Semua Bab เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Bab 21 - Bab 30

เช้าวันจันทร์ ออฟฟิศคึกคักกว่าปกติ ราวกับบรรยากาศจากงานเลี้ยงยังไม่จางหาย ทุกโต๊ะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงหยอกล้อ และเรื่องเล่าซ้ำไปซ้ำมาของคืนวันศุกร์วรรณนรีกลายเป็นคนที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในฐานะแม่งาน ทุกคำชมที่เพื่อนร่วมงานมอบให้ทำให้เธออมยิ้มไม่หยุด แต่ก็ยิ้มได้ไม่เต็มร้อยเพราะทุกครั้งที่เธอนึกถึงเจ้านาย ความดีใจกลับสะดุดลงเหมือนถูกฉุดรั้ง เธอได้แต่เก็บงำเรื่องราวที่เกิดขึ้นเอาไว้เงียบๆ พยายามทำตัวตามปกติ จนกระทั่ง แฟ้มงานบางๆ เล่มหนึ่งถูกวางลงตรงหน้าพร้อมกับเสียงทักทายที่คุ้นหู “ว่าไงจ๊ะคนสวย” “อาจารย์” “งานที่จะใช้พรีเซนต์พรุ่งนี้ ฉันดูให้แล้ว ไม่มีปัญหาอะไร” “ขอบคุณนะ” วรรณนรีหยิบแฟ้มมาเปิดดู นี่คือหนึ่งในโปรเจกต์ที่ได้รับควบคู่มากับงานเลี้ยงบริษัท วรรณนรีทำเสร็จแล้วจึงฝากให้ริกะช่วยตรวจทานอีกรอบก่อนจะไปโฟกัสที่การเตรียมงานเลี้ยงบริษัท พอเคลียร์งานหนึ่งเสร็จ งานที่ค้างอยู่ก็วิ่งมาจ่อหน้าทันที “อืม แต่แผนงานของมารุตก็ดีเหมือนกัน ขึ้นอยู่กับทีมแล้วล่ะว่าจะเลือกไอเดียของใคร” ริกะยักไหล่พูดแบบไม่ปิดบัง วรรณนรีพยักหน้

“วันนี้ขอบคุณมากนะคะ” วรรณนรีก้มหน้าให้ลุคคาจากใจจริง หลังกลับจากทานข้าวเที่ยง ถึงบริษัทก็เกือบบ่ายสองแล้ว พอลงจากรถเสร็จ เธอก็แยกตัวจากเขาทันที ลุคคาอ้าปากจะเอ่ยอะไรสักอย่าง ถึงกับแอบเสียหน้าเล็กน้อยที่เห็นหญิงสาวหนีไปอย่างรวดเร็ว หรือว่าวรรณนรีกำลังหลบหน้าเขาอยู่? ลุคคาหรี่ตามองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั่น มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “เฮ้ กลับมาแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง” ริกะเป็นคนแรกที่เอ่ยทักเมื่อเห็นวรรณนรีเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน พลอยทำให้คนอื่นๆ ในทีมเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสนใจ ทุกคนต่างรู้ว่าวรรณนรีออกไปเจอลูกค้ากับลุคคา แม้จะรู้สึกว่าข้ามหน้าข้ามตาหัวหน้าอย่างริกะไปสักหน่อย แต่เพราะวรรณนรีมีผลงานที่โดดเด่น และเป็นคนที่ทนไม้ทนมือเจ้านายจอมเนี้ยบอย่างลุคคามากที่สุด จึงไม่มีใครคิดอิจฉา หรือบ่นวรรณนรีเลยสักคน ตรงข้ามกลับรู้สึกโล่งใจที่มีวรรณนรีคอยรับหน้าเจ้านายให้ “ยังไม่ได้ข้อสรุปน่ะ” วรรณนรีนึกถึงบทสนทนาบนโต๊ะอาหารแล้วพูดออกมาแบบกลางๆ เธอเป็นคนหนึ่งที่ไม่ชอบสปอยด์งาน หรือพูดฟุ้งไปเรื่อย

                   ความตะกละตะกลามของลุคคากัดกินตัวตนวรรณนรีไปเกือบหมดสิ้น เพียงแวบเดียวเธอก็โอนอ่อนผ่อนตามริมฝีปากของเขา เพลิดเพลินไปกับเรียวลิ้นสากที่ซุกไซ้อยู่ในโพรงปากประหนึ่งผู้ล่าที่ไล่ต้อนเหยื่อ            พลั่ก!            “อ๊ะ”            วรรณนรีได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง แผ่นหลังก็กระแทกลงบนโต๊ะทำงาน ทับกับแฟ้มฉบับร่างที่เธอเพิ่งจะนำเสนอเขาเมื่อไม่กี่อึดใจที่แล้ว            ทว่าความนึกคิดที่โผล่ขึ้นมาอย่างฉับพลัน กลับกระตุ้นอารมณ์ตื่นเต้นและด้านมืดภายในใจได้มากกว่า

                   วรรณนรีกลับถึงห้องแบบงงๆ ความอ่อนเพลียและสับสนทำให้เธอรีบอาบน้ำแล้วเข้านอนกระทั่งรุ่งเช้ามาเยือน อารมณ์ยังคงคลุมเครือ หยิบจับอะไรก็ผิดพลาดไปหมด แต่ก็พยายามตั้งสติ บอกตัวเองให้หยุดฟุ้งซ่านแล้วหยิบแผนงานออกมาทบทวนระหว่างทางไปบริษัท“วรรณนรี พร้อมนะ”ริกะมองใบหน้าขาวใสที่เหมือนจะมีออร่าแปลกๆ ของวรรณนรี แต่แววตาของสาวเจ้ากลับเธอเลื่อนลอยเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“ค่ะ” วรรณนรีกำลังทำสมาธิอยู่ต่างหาก เมื่อถึงบริษัทเธอก็ไล่ความคิดที่ไม่จำเป็นทั้งหลายออกไปได้สำเร็จ จิตใจมุ่งมั่นอยู่กับงานตรงหน้าเท่านั้นวรรณนรีมองประตูห้องประชุมเบื้องหน้า ก่อนก้าวตามริกะเข้าไปภายในห้องประชุมนอกจากทีมของริกะแ

“เป็นอะไร” เสียงเรียบนิ่งเอ่ยถาม วรรณนรีเดาน้ำเสียงไม่ออก แต่ในความรู้สึกของเธอเขาช่างห่างเหินและเย็นชา เธอส่ายหน้า กล้ำกลืนความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ข้างใน เอ่ยเสียงเครือๆ “เจ็บตาค่ะ ช่วงนี้จ้องจอเยอะ ตาก็เลยระคายเคืองง่าย” “งั้นก็พิมพ์ใส่กระดาษ จะได้ไม่ต้องใช้สายตามาก” ลุคคาเอาโทรศัพท์กลับไป กดอะไรบางอย่าง ไม่นานเสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ของวรรณนรีก็ดังขึ้น เมื่อเอามาเปิดดูก็รู้ว่าเขาส่งไฟล์งานดังกล่าวมาให้ เธอแอบแค่นยิ้มหยันแบบที่ไม่ให้ลุคคาสังเกตเห็น หลังจากระงับอารมณ์อ่อนไหวที่ตีตื้นขึ้นมาจนเกือบจะทำให้เธอเสียอาการได้แล้ว ก็เอ่ยถามในเรื่องที่ทำให้เธอแจ้นมาหาเขาแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง “ผู้อำนวยการคะ” เสียงทักถามดังขึ้นราวกับไม่มีอะไรเจือปน “ว่า” “เมื่อคืน... คุณไม่คิดจะอธิบายอะไรหน่อยเหรอคะ” เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่พยายามรวบรวมความมั่นใจเพื่อเค้นถาม ลุคคาก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบชำเลืองมองวรรณนรี “ฉันทำเกินไปจริงๆ” “แล้ว?”