Alle Kapitel von เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Kapitel 121 – Kapitel 129

ลิ้นอุ่นจัดยื่นออกมาไล้เลียทันที “อ๊า อื้อ~” คลื่นความเสียวล้ำลึกพุ่งปะทะทั่วร่างเหมือนกระแสไฟช็อต ไหล่บางสั่นระริก มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกาะบ่าแกร่ง อีกข้างกดศีรษะนูนเอาไว้ เสียงดูดเม้มดังกระทบแก้วหู สองเต้าบวมเบ่ง จุกสีชมพูระเรื่อแข็งขึงเพียงแตะเบาๆ ก็เจ็บแปลบ เสียงร้องครางประท้วงจากคนตัวเล็ก “อื้อ~ สะเสียว...”แผ่นหลังเบียดดันผนังราวกับจะหลีกหนีจากริมฝีปากที่กำลังรุกราน ขณะเดียวกันก็ไม่ได้ขัดขืน แอ่นอกรับสัมผัสเร่าร้อนด้วยความพึงพอใจกระโปรงไม่รู้ร่วงหล่นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ขาเปลือยเปล่ายกขึ้นเกาะเกี่ยวเอวหนา ซุกจุดอ่อนไหวเข้าหาความเป็นชายอันแข็งแกร่ง“ใส่เข้ามาสิคะ”กระแสเสียงอ่อนเปลี้ยกระซิบแผ่วล่องลอยอยู่ในอากาศ“อา...” ลุคคาครางตอบ ปากกว้างอ้าออก งับเต้าอวบอิ่มเข้าไปคำโต“อ๊า~”ขณะวรรณนรีครางไม่หยุด ฝ่ามือหนาก็ลูบไล้เลือนผิวเนื้อนุ่มลื่นลงไปตามแนวเอว วาดนิ้วผ่านแก้มก้น แหวกร่องร้อนอย่างฮึกเหิม ก่อนจะดันส่วนหัวที่ขยายใหญ่เข้าไป กลืนกินความหวานด้านในแบบไม่เกรงใจ“อื้อ~”วรรณนรีสั่นกระตุก สัมผัสจากการโดนแทรกแซงยังคงแปลก

เวลาสามทุ่มกว่า... เปลือกตาบางกระพริบไหว ก่อนจะเปิดขึ้นมาช้าๆ รอบข้างมืดสลัว อาศัยแสงไฟจากด้านนอก ทำให้มองเห็นพื้นที่ภายในห้องได้เลือนราง สายตาพร่ามัวกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะวนกลับมาที่เตียง เสียงทอดถอนหายใจดังขึ้นหนึ่งที... ที่นอนด้านข้างว่างเปล่า ทว่าร่องรอยยังอยู่ รวมถึงความรู้สึกที่ประทับอยู่บนร่างกายและจิตใจ ยากที่จะลบเลือนได้ในเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง แม้ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน แต่รสชาติร้อนแรงกลับยังตราตรึงไม่จาง ริมฝีปากบางเม้มเบาๆ ขณะหยัดตัวลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้องแต่งตัว คว้าเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งของเขามาสวมแบบลวกๆ เท้าเปลือยเปล่าก้าวย่างเบาๆ ออกจากห้องฝ่ามือเล็กบางจับราวบันได เหยียบย่างลงไปทีละขั้นช้าๆภาพเสพสมผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ร่างกายพลันร้อนวูบวาบ แพรขนตาหนาสั่นไหวขณะเหลือบมองไปยังโซฟาห้องโถง... ผิวแก้มร้อนผะผ่าว รีบดึงสายตากลับมาทันควัน หันปลายเท้าไปยังห้องครัว...เขาอยู่ที่นี่จริงๆวรรณนรีมองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มที่เพิ่งจะมีสัมพันสวาทกันอย่างถึงพริกถึงขิง หัวใจสั่นระรัว“ตื่นแล้วเหรอ”“ค่ะ”เป็นไปไม่ได

เพิ่งนั่งเก้าอี้ผู้อำนวยการได้ไม่กี่วัน ก็มีเรื่องให้ต้องปวดหัวไม่เว้นวัน แฟ้มเอกสารกองเต็มโต๊ะ ไหนจะต้องคอยออกไปพบลูกค้า ตรวจหน้างาน ประชุมทีมน้อยทีมใหญ่ เรียกว่าทำงานล่วงเวลามากกว่าตอนเป็นพนักงานตัวเล็กๆ ซะอีก วรรณนรีทอดถอนใจขณะหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้สนาม สายตาทอดมองทีมงานที่กำลังวิ่งวุ่นกับการเตรียมงาน ถึงจะเป็นผู้อำนวยการ แต่สวัสดิการกลับไม่ต่างจากพนักงานทั่วไปถ้าไม่บอกก็คงไม่รู้ว่าสาวน้อยหน้าอ่อนคนนี้คือผู้อำนวยการคนใหม่...ทว่าต่อให้ไม่ได้รับการปฏิบัติเทียบเท่าผู้อำนวยการคนก่อน วรรณนรีก็ไม่คิดอะไรมาก เธอเป็นเพียงมือใหม่ ทั้งความน่าเชื่อถือ หรือแม้แต่บารมีย่อมเทียบลุคคาไม่ได้“ผู้อำนวยหัวหน้าให้มาถามว่าของว่างจะรับเป็นอะไรดี” ทีมงานเดินเข้ามาดูแล เป็นหญิงสาววัยสามสิบปลายๆ แต่งตัวทะมัดทะแมง รวบผมตึง สีหน้าท่าทางอย่างคนที่ทำงานภาคสนามมานาน ประสบการณ์โชกโชน และตอนนี้ก็เหมือนจะกำลังใช้สายตามองประเมินผู้อำนวยการคนใหม่อยู่ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้จักวรรณนรี รู้ด้วยซ้ำว่าก่อนหน้านี้อีกฝ่ายเป็นเพียง AE ตัวเล็กๆ ที่คอยวิ่งวุ่นไปทั่วกองถ่าย ก้าวก่ายงานคนอื่นเ

เสียงตึงตังที่ดังผิดปกติ ทำให้คนที่กำลังหลับสะดุ้งตื่น ท่ามกลางความมืดสลัว เงาร่างหนึ่งฟุบลงบนเตียง แรงยุบยวบสะเทือนคราวหนึ่ง เสียงหายใจที่คุ้นเคยดังหนักหน่วง วรรณนรีงัวเงียเอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียง แม้จะเป็นแสงสีนวลที่เป็นมิตรต่อสายตา แต่การเปลี่ยนแปลงกะทันหันก็ยังส่งผลกระทบต่อดวงตา วรรณนรีหยีตามอง กลิ่นอายความง่วงงุนเกาะกุมอยู่เต็มม่านนัยน์ตา มองคนที่กำลังนอนคว่ำหน้าทั้งที่ยังสวมชุดทำงานอยู่ข้างๆ กลิ่นเหล้าคลุ้งอบอวล เสียงงึมงำชวนให้หงุดหงิดดังออกจากริมฝีปากที่กำลังขยับเบาๆ ยิ่งมองก็ยิ่งไม่น่าดูนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากลับกลางดึก โดยเฉพาะช่วงหลังจากที่เลื่อนตำแหน่ง ก็มีออกไปสังสรรค์แบบนี้อยู่บ่อยๆก่อนหน้านี้ ที่เขาเป็นผู้อำนวยการ ก็มีแบบนี้เหมือนกัน จนวรรณนรีแอบกังวลว่าพอเธอรับตำแหน่ง อาจจะต้องมีกินเลี้ยงแบบนี้ กลัวว่าจะรับมือได้ไม่ดี ทว่าหลังจากเธอรับตำแหน่งจริงๆ กลับยังไม่มีโอกาสได้ไปพบปะสังสรรค์กับใครแบบนั้นเลยหรือเป็นเพราะเธอเพิ่งเป็นผู้อำนวยการได้ไม่นานก็เป็นได้แต่เรื่องที่ยังไม่เกิดคิดไปก็เท่านั้นวรรณนรีทั้งง่วง ทั้งเหนื่อย แต่กลิ่นเหล้าที่ฟุ้งออกมาจากร่างสูงเข้มข้นมากจน

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่วนราวกับไม่ได้คิดอะไร[ฮ่าๆ งั้นเหรอครับ ไม่เป็นไร ผมจะรอคำตอบจากนาเองว่า ‘ชอบ’ หรือเปล่า]ปลายสายจงในเน้นคำว่าชอบโดยเฉพาะลุคคาไม่ได้ตอบทันที สายตาคมกวาดมองกุญแจรถ ก่อนจะสบตากับคนบนโต๊ะ ที่กำลังนั่งกระวนกระวายเพราะโดนแย่งโทรศัพท์ไปคุย“ไปดูไหม” เขาพูดกับวรรณนรีราวกับนึกขึ้นได้ลอยๆ “ไหนๆ ก็ส่งมาถึงที่แล้ว”คำชวนธรรมดา แต่กลับทำให้คนในสายเงียบไปอีกครั้งวรรณนรีชะงัก เหลือบมองโทรศัพท์ที่แนบอยู่ข้างหูของลุคคา ลุคคายกมุมปากบางๆ เอ่ยประโยคสั้นๆ กับคนปลายสาย แล้ววางสายทันที“แค่นี้นะครับ ผมจะพาคนไปเช็กของ”คำพูดสองแง่สองง่ามจากปากคนหน้านิ่ง เป็นอะไรที่ยากจะคาดเดา เพราะไม่รู้ว่าเขาเจตนาหรือไม่เจตนา แต่ผิวแก้มวรรณนรีกลับร้อนวูบวาบ ดันเผลอคิดไปในแง่ไม่ดีก่อนแล้ว มันน่าอายตรงนี้แหละคเชนทร์ที่ยืนอยู่ที่เดิมถึงกลับกลั้นหายใจ บรรยากาศในห้องตึงเครียดแปลกๆ แต่ก็ไม่อยากซอกแซ่กให้มากความ เขาถือโอกาสที่ลุคคาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เอ่ยขอตัวด้วยคำพูดสุภาพ ปลีกตัวออกจากห้องทันทีความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอย่างแท้จริงวรรณนรีหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาดู เมื่อแน่ใจว่าสาย