Semua Bab เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Bab 41 - Bab 50

แย่ชะมัด... ทั้งที่นัดกับลุคคาว่าจะไปบ้านเขาตอนเย็น แต่กลับติดประชุมงานตอนเย็น โปรเจกต์ที่เธอแข่งชนะมารุต แล้ววันนี้ดันมีนัดประชุมกับฝ่ายที่เกี่ยวข้องกะทันหัน เพื่อเตรียมงานในขั้นตอนต่อไปเพราะลูกค้าเร่งมา จึงต้องไฟลนก้นแบบนี้ กว่าจะได้ผลสรุปที่ลงตัวก็กินเวลาไปเกือบสองทุ่ม ทุกคนเดินออกจากห้องประชุมด้วยสภาพที่เหมือนเพิ่งผ่านสนามรบมาก็ไม่ปาน ผมเผ้ายุ่งหยิง ผู้ชายบางคนปลดกระดุมเสื้อ ปลดเนคไทหลวมๆ ส่วนคุณผู้หญิงก็เครื่องสำอางซีด สีปากจาง หน้าจืดไปตามๆ กัน “กลับดีๆ นะ”เสียงอิดโรยที่แฝงไว้ด้วยความโล่งอกเอ่ยล่ำลากันของเพื่อนร่วมงานที่หน้าห้องประชุม วรรณนรีไม่ใช่คนรั้งท้ายสุด เธอเดินเข้าลิฟต์พร้อมกับเพื่อนอีกสองสามคน ลงมาที่ชั้นล่างเพื่อเรียกรถกลับ กำลังจะเดินไปที่ท่ารถประจำทาง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น >> ลุคคา ไม่รู้เวทมนต์อะไร แค่เห็นว่าคนที่โทรมาคือลุคคา ความเหน็ดเหนื่อยก่อนหน้านี้ก็ราวกับจะหายเป็นปลิดทิ้ง [ประชุมเสร็จหรือยัง] “เสร็จแล้วค่ะ เพิ่งจะออกมาจากห้องประชุม กำลังจะไปรอรถเมล์” [ให้

เสียงหายใจหอบกระเส่าดังแผ่วไหว เติมเต็มบรรยากาศบนเตียงให้เร่าร้อนขึ้นไปอีกร่างบอบบางเขยื้อนกายที่ถูกปกคลุมไปด้วยความวาบหวิวอยู่ใต้ร่างหนา ขยับขึ้นลงตามแรงกระตุ้นของนิ้วแข็ง“อะอ๊า อื้อ~”ความรู้สึกพลุ่งพล่านแทรกซึมไปทั่วร่าง ขนกายลุกชูชัน เอวเด้งขึ้นลงเป็นระลอกคลื่นพลิ้วไหวข้อมือหนาขยับออก ขณะที่ริมฝีปากเลื่อนลงต่ำ ประทับจูบข้างลำคอขาวเนียน มอบสัมผัสร้อนลวกทุกตารางนิ้วที่แตะโดน วรรณนรีไม่มีเวลาใส่ใจความว่างโหวงตรงหว่างขา เพราะการรุกเร้าอย่างต่อเนื่องของเขา ทำให้เธอหายใจหายคอไม่สะดวกกระดุมเสื้อเชิ้ตโดนปลดเมื่อไหร่ไม่รู้ ฝ่ามือร้อนลากผ่านกลางลำตัวเนียนนุ่มด้วยน้ำหนักที่หนักหน่วง แฝงไว้ด้วยเจตนาล่วงเกินชัดเจนวรรณนรีเย็นวาบเมื่อสายเสื้อโดนแหวกไปกองด้านข้าง เต้าอวบอิ่มสองข้างชี้ชันไร้สิ่งปกปิด ยั่วเย้าสายตาหมาป่าอย่างลุคคา จนเขาอดใจไม่ไหว ต้องลิ้มลองรสชาติ“อ๊า อื้อ~”วรรณนรีเด้งอกขึ้น เสียววาบจนต้องเอามืออุดปาก แต่ก็ไม่อาจข่มกลั้นเสียงครางน่าอายของตัวเองได้ปลายลิ้นหนาตวัดเม็ดบัวแข็งขึง ห่อเอาไว้กลางลิ้นแล้วดูดเม้มอย่างดูดดื่ม วรรณนรีเสียวกระสันเป็นอย่างมาก เธอบิดกายไปมา เหมือนกระเสือ

“มีบริษัทอาหารเสริมติดต่อมาน่ะ ใครจะรับงานนี้” เสียงริกะเอ่ยขึ้น แต่พอเงยหน้ามองเพื่อนในทีมกลับมีแค่วรรณนรีกับอีกคนเท่านั้น “อาหารเสริมตัวไหนคะหัวหน้า” “เวย์โปรตีนน่ะ” “ฉันติดโปรตีนรสชาเขียวอยู่ จะทับไลน์กันไหม” “อืม... อย่าดีกว่า วรรณนรี สนใจไหม ถ้าสนใจก็ไปพบลูกค้าวันนี้ตอนบ่ายสองที่ร้านกาแฟใต้ตึก” “วันนี้เลยเหรอ” “อืม ลูกค้านัดมาน่ะ เห็นว่างานด่วน ต้องการออกให้ทันอีเวนต์กลางเดือนหน้า” “กลางเดือนหน้า! งานเผาชัดๆ” เพื่อนข้างโต๊ะวรรณนรีอุทาน “ว่าไงวรรณนรี” ริกะยังรอคำตอบ “ไม่รอมารุตกับญาดาเหรอคะ” วรรณนรีมองโต๊ะที่ยังว่างอยู่สองที่ แอบเป็นห่วง ไม่รู้ประชุมงานเป็นยังไงกันบ้าง “ไม่รู้จะคุยกันเสร็จเมื่อไหร่ ถ้าวรรณนรียังตัดสินใจไม่ได้ เดี๋ยวฉันลงไปคุยกับลูกค้าเอง” ริกะรวบรัดฉับไว แม้การถามความเห็นคนในทีมจะจำเป็น แต่บางครั้งการรออย่างไร้จุดหมายก็ทำให้งานล่าช้า คนเป็นหัวหน้า ต้องรู้จักจัดการสถานการณ์เฉพาะหน้าเช่นนี้ถูกแล้ว

เวลาเลิกงาน หลายคนเริ่มเก็บโต๊ะ วรรณนรียกมือขึ้นยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะเห็นโต๊ะฝั่งตรงข้ามลุกขึ้น “มารุต ญาดา พรุ่งนี้มีอะไรให้ช่วยบอกนะ ไม่ต้องเกรงใจ” “อื้ม ได้สิ กลับก่อนนะ” ญาดายิ้มรับน้ำใจแล้วเดินออกจากห้อง “กลับแล้ว บาย” มารุตเอ่ยลาสั้นๆ ตามหลังญาดาไป “กลับยังวรรณนรี” จิราพรลุกขึ้นหลังเก็บของเสร็จ เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเธอยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ของบนโต๊ะยังวางเกลื่อน ไม่เป็นระเบียบ “ยังค่ะ ว่าจะอยู่ต่ออีกหน่อย” “เหรอ งั้นฉันกลับก่อนนะ บาย” “บายค่ะ กลับดีๆ” ทั้งโต๊ะเหลือแค่วรรณนรีคนเดียว เธอเริ่มเก็บของบ้าง แต่ยังไม่เสร็จ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทักไปหาลุคคา ถามเขาว่าจะกลับหรือยัง กำลังรอคำตอบในแชต ริกะที่หายไปกับฝ่ายการตลาดก็กลับมา “วรรณนรี ยังไม่กลับเหรอ” คำแรกที่ริกะถาม “กำลังจะกลับค่ะ เอกสารที่ให้ผู้อำนวยการเซ็น ฉันวางไว้บนโต๊ะนะคะ” “อ๋อ นี่เหรอ อื้ม ขอบใจมาก” ริกะเปิดเช็กแฟ้มบนโต๊ะแล้วก็คลี่ยิ้มอย่างพอใจ เอ่ยชมวรรณนรีสองสามคำ ก่

ปลายจมูกคมก้มลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นรินรดผิวแก้มบาง กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นผสมกลิ่นกายของเขาลอยคลุ้งทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนเหมือนจะออกมาอยู่ข้างนอก “คุณวางแผนใส่ฉันเหรอ” “ฮ่าๆ” เขาหัวเราะเสียงต่ำ นิ้วปัดปรอยผมที่บังแก้มนวลออกทัดหู เพื่อจะมองใบหน้าที่กำลังงอนตุ้บป่องให้ชัดๆ วรรณนรีกลับรู้สึกไม่ปลอดภัย “ปล่อยค่ะ” “หิวจัง” ปลายจมูกคมจ่อลงตรงแก้ม แต่วรรณนรีเอียงหลบ ทำให้พลาดเป้าไปซุกซอกคอขาวเนียนแทน“หิวก็ไปกินข้าวสิ” ความรู้สึกจั๊กจี้แผ่ซ่านไปทั้งตัว ปลายเท้าจิกเกร็ง ก่อนจะสะดุ้งโหยงเพราะฝ่ามือที่ลูบไล้ลงมาล็อกเอว ทำให้เธอขยับลำบาก “นะนี่... อ๊ะ!”กำลังจะทักท้วง เขาก็กดร่างเธอลงบนโซฟา วรรณนรีเบิกตาโพลง มองใบหน้าหล่อเหลาของคนด้านบนหัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ“คุณ! นี่...”“ขอกินได้ไหม”“หา...” ท้องน้อยอุ่นวาบไม่มีสาเหตุ ร่างกายปั่นป่วนไปหมด เพียงแค่โดนสายตาร้อนแรงของลุคคาจ้องมอง วรรณนรีอ้าปากค้าง แววตากระสับกระส่ายมองตอบลุคคาถามดื้อๆ แบบนี้เธอเองก็ทำอะไรไม่ถูก และไม่ได้เตรียมใจมาก่อนเธอแค่มาเพราะเป็นห่วง ไม่ได้คิดเผื่อเรื่องแบบนี้เ