันทีเมื่อเปิดประตูเข้าไป กลิ่นบุหรี่จางๆ และความเย็นจัดของเครื่องปรับอากาศก็เข้าปะทะหน้า ลุคคานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ มือหนึ่งถือรายงานสรุปผลงานที่เขาดูเหมือนจะอ่านซ้ำไปมาหลายรอบ“มาแล้วเหรอ...”น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงบีบคั้นของเขาทำให้วรรณนรีชะงัก“ฉันไปพบคุณจีน่ามาค่ะ และงานก็มีปัญหา...”“ปัญหาเรื่องงาน หรือปัญหาเรื่องคน!” ลุคคาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวยาวๆ เข้ามาหาเธอจนวรรณนรีต้องถอยหลังไปชนกับบานประตู ที่เพิ่งปิดลง “ข่าวลือเรื่องเธอกับอานนท์ดังไปถึงหูบอร์ดบริหาร ไม่นานนี้จีน่าก็เพิ่งโทรมา เจตนาเล่นงานเธอโดยใช้อานนท์เป็นเครื่องมือ ต่อให้เรื่องของเธอกับอานนท์จะเป็นแค่ข่าวโ