Alle Kapitel von เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Kapitel 111 – Kapitel 120

เจ้าหน้าที่ในงานประกาศเริ่มกิจกรรมสำคัญ‘การประมูลภาพวาดเพื่อการกุศลของเด็กผู้ด้อยโอกาส’อานนท์ขยับตัว หวังจะนำทางวรรณนรีไปยังโซฟาสำหรับแขก VIP ซึ่งถูกจัดวางไว้เป็นชุดๆ“นา ไปนั่งแถวหน้ากับผม จะได้เห็นชัด”ทว่ายังไม่ทันที่วรรณนรีจะก้าวเดิน ลุคคาที่ยืนนิ่งมานานกลับขยับเข้ามาแทรกกลางอย่างแนบเนียน มือหนาแตะที่แผ่นหลังของวรรณนรีเบาๆ แต่แฝงด้วยความมั่นคง“ขอโทษนะคุณอานนท์ พอดีผมมีข้อมูลที่อยากจะคุยกับวรรณนรีน่ะ อีกอย่าง เธอเป็นผู้จัดการฝ่ายครีเอทีฟของผม ให้เธออยู่วิเคราะห์ภาพกับผม จะเป็นประโยชน์มากกว่า วรรณนรีเชิญ”ลุคคาเน้นคำว่า ‘ของผม’ เป็นพิเศษ ก่อนจะผายมือให้วรรณนรี การให้เกียรติแบบนี้ทำให้วรรณนรีรู้สึกกดดันจนปฏิเสธไม่ออก เธอเหลือบมองอานนท์เป็นเชิงขอโทษ แล้วตามลุคคาไปอย่างเสียไม่ได้จีน่าที่วางแผนในใจมาตั้งแต่แรกว่าจะนั่งข้างลุคคาชะงัก ยืนเก้ออยู่ครู่หนึ่งก็ถูกอานนท์ที่เหลือบมาเห็นพอดีเอ่ยชวนตามมารยาท“เชิญครับคุณจีน่า ในเมื่อท่านผู้อำนวยการอยากคุยงาน... เราก็นั่งด้วยกันตรงนี้แล้วกัน” อานนท์เอ่ยเสียงเรียบ ทิ้งสายตาห่วงใยไปที่วรรณนรีครู่หนึ่งการประมูลดำเนินไปอย่างราบรื่น ภาพวาดลายเส้นไ

ภายในห้องประชุมยังเงียบงันหลังคำพูดของลุคคา วรรณนรีสูดลมหายใจลึก ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังที่แฝงไว้ด้วยอารมณ์ความรู้สึกซับซ้อน...“ฉันได้ส่งไฟล์ต้นแบบสามเวอร์ชันให้ทีมออกแบบแยกกันตรวจ แต่ละคนได้รายละเอียดไม่เหมือนกัน” คำพูดนั้นทำให้คนในห้องชะงักเล็กน้อยต้องขอบคุณเคส ‘มารุต’ และ ‘ญาดา’ ก่อนหน้านี้ ในตอนที่เธอยังเป็นหนึ่งในทีม AE แล้วถูกเพื่อนร่วมทีมตลบหลังเมื่อเลื่อนขึ้นมาเป็นผู้จัดการ วรรณนรีก็ระมัดระวังทุกฝีก้าว เห็นเธอนุ่มนิ่มแบบนี้ แต่ถ้าเป็นเรื่องงานก็เก็บหลักฐานทุกเม็ดเหมือนกัน ขนาดตอนไปคุยงานกับจีน่าที่โรงแรมก็ยังแอบอัดเสียงอีกฝ่ายเอาไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน แต่โชคดีที่ไม่ได้ใช้มันเรื่องดีไซน์สามเวอร์ชั่น ลุคคาเหมือนจะเคยได้ยินมาก่อน แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจนัก ทว่าเมื่อมาฟังในยามที่เกิดเรื่อง ในใจก็นึกชื่นชมจนอยากหยิกแก้มนุ่มๆ นั่นสักที แต่ก็ทำไม่ได้ สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้คือ รับบทหัวหน้าผู้เข้มงวด ที่กำลังสืบหาความจริงเพื่อช่วยวรรณนรีคลี่คลายปัญหาโดยเร็วที่สุด และต้องแนบเนียน แบบที่ไม่ให้ใครสงสัยในความสัมพันธ์“ของที่หลุดไป” เขาเอ่ยเรียบ ๆ “ตรงกับเวอร์ชันไหน”วรรณนรีสบตาเ

ภาพจากกล้องวงจรปิดบนจอความละเอียดสูงถูกขยายเข้าไปทีละเฟรม ตามคำสั่งของผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟ“หยุดตรงนี้… ซูมอีก”ร่างสูงของลุคคายืนอยู่ด้านหลังเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิค มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง สูทสีเข้มพาดทับไหล่กว้างอย่างสมบูรณ์แบบ แสงจากหน้าจอส่องสะท้อนสันกรามคมชัด ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อภาพเริ่มชัดขึ้นไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่กระแอมไอบนจอ ผู้หญิงคนนั้นก้มหน้าจัดเรียงแบบดีไซน์ ก่อนกดปุ่มสั่งถ่ายเพิ่มอีกหนึ่งชุด หยิบเอกสารแล้วเดินออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นลุคคาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อย สายตานิ่งลึกเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่างในใจ“บันทึกคลิปช่วงนี้แยกไฟล์ ตรวจสอบล็อกเครื่องพิมพ์ ดึงประวัติการใช้งาน แล้วส่งให้ฝ่ายกฎหมาย” เสียงเขาเรียบสนิทเจ้าหน้าที่รีบพยักหน้า มือแทบสั่นขณะกดคำสั่งตาม ไม่มีคำถามว่าเขามาทำไม ไม่มีใครกล้าถามว่าเรื่องระดับนี้ควรเป็นหน้าที่ของฝ่าย HR หรือฝ่ายกฎหมาย เพราะทุกคนรู้ดี ถ้าลุคคาลงมาดูเอง แปลว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กบ่ายวันนั้น พนักงานที่ชื่อ ‘เจ’ ก็ถูกเรียกพบจากฝ่าย HR ภายใต้การตรวจสอบที่เข้มงวด ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้นเธอก็ได้

ไถฟีดอยู่ดีๆ ภาพถ่ายรวมกลุ่มเพื่อนของลุคคาก็เด้งขึ้นมา โดยที่ลุคคาถูกแท็กโพสต์สาธารณะ คนที่เป็นเพื่อนกับเขาจึงเห็นภาพนี้ด้วย นิ้วหัวแม่มือที่กำลังจะปัดผ่านชะงัก สายตาจ้องมองภาพบนจอนิ่ง แม้จะเป็นภาพถ่ายรวมที่มีเกือบสิบคน แต่คนที่อยู่ตรงกลางคือลุคคากับเพื่อนผู้หญิงของเขา ทั้งคู่เอาหน้าใกล้กัน หัวไหล่เบียดชิด ยิ้มให้กับกล้องอย่างมีความสุข ในใจวรรรนรีเจ็บแปลบ... เธอยังไม่มีโอกาสถ่ายรูปกับเขาเลย แม้จะเคยแนบชิดเรือนร่างกันมานักต่อนัก แต่ความรู้สึกใกล้ชิดทางใจกลับขาดหายไป... หรือสุดท้ายแล้วเขาจะมองเธอเป็นแค่คู่นอนเท่านั้น อย่างตอนนี้ เธอบอกว่าจะกลับมาพักที่ห้อง เขาก็ยังไม่พูดอะไร เฮ้อ... วรรณนรียิ้มอย่างขมขื่น ปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสาย ทำสมองให้โล่งสักหน่อย ก็กลับมาโหมงานต่อ โปรเจกต์พรรนราอยู่ในช่วงสำคัญ จะว่อกแว่กไม่ได้ วรรณนรีเจอกับพิมพ์ชนกที่หอพักในเช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งคู่พูดคุยทักทายกันด้วยความคิดถึงได้ไม่กี่คำก็จำต้องแยกย้ายเพราะเร่งรีบไปทำงานทั้งสองฝ่าย ถ

ราวกับโดนมนตร์เสน่หาเข้าครอบงำ พริบตาที่กางเกงหลุดจากเอวหนา ร่างบางก็ย่อตัว คุกเข่า มือล้วงแก่นลำออกมาจากกางเกงในแบรนด์เนม กำรูดจนแข็ง ก่อนจะอมเข้าไปในปาก เรียวลิ้นอ่อนห่อใต้ลำเนื้อร้อน ดูดดุนไม่หยุด เสียงครางต่ำเล็ดลอดผ่านลำคอแกร่ง เรียวขาหยัดเกร็ง ฝ่ามือใหญ่จับศีรษะเล็กกดลงไป สนองตัณหาที่กำลังพลุ่งพล่านของตัวเอง “อา...” ลุคคากัดฟันกรอด เสียวกระสันไปทั่วทั้งตัว มือหมดเสื้อผ้าท่อนบนตัวเอง สลัดทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะฉุดแขนคนตัวเล็กที่กำลังโลมเลียแก่นกายของเขาอย่างเมามันขึ้นมา จับกดใส่ผนังแล้วตามไปทาบทับจากด้านหลัง “อือ~” วรรณนรีกัดริมฝีปากที่กำลังสั่นระริก อารมณ์หงี่ง่านแผดซ่าน รูขุมขนลุกชูชันยามเมื่อแท่งเนื้อร้อนเปียกลื่นแตะต้องกลีบเนื้ออ่อนนุ่มของเธอ “ลุค... อือ~” วรรณนรีหันกลับไปมองด้านหลัง ดวงตาพร่าเลือน ฉาบไล้ไว้ด้วยความลุ่มหลง “ไม่เรียกผู้อำนวยการแล้วเหรอ” “อุบ... อื้อ~” ปากหยักประกบปิด จูบเม้มริมฝีปากบาง ลิ้นรสหวานด้านในเรียวปากของเธออีกครั้งปลายลิ