All Chapters of เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Chapter 61 - Chapter 70

วงแขนเล็กเรียวโอบรอบลำคอแกร่ง ซุกกายเข้าหาไออุ่นจากร่างหนา จิตใจล่องลอยไปกับรสจูบที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ กลิ่นอายเร่าร้อนปะทุท่วม บนเตียงราวกับมีไฟลุกโชน เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมเบาบาง ยังไม่ทันเข้าด้ายเข้าเข็ม วรรณนรีก็ร้อนไปทั้งตัว หว่างขาอุ่นชื้นตอบสนองความต้องการที่ถูกปลุกเร้า เสียงครางสั่นสะท้านดังคลอเป็นระยะ แรงบีบไล้จากฝ่ามือหนาลากผ่านแขนลงข้างลำตัว บีบคลึงเนินสะโพกด้านข้าง เจตนาชัดเจน “อือ~” ดวงหน้าหวานผละหน้าออก อ้าปากเอาลมหายใจเข้าเต็มปอด หน้าอกกระเพื่อมสูง หน้าท้องยุบต่ำเมื่อระบายลมหายใจออก เป็นภาพที่ชวนให้คนมองเห็นแล้วรู้สึกคลั่งไคล้ ยากที่จะไม่สัมผัส เสื้อผ้าบนตัวถูกปลดเปลื้องไปทีละชิ้น ลุคคาค่อยๆ ใช้ปลายลิ้นสำรวจร่างกายวรรณนรีแบบไม่รีบร้อน เริ่มจากทรวงอก ลงมาถึงหน้าท้องแบนราบ ริมฝีปากร้อนผ่าวกดลงหนักๆ บนเนินสามเหลี่ยม ร่างบางสะดุ้งเฮือก เรียวขาอ้าออก มือขยุ้มผ้าปูที่นอนอย่างกลั้นเสียว “ยะอย่าค่ะ อะอ๊า...” เธอห้ามเพราะไม่ได้ทำความสะอาด

วรรณรีเหมือนโดนกลิ่นอายราคะล้างสมอง เธอกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับร่างหนาบนเตียงแบบไม่ลืมหูลืมตา มัวเมาอยู่ในหลุมพรางเสน่หา ทั้งที่รู้ว่าอันตราย แต่ก็ยังเต็มใจกระโดดลงไป แต่ก็เพียงชั่วคราว ความขัดแย้งระงับได้แค่ตอนอยู่บ้าน พออยู่ที่ทำงาน กลิ่นดราม่าก็ปะทุขึ้นทันที หลายวันมานี้ วรรณนรีพยายามรักษาบรรยากาศในที่ทำงาน เรื่องโดนคนลอบกัดเธอยังทำอะไรตอนนี้ไม่ได้ก็จริง แต่ทดไว้ในใจเรียบร้อย มีโอกาสเมื่อไหร่ ต้องเอาคืนแน่นอน วรรณนรี จิราพร และริกะจับกลุ่มกันมานั่งทานข้าวที่ศูนย์อาหารของบริษัท ปกติพวกเธอจะไปกินร้านข้างนอกบ้างเพื่อเปลี่ยนรสชาติ แต่ครั้งนี้กลับพร้อมใจกันกินที่ศูนย์อาหาร แม้ไม่มีใครพูด แต่วรรณนรีก็รู้ว่าทั้งคู่ทำเพื่อเธอ รู้ว่าเธอโดนหักเงินเดือน จึงอยู่กินข้าวแบบประหยัดๆ เป็นเพื่อนกัน นี่แหละที่เรียกว่ามิตรภาพ... แม้วรรณนรีจะไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินเลยก็ตาม แต่ก็ไม่กล้าพูดว่าอยู่ข้างนอกมีผู้ชายเลี้ยง ได้แต่ยอมรับบทเหยื่อไป อีกอย่างเธอก็รู้สึกเสียเปรียบและเสียหน้าจริงๆ ช่วงวันสองวันแ

วรรณนรีเรียกรถจากหอพักให้มาส่งที่บ้านลุคคา เพราะของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นอยู่ที่บ้านเขาทุกอย่าง แอบเหนื่อยเหมือนกันที่ต้องปิดบังความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลุคคา แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ เพราะเธอเป็นคนเลือกเอง “มีอะไรจะพูดไหม”เสียงเข้ม นิ่ง แต่บีบคั้นกดทับใจคนฟัง ก้าวแรกที่เธอเข้ามาในบ้าน เขาที่นั่งอยู่บนโซฟาของโถงใหญ่ก็ทักทายแบบนี้ วรรณนรีเหมือนหลอดลมหดเกร็ง หายใจลำบากแบบไม่มีสาเหตุ “เรื่องอะไรคะ” “เกิดเรื่องอะไรที่สตูดิโอล่ะ” “คุณ... จะว่าอะไรฉันอีก” “หืม คิดว่าจะพูดอะไร” “ก็ ฉันทำให้เรื่องวุ่นวาย หยุดกองกะทันหัน ทำให้บริษัทเสียหาย” วรรณนรีพูดเสียงหวาดๆ แม้แต่หน้าลุคคาเธอยังไม่กล้ามองตรงๆ “ก็รู้ตัวดีนี่” “อึก” วรรณนรีกัดริมฝีปากล่าง เหลือบมองใบหน้าคมคายของลุคคาแววตาขวาง “แต่ว่าถ้าปล่อยเอาไว้จะยิ่งเสียหายมากกว่านี้” “ฮะ?” “ถือว่ากล้าดี ตรงนี้ขอชื่นชม” “ค่ะ...” วรรณนรีสับสน ตกลงเขาไม่ได้จะด่าเธอหรอกเหรอ แล้วจะวางมาดทำไมให้คนอื่นเข

วรรณนรีฉีกทึ้งเสื้อลุคคา ปลายนิ้วสั่นระริกลากไล้ลายกล้ามเนื้อแน่นด้วยแรงปรารถนาร้อนระอุ ร่างสูงชะงักเพียงเสี้ยววินาที ลมหายใจของเขาหนักอึ้งทันที“หึ” เสียงหัวเราะต่ำในลำคอ ก่อนจะจับข้อมือเธอแน่น รั้งเข้าหาอกตัวเอง ระยะห่างหายไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ดวงตาคมเข้มขึ้นอย่างอันตราย ปากชุ่มฉ่ำขยับเอ่ย“ดื่มมาเหรอ”“อืม แต่ไม่ได้เมา”“งั้นเหรอ”ลุคคาหัวเราะในลำคออีกรอบ ปล่อยให้มือเล็กไล้วนกล้ามท้องตามใจชอบ โดยไม่คิดจะห้ามหรือทักท้วงตรงข้ามเขากลับตื่นเต้นที่เธอร้อนแรงได้ขนาดนี้“อึก... อ่า”“อืม ตรงนี้คุณแข็งแล้วนะ”วรรณนรีล้วงมือเข้าไปใต้กางเกงวอร์ม ทักทายเจ้าลุคคาน้อยด้วยการบีบทีหนึ่ง ร่างหนาเกร็งกระตุก เสียงคำรามแผ่วไหวหลุดผ่านลำคอโดยไม่ตั้งใจ“ความผิดใคร” นิ้วเรียวยาววาดผ่านแก้มบาง เกลี่ยปรอยผมที่ตกลงมาทัดหู ก่อนเลื่อนฝ่ามืออุ่นไปตามลำคอระหง ลาดไหล่ จนถึงเอวบาง บดคลึงปลุกเร้าอารมณ์“ฉันขอโทษ ฉันจะชดเชยให้เดี๋ยวนี้เลย”วรรณนรีคลี่ยิ้มหวาน แววตาหยาดเยิ้มแบบคนที่กำลังคลั่งรักเขาเพิ่งเคยเห็นเธอในสภาพไร้การป้องกันครั้งแรก แม้ส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะฤทธ

หลายวันต่อมา“งานน้ำหอมไปถึงไหนแล้ว” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามระหว่างมื้อเย็น วรรณนรีชะงัก เหลือบมองลุคคา ประหลาดใจที่จู่ๆ เขาก็ถามเรื่องงานในเวลาส่วนตัวทว่า... ตั้งแต่เรื่องโดนสลับบรีฟแล้วเขามาง้อเธอด้วยบัตรเครดิตนั่น วรรณนรีก็ไม่คิดเยอะแล้ว เพราะคำว่าเหมาะสมหรือไม่... ก็คงอยู่ที่ดุลพินิจของเขาเท่านั้น “ร่างบรีฟคร่าวๆ เสร็จหมดแล้วค่ะ” “ส่งมาสิ เดี๋ยวจะช่วยดูให้” “ค่ะ” งานโฆษณาน้ำหอม คอลเลคชั่นใหม่ของเบอร์รี่ดอลล์ที่พิชญาหรือพิชชี่ เพื่อนสมัยเด็กของลุคคาเป็นซีอีโอ หลังวันงานเลี้ยงบริษัท ลุคคาพาเธอไปพบกับพิชญา เพื่อคุยเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้ เพียงแต่เบอร์รี่ดอลล์ต้องการงานที่ดีที่สุด จึงใช้วิธีคัดเลือกจากการประกวดผลงาน ไม่จำกัดว่าจะมาจากบริษัทไหน หรือฟรีแลนซ์ก็เข้าร่วมได้หมด แค่วรรณนรีรู้ข่าวเร็วกว่าคนอื่น มีแต้มต่อเรื่องเวลาเพียงอย่างเดียว นอกนั้นก็ทำตามขั้นตอนทุกอย่าง เนื่องจากซางเหมยฯ เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ ไม่เคยขาดงาน พนักงานหลายคนล้วนงานล้นมือ แม้แต่ในทีมของวรรณนรีเอง มารุต ญาดา หรือกระทั่งจิราพร