Semua Bab เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Bab 31 - Bab 40

บนเตียงนอนขนาดห้าฟุตที่เธอเคยนอนเพียงลำพังบัดนี้มีร่างหนึ่งเพิ่มขึ้นมา เขาคนเดียวก็กินพื้นที่ไปกว่าครึ่ง ทำให้เตียงที่เคยกว้างสำหรับเธอคับแคบขึ้นมาทันทีวรรณนรีทอดสายตามองร่างที่นอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงนี้เธอรู้ดีว่าไม่ควรมีแต่แรก แต่ก็เหมือนน้ำผึ้งใกล้ปากหมด ไม่มีทางทนกลิ่นอันหอมหวานที่แสนยั่วยวนได้แพรขนตาหนาขยับไหว ไล่สายตาจากต้นแขนแกร่งที่โอบกอดเธอเอาไว้แน่นขึ้นไปตามลาดไหล่ กราม จนถึงริมฝีปากหยักได้รูปแล้วนึกถึงเหตุการณ์อันแสนร้อนแรงเมื่อคืน...ริมฝีปากของเขาค่อยๆ แทะเล็มเธอทีละส่วน เริ่มจากริมฝีปาก แก้ม ใบหู ลงไปถึงลำคอทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความหิวกระหาย เร่าร้อน และกระตุ้นอารมณ์วรรณนรีอ่อนระทวยไปทั้งตัว แขนขาไม่มีแรง ได้แต่เป็นไปตามบัญชาของเขารู้สึกตัวอีกทีเสื้อผ้าก็หลุดออกไปจนเกลี้ยง วรรณนรีจำไม่ได้สักนิดว่าเขาถอดให้หรือเธอถอดเอง ฝ่ามือหนาลูบผ่านเข่าขึ้นมาตามข้างลำตัว ผ่านเอวเล็กบาง ก่อนที่โอบหน้าอกอิ่มแล้วยกร่างบางขึ้นมานั่งบนตัก ส่งยอดอกชูชันเข้าปากตัวเอง ดูดเลียเบาๆ“อ๊ะ... อื้อ”ไหล่บางสั่นไหว ชาวาบตามเนื้อตัว ร่างกายพลุ่งพล่านไปด้วยแรงเสน่หา มื

กฎของการคบกัน 1 ห้ามเปิดเผยความสัมพันธ์นี้กับใครทั้งสิ้น ไม่ว่าจะในบริษัทหรือนอกสถานที่ ฉันไม่ต้องการให้ข่าวลือกระทบต่อชื่อเสียงของเรา 2 ในเวลางาน เราคือเจ้านายและลูกน้องเท่านั้น ห้ามแสดงท่าทีสนิทสนมหรือเรียกชื่อกันโดยไม่มีตำแหน่งนำหน้า 3 ห้ามใช้สิทธิพิเศษใดๆ จากความสัมพันธ์นี้ เธอจะได้รับทุกอย่างตามความสามารถ ไม่ใช่เพราะอยู่ข้างฉัน 4 ห้ามมีข่าวลือหรือภาพหลุดร่วมกันในที่สาธารณะ ถ้าหลุด ต้องหาวิธีแก้สถานการณ์ทันที 5 ห้ามเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต ห้องทำงานและห้องนอนคือขอบเขตที่ฉันต้องการให้เคารพ เว้นแต่ฉันจะเป็นคนเปิดประตูให้เอง 6 ห้ามสนิทกับผู้ชายคนอื่นเกินความจำเป็น ฉันไม่ชอบคนเจ้าชู้ 7 สัญญานี้สิ้นสุดเมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งถอนตัว ขอให้จากกันด้วยดี ไม่ติดค้างอะไรกันถ้าเธอยอมรับเงื่อนไขนี้ได้ ฉันก็ไม่ขัดข้องถ้าเราจะคบกันวรรณนรีเพิ่งจะมีเวลาเปิดอ่านเมล์หลังกลับมาถึงห้อง ตอนแรกว่าจะเปิดระหว่างทางกลับบ้านแต่คิดไปคิดมา รออ่านแบบสงบๆ ดีกว่า และเหมือนเธอจะคิดถูก เพราะเนื้อหาในอ

ระยะเวลาจากบ่ายจนถึงเย็น จะว่าไวก็ไว จะว่าช้าก็ช้า... วรรณนรีประหม่าอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่ลุคคากลับไป จนถึงตอนนี้เธอก็ยังวุ่นวายใจไม่หาย ทั้งที่เป็นฝ่ายตอบรับเขาเอง แต่กลับตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้ กระสับกระส่ายอยู่ในห้องพักเล็กๆ ของตัวเองราวกับหนูติดจั่น เวลานี้ถ้าได้เพื่อนสักคนคอยปรึกษาคงจะดีไม่น้อย แต่เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ที่คล้ายว่าจะเป็นความลับนี้แล้วก็รีบปัดตัวเลือกนี้ทิ้ง จนกว่าทุกอย่างจะชัดเจน เธอคงเอาเรื่องนี้ไปบอกใครไม่ได้ ปวดหัวจัง เสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ดังขึ้น วรรณนรีเอามือที่กำลังดึงทึ้งผมตัวเองออกจากศีรษะ เหลือบมองหน้าจอ เห็นข้อความของลุคคาเด้งขึ้นมาว่า ‘ถึงแล้ว’ เธอก็รีบสงบสติอารมณ์ จัดทรงผมที่ยุ่งเล็กน้อยของตัวเองให้เข้าที่ คว้ากระเป๋าสะพายใบเก่ง ออกจากห้อง หญิงสาวในชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวสีดำสวมทับด้วยคาดิแกนสีขาวโดดเด่น มองเห็นมาแต่ไกล ลุคคาที่รออยู่ด้านนอกประตูกระจกของตึก เห็นตั้งแต่แวบแรกที่วรรณนรีก้าวออกจากลิฟต์ ปกติแล้ววรรณนรีมักจะแต่งตัวเรียบร้อยในเวลางาน ชุดที่สวมม

“วรรณนรี” “หือ” “ทำอะไรมา ช่วงนี้เหมือนจะดู...” “คะ?” เสียงเรียกชื่อทำให้เธอสะดุ้งไม่พอ ตอนนี้ยังโดนสายตาอยากรู้อยากเห็นของริกะไล่ต้อนอีก วรรณนรีที่เพิ่งได้สติจากอาการใจลอยจึงอดไม่ได้ที่จะแตกตื่น เผลอทำตัวเลิ่กลั่กขึ้นมา “...ดูหน้าตาผุดผ่อง มีน้ำมีนวล อย่างกับ” “อย่างกับ...” จู่ๆ ริกะก็เงียบ วรรณนรีถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเต้นรัวแรง หรือว่าอาจารย์ของเธอจะดูออกแล้ว นี่เธอเผลอทำตัวมีพิรุธจนโดนจับได้แล้วเหรอเนี่ย ขณะที่วรรณนรีตีโพยตีพายร้อยแปดตลบในใจ สายตาเฉียบคมของริกะก็หรี่ลง เอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจออกมา “ก็เหมือนมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นน่ะสิ ถูกหวยเหรอ” “คะ... ฮะ? หวย... เอ่อ ก็ค่ะ ถูกอยู่” “จริงดิ! ถูกรางวัลเท่าไหร่ ถูกเยอะมะ” ริกะนัยน์ตาลุกวาวทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองเดาถูก วรรณนรียิ้มเจื่อน แอบโล่งใจไม่น้อย แต่ว่าเซ้นส์อาจารย์นี่แรงจริงๆ ถึงจะเดาผิดเรื่องก็เถอะ โชคดีที่วรรณนรีดันถูกรางวัลเลขหน้าพอดี เลยพอถูไถไปแบบเนียนๆ ได้ ไม่งั

วรรณนรีวางตะกร้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ“อุ้ย!” […] “ลุคคา... คุณยังอยู่เหรอคะ” [อืม ลืมฉันเหรอ น่าน้อยใจจริง] “ไม่ใช่นะคะ ฉันนึกว่าคุณวางไปตั้งนานแล้ว” วรรณนรีเสียงแผ่วลงตอนท้าย รู้สึกเหนือความคาดหมาย แต่ก็แอบขายหน้าเบาๆ ที่ทำอะไรไม่รอบคอบแบบนี้ เช่นนั้นก็แปลว่าลุคคาได้ยินที่เธอกับเพื่อนคุยกันหมดแล้วสิ แต่หลังจากตั้งสติได้ วรรณรีก็ระงับความฟุ้งซ่าย กะแอมไอทีหนึ่ง แล้วพูดคุยกับเขาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น [ทำอะไรอยู่] “กำลังจะเอาผ้าใส่เครื่องค่ะ คุณ... วางก่อนไหมคะ” [ได้] พูดจบสายก็ตัดไปทันที วรรณนรีกระพริบตาปริบๆ ใส่หน้าจอโทรศัพท์มือถือ บอกจะวางก็วางเลยเนี่ยนะ ไม่พอใจอะไรหรือเปล่าเนี่ย ช่างเถอะ คิดมากไปก็เท่านั้น รีบเอาผ้าใส่เครื่องแล้วไปหาเพื่อนที่ร้านอาหารดีกว่า “นา มีอะไรหรือเปล่า” “หือ อะไรเหรอ” วรรณนรีเลิกคิ้ว มองพิมพ์ชนกที่นั่งข้างๆ พิมพ์ชนกสบตากับอานนท์ ก่อนหน้านี้พวกเธอคุยกันอยู่