Todos os capítulos de เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Capítulo 141 - Capítulo 150

“มีใครชวนผู้อำนวยการคนใหม่หรือยัง” เสียงหนึ่งดังขึ้นระหว่างเดินไปยังห้องรับรอง VIP ของคลับหรู สถานที่ที่นัดกันเอาไว้ นอกจากกลุ่มผู้บริหารจำนวนหนึ่งของซางเหมยฯ ยังมีนักลงทุนจากบริษัทอื่นอยู่ด้วย งานเลี้ยงในคืนนี้ ไม่ใช่การนัดหมายที่เป็นทางการนัก มาก็ได้ ไม่มาก็ได้ แต่แน่นอนว่าการมาย่อมดีกว่า “ยังเลย แต่น่าจะสนิทกับลุคคา ไม่รู้เจ้านั่นชวนหรือเปล่า” “ถ้าไม่มาก็น่าเสียดาย” “ก็จริง งั้นเดี๋ยวฉันจะลองชวนดู” อีกฝ่ายพยักหน้ารับอีกด้วย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหารายชื่อของผู้อำนวยการคนใหม่ภายในห้องจัดเลี้ยงกว้างขวาง แสงไฟสีอำพันตกกระทบลงบนโต๊ะกระจกและโซฟาหนังสีเข้ม เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ บรรยากาศผ่อนคลายเต็มไปด้วยกลิ่นอายการปลดปล่อยเบาบางของคนที่ต้องแบกรับหน้าที่สำคัญภายในบริษัทใหญ่บทสนทนาไหลลื่นจากเรื่องสบายๆ ไปสู่ตัวเลขและโครงการใหม่อย่างแนบเนียน รอยยิ้มและเสียงหัวเราะถูกใช้แทนการหยั่งเชิง แต่ละประโยคเหมือนจะเบา ทว่าซ่อนน้ำหนักเอาไว้ไม่น้อยลุคคายืนอยู่ไม่ห่างจากกลุ่มนักลงทุน เขายกแก้วขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย“ได้ยินว่าซางเหมยฯ กำลังจะขยับไลน์ธุรก

วรรณนรีปักหมุดปลายทางบ้านลุคคา แม้จะขุ่นเคืองใจกันแต่ก็ไม่จำเป็นต้องสร้างความยุ่งยากให้ตัวเอง และก็ไม่อยากคิดมากด้วย เพราะคิดมากมาพอแล้ว ตอนที่เลือกปักหมุด ก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะมีปัญหาไหม แต่ดึกขนาดนี้ คงไม่มีใครมานั่งจับผิดหรือสนใจหรอกว่าเธอจะไปลงที่ไหน ส่วนที่ว่าทำไมไม่ให้รถไปส่งที่หอพัก ก็เพราะว่าของกับกุญแจรถอยู่ที่นี่ ไม่ได้พกติดตัวไปด้วย ขี้เกียจกลับมาเอาตอนเช้า หญิงสาวเข้าบ้านได้ไม่นาน เสียงรถก็ดังขึ้นได้ยินแต่แกล้งไม่สนใจ ถอดเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำ อาบน้ำสบายเฉิบฝีเท้าไม่หนัก ไม่เบา ก้าวขึ้นบันได นิ้วยาวจับราวประตูเปิดเข้าไปในห้องที่เปิดไฟทิ้งเอาไว้ มีเสียงน้ำไหลเบาๆ ดังออกมาจากประตูห้องน้ำ อารมณ์ที่หนักอึ้งมาตลอดทางก็จะคล้ายจะเบาลงไปด้วยไม่รู้เพราะอะไร เขาที่เห็นเธอขึ้นรถไปถึงได้กระวนกระวายใจ คาดเดาไปต่างๆ นานาว่าเธอจะลงที่ไหน ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยเป็นแบบนี้ทว่าวันนี้ลุคคากลับร้อนใจจริงๆใบหน้าคมคายส่ายไหวเบาๆ เรียกสติตัวเองกลับมาเดินเข้าห้องแต่งตัวเพื่อปลดเปลื้องเสื้อผ้า เตรียมตัวอาบน้ำสักพักใหญ่ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก

จุมพิตร้อนผ่าวกดลงบนไหล่มนหนักๆ แล้วค้างเอาไว้พักใหญ่ ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะจัดการปลดเปลื้องชุดคลุมอาบน้ำที่ถูกร่นมากองกันอยู่ตรงท้องของหญิงสาวออก เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดสะท้อนแสงชวนมอง เส้นสายของเรือนร่างอ่อนโค้งรับกันอย่างลงตัว เปี่ยมล้นไปด้วยเสน่ห์อันร้อนแรงกลิ่นอายที่เหมือนจะเชื้อเชิญและยั่วเย้าในเวลาเดียวกัน ทำให้ความอดกลั้นที่มีอยู่ค่อยๆ ถูกเผาผลาญไปทีละน้อย“คนขี้โกง”เสียงกระเง้ากระงอดดังลอดลำคออ่อน ขยับกายเบี่ยงข้าง ซุกเข้าหาอกอุ่น แนบใบหน้าลงไปแอบอิง“ขี้โกงยังไง”เขาถามกลับเสียงกดลึก ทว่าหาได้มีความซีเรียสหรือจริงจังแม้แต่น้อย เป็นเพียงการรับลูกต่อเพื่อเสริมบรรยากาศเท่านั้น“ใช้งานฉันอย่างกับทาส ฉันเป็นถึงผู้อำนวยการแล้วนะ ไม่ใช่ AE ที่จะเดินตามก้นคุณต้อยๆ เหมือนแต่ก่อน” วรรณนรีลากนิ้วชี้ผ่านร่องอกแกร่งก่อนจิ้มเล็บลงไปแรงๆ ใต้รูสะดือเขาอย่างไม่ปรานีหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นสะดุ้งไหว สะเทือนกับการจู่โจมของเธอ ทว่าเขากลับไม่ถือสา ปล่อยให้เธอจิกเนื้อหนังเล่นตามใจปรารถนาช่วงเวลาแห่งการระบายความในใจเช่นนี้... ใช่ว่าเขาจะไม่ชอบยิ่งเธอพ่นอารมณ์น้อยเนื

คนทั้งคู่มองจ้องตากันนิ่ง โลกทั้งใบพลันเงียบงัน ระยะห่างถูกบีบให้แคบลง จนเหลือเพียงลมหายใจที่ปะทะกัน“....”ตอนนั้นเองประตูถูกผลักเปิดเข้ามากะทันหันวรรณนรีใจหายวาบ ทว่าภายนอกกลับสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาเรียวกลมเบิกกว้าง ขณะที่ลุคคาชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะผละตัวออก หันไปมองทางประตู สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นร่างสูงโปร่งในชุดเดรสเข้ารูปก้าวเข้ามาในห้องอย่างมั่นใจ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังเป็นจังหวะ“อ้าว... ขอโทษนะคะ”เสียงหวานเอ่ยขึ้น แต่แววตากลับไม่ได้มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย สายตาของจีน่ากวาดมองคนทั้งคู่อย่างสงสัย“ไม่รู้ว่าคุณวรรณนรีมีแขก” รอยยิ้มบาง ๆ ถูกแต้มขึ้นที่มุมปาก “เหมือนฉันจะเข้ามา...ผิดจังหวะหรือเปล่าคะ”วรรณนรีกลืนความรู้สึกกระอักกระอ่วนลงท้อง ถามกลับเสียงจริงจัง ไม่คิดจะรับมุก หรือคุยเล่นด้วย“คุณจีน่ามีอะไรหรือเปล่าคะ”ต่อให้เรื่องขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้านี้จะเคลียร์ไปแล้ว และลุคคาก็ยืนกรานหนักแน่นว่าคืนนั้นแค่แวะไปส่งจีน่าที่ห้อง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าการที่จีน่าไปไหนมาไหนกับลุคคาบ่อยๆ แม้จะเป็นเหตุผลเรื่องงาน แต่ก็ทำให้เกิดข่าวลือเกี่ยวกั

ปัก! อยู่ดีๆ พิมพ์ชนกก็กระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ ทำเอาวรรณนรีและอานนท์ตกใจไปตามๆ กัน“แล้วก็ชอบเป็นอะไรไม่รู้ ส่งงานไปแล้ว ยังจะมาบอกให้แก้ใหม่ บ้าเปล่า!” หรี่ตาพูดด้วยน้ำเสียงเดือดดาล พลางชี้มือใส่อากาศเหมือนกำลังชี้หน้าใครสักคนอยู่วรรณนรียิ้มเจื่อน ได้ยินคำพูดแทงใจดำ อดไม่ได้ที่จะยกแก้วขึ้นดื่มไปอึกหนึ่ง หันไปถามอย่างมีอารมณ์ร่วม “แล้วทำไง” “หึ! จะทำไง ก็ทนไง อดทนแก้ให้ใหม่ หึๆ” พิมพ์ชนกยิ้มเยาะ กระดกเหล้าไปอีกหลายอึกเสียงเพลงยังคงดังต่อเนื่อง เสียงพร่ำบ่นของพิมพ์ชนกก็ยังดังไม่หยุดราวกับจะแข่งกับเสียงเพลง แต่ในหูของวรรณนรีกลับเหมือนเงียบลงไปชั่วขณะ สายตาเธอเลื่อนออกไปนอกวงสนทนาผ่านผู้คนที่นั่งอยู่ไม่ไกลแล้วก็หยุดค้าง เหมือนถูกบางอย่างสะกดเอาไว้ปลายสายตา โต๊ะหนึ่งในนั้นมีคนลุกขึ้น เงาร่างสูงคุ้นตาปรากฏท่ามกลางแสงสลัวหัวใจวรรณนรีกระตุกวูบลุคคา...เขากำลังประคองผู้หญิงคนหนึ่งไว้แนบตัว แขนเรียวยกพาดบ่า หน้าซบลงกับอกกว้างเหมือนไม่มีเรี่ยวแรงจีน่า... เสียงในหัวดังขึ้น หัวใจเจ็บแปลบ มองเงาร่างที่คุ้นตาพาคนในอ้อมแขนเดินฝ่าฝูงชนออกไป“ไปเข้