All Chapters of เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Chapter 151 - Chapter 159

บนโต๊ะไม่มีใครอยู่แล้ว มีแค่พนักงานกำลังเก็บโต๊ะ ไร้เงาพิมพ์ชนก หรือจะมาผิดโต๊ะ... วรรณนรีหันซ้ายหันขวา มองเครื่องดื่มที่ยังเหลืออยู่บนโต๊ะซึ่งคุ้นตาดี จำไม่ผิดโต๊ะแน่นอนอานนท์ตามมาด้านหลังชะงักฝีเท้า จากนั้นโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ส่งเสียงเตือน...วรรณนรีเองก็รู้สึกว่ามีคนส่งข้อความมา จึงควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาเปิดดูพิมพ์ชนก : เคลียร์บิลล์แล้ว ไม่ต้องขอบใจ ถือว่าฉันเลี้ยง ไว้มาดื่มด้วยกันใหม่ ฮิฮิยังจะติดตลกอีก...วรรณนรีถอนหายใจ นึกอยากบ่นแต่ก็บ่นไม่ออก ได้แต่พิมพ์สติ๊กเกอร์เหวี่ยงวีนกลับไป ก่อนจะพิมพ์ถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใยวรรณนรี : กลับแล้วเหรอพิมพ์ชนก : พอดีเจอพี่ที่รู้จักน่ะ เขาชวนไปต่อวรรณนรี : ใครน่ะ ไว้ใจได้ใช่ไหมพิมพ์ชนก : รุ่นพี่น่ะ ไว้ใจได้ ไม่ต้องเป็นห่วงอานนท์ : ดูแลตัวเองด้วยพิมพ์ชนก : จ้าเพราะเป็นไลน์กลุ่ม จึงสามารถพิมพ์โต้ตอบกันได้สามคนหลังข้อความสุดท้ายส่งมา วรรณนรีกับอานนท์ก็มองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย“เอาไงดี กลับเลยหรือเปล่า” อานนท์เป็นฝ่ายถามก่อน“อืม โต๊ะเก็บแล้ว คงไม่อยู่ต่อละ”“เค” อานนท์พยักหน้า ก่

อานนท์มองข้อความจากพิมพ์ชนกที่ส่งมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วก็ถอนหายใจยาวเหยียด... มองกลับไปยังทางเดินในหอพัก ราวกับจะมองทะลุสิ่งปลูกสร้างไปยังวรรณนรีที่อยู่อีกชั้นหนึ่ง หลังมาถึงหอพัก เธอก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้สานความสัมพันธ์แม้แต่น้อย จอดรถเสร็จก็ตรงเข้าลิฟต์ แววตาอึมครึม สีหน้านิ่งขรึม ถามคำตอบคำเดิมทีเขาก็เป็นคนขี้เกรงใจอยู่แล้ว คนเขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากคุยด้วยขนาดนั้น คนหน้าบางอย่างอานนท์จะทำยังไงได้ เขาดึงสายตากลับมามองข้อความในแชต ลังเลครู่หนึ่งก็ส่งสติ๊กเกอร์กลับไป รออยู่พักใหญ่ พิมพ์ชนกยังไม่อ่าน ก็เลิกสนใจ วางโทรศัพท์แล้วไปทำธุระส่วนตัว ก่อนจะเปิดทีวีทิ้งไว้เป็นเพื่อน เสียงรายการดังสะท้อนเบาๆ ทั่วทั้งห้อง แต่เขากลับไม่ได้ดูจริงจัง ในหัวเอาแต่คิดวกวนถึงเรื่องของใครคนหนึ่งซ้ำไปซ้ำมา วรรณนรีไม่กลับบ้านลุคคาเลือกที่จะค้างคืนที่หอพัก... ห้องยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่ต่างจากครั้งล่าสุดที่เธอแวะมานอนสะอาด เรียบร้อย และเงียบงัน ความคุ้นเคยยังอยู่ครบ แต่กลับไม่รู้สึกสบายใจอย่างที่คิดเธอกดโทรศัพท์ดูรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ใจพะว

การประชุมที่เคร่งเครียดปิดฉากลงตอนเที่ยงพอดิบพอดี ทุกคนมีสีหน้าเหน็ดเหนื่อย อิดโรย หมดเรี่ยวแรง เดินโซเซออกมาเหมือนโดนสูบพลังชีวิตไปจนเหือดแห้ง เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารกับโต๊ะเบาๆ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้น “เหนื่อยหน่อยนะครับ แต่ก็ทำได้ดีมากจริงๆ พี่ชื่นชมเลย การที่ต้องเปลี่ยนรายละเอียดงานในเวลากระชั้นชิดแบบนี้ ยังสามารถโน้มน้าวทุกคนให้ระดมสมองออกมาได้ แถมยังออกมาดีกว่าเดิมมากๆ แบบนี้อีก มีไม่กี่คนหรอกที่จะทำได้” “ชมเกินไปแล้ว” “พูดจริงๆ” “อย่าเลยค่ะ ปากหวานไป ก็ไม่เลี้ยงข้าวเที่ยงหรอกนะ เพราะวันนี้มีนัด” “ฮ่าๆ พี่รู้น่า คนที่ทำตารางงานก็พี่เอง จะลืมได้ยังไง ไม่ได้ชมเพราะหวังข้าวฟรีสักหน่อย” คเชนทร์ส่ายหน้าระอา พูดจบ ทั้งคนพูดและคนฟังก็พลันหัวเราะออกมาพร้อมกัน เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยการผ่อนคลายพลอยทำให้บรรยากาศตึงเครียดที่ยังคุกรุ่นอยู่ในห้องประชุมเบาลงทันที วรรณนรีพูดหยอกล้อกับคเชนทร์อีกสองสามคำก็ลุกขึ้นเดินออกมา โดยมีอีกฝ่ายตามมาติดๆ รอยยิ้มบนใบ

ดวงตาเรียวกลมเบิกกว้าง หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ ฝ่ามือน้อยๆ ยกขึ้นดันแผ่นอกแกร่งออกห่าง หน้านิ่วคิ้วขมวดใส่เขา ส่งสายตาเตือนบอกให้เขารู้ว่าไม่ใช่เวลามาทำแบบนี้ ทว่ากลิ่นกายอ่อนๆ ที่เต็มไปด้วยแรงกระตุ้น ทำให้จิตใจวรรณนรีสั่นไหว รู้สึกหน้ามืด สติหลุดลอย “คุณ! ทำอะไร” “ทำไม” “ออกไป ฉันไม่ชอบ” “ไม่ชอบ?” เสียงถามกลับคล้ายเย้ยหยัน วรรณนรีกัดริมฝีปากแน่น รวบรวมกำลังผลักเขาออกสุดแรงเกิด ส่งร่างหนากระเด็นห่างโซฟาครึ่งช่วงแขน แววตาลุคคาเต็มไปด้วยความแปลกใจ คาดไม่ถึงว่าเธอจะต่อต้านเขาจริงๆ “คุณคิดจะทำอะไร” วรรณนรีลุกขึ้นยืน จ้องเขาเขม็ง ไม่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามอย่างที่ผ่านๆ มา เรื่องที่เขาทำให้เธอปวดใจในช่วงนี้กองเป็นภูเขา ไม่มีทางที่เธอจะลืมได้ง่ายๆ “เป็นอะไร เล่นตัวเหรอ” “หา!” วรรณนรีหมดคำจะพูด หันหน้าหนีไปอีกทางแล้วสูดหายใจลึกๆ ถึงทำใจหันกลับมามองหน้าเขาตรงๆ ได้ “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้คุณระบายอารมณ์ ฉันมาเพราะคุณบอกว่าหาเครื่องดูดฝุ่นไม่เจอ ชัดเจนแล้วหรือยัง” “หา

ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยแหวนในกล่องเล่น ใบหน้านาบอยู่บนแผ่นอกแกร่ง สายตาจ้องมองโลหะวงกลมสีเงินอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าเธอเอากล่องแหวนขึ้นมาบนเตียงด้วยตอนไหน ทั้งที่ล่าสุด ตอนที่เขามอบให้ ยังอยู่บนโซฟาที่ห้องโถงแท้ๆ หรือเธอจะหยิบติดมือมาด้วย... ความจริงเป็นแบบไหนนั้นลุคคาเองก็คร้านจะหาคำตอบ สายตาเขามองกล่องแหวนที่วางอยู่ท้องตัวเองเงียบๆ ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ “เมื่อไหร่คะ...” เสียงหวานปนอ่อนแรงถามขึ้นลอยๆ ลุคคาเงียบ ไม่เอ่ยตอบ เหมือนไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร แต่ที่จริงรู้ แค่เลือกที่จะรอก่อน... จนเสียงหวานที่เอาเรื่องกว่าเดิมเล็กน้อยดังขึ้นมาใหม่ “คุณจะบอกเรื่องของเราให้ทุกคนรู้ตอนไหน” “รอให้ตำแหน่งของเธอมั่นคงก่อน แล้วค่อยเปิดตัว” ลุคคาไม่ได้ตอบทันที เขาครุ่นคิดอยู่เสี้ยวลมหายใจ ถึงให้คำตอบ ซึ่งน่าเชื่อถือกว่าการตอบแบบไม่คิด วรรณนรีใจสั่นไหว ทั้งอยากเชื่อ... และไม่อยากเชื่อ สิ่งที่เขาทำมาทั้งหมด เธอไม่ไว้ใจ... แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะห