All Chapters of สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC: Chapter 101 - Chapter 110

เหตุการณ์นองเลือดของห้าสหายจบลง โดยไม่มีผู้ใดรับรู้ได้เลย ด้วยโรงเตี๊ยมอิงหัวเพิ่งจัดให้มีการแสดงของนางรำที่เต้นรำภายใต้การบรรเลงเพลงพิณ ซึ่งเสียงดนตรีกลบเสียงอึกทึกครึกโครมที่ชั้นบนสุดจนมิด กว่าที่พวกเขาจะรู้เรื่องร้ายก็ผ่านไปเกือบหนึ่งถ้วยชา เพราะมีเสี่ยวเอ้อร์ที่ต้องการเข้าไปรินสุราให้ภาพความยุ่งเหยิงภายในห้องยากที่จะบรรยายได้ สุราอาหารที่อยู่บนโต๊ะหล่นกระจัดกระจาย เศษกระเบื้องจากจานชามแตกเป็นเสี่ยง ๆ บนพื้นมีร่างท่านชายทั้งห้านอนจมกองเลือด ลมหายใจบางรายก็รวยระริน แต่บางรายก็ได้หายไปแล้ว...เสี่ยวเอ้อร์รีบส่งคนไปแจ้งที่แต่ละจวน พร้อมกับแจ้งทางการไปพร้อมกัน...จวงเหวินจิ่นเร่งรุดมาที่โรงเตี๊ยมด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เมื่อได้ยินข่าวร้ายว่าจวงหลิวจื้อถูกทำร้ายจากสหายที่มาร่ำสุราร่วมกันเป็นไปไม่ได้... สหายของจวงหลิวจื้อแต่ละคน เขาย่อมรู้จักดี ไม่ว่าจะเป็นไป๋ตงหมิง เสิ่นฟานเป่ย ซุนจิ้ง หรือแม้แต่เซี่ยเริ่นซื่อ พวกเขาล้วนแต่เป็นบัณฑิตในคราบท่านชายเจ้าสำราญ และสนิทสนมกันมากยิ่งกว่าพี่ชายตามสายเลือดอย่างเขาเสียอีกมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะทำร้ายกันเ

“แต่บัดนี้ ข้าก็ยังไม่อาจกล่าวสิ่งใดได้มากนัก เพราะทุกอย่างต้องรอผลการชันสูตรให้เรียบร้อยเสียก่อน” หานสิงปู้ซ่างซูกล่าว เมื่อพวกเขาเดินลงบันไดมาถึงชั้นหนึ่งใบหน้าของจวงเหวินจิ่นและเสิ่นลีปู้ซ่างซูซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ ด้วยความที่ไม่อาจทำใจยอมรับการจากไปของน้องชายในไส้ได้“ในยามนี้ ยังไม่อาจตัดสินความได้ว่าเกิดจากเหตุใดหรือฝีมือของผู้ใด ขอให้พวกท่านรอฟังผลการชันสูตรที่จวนเถิด” หานสิงปู้ซ่างซูเดินมาส่งพวกเขาที่หน้าโรงเตี๊ยมอิงหัว “ข้าขอตัวไปทำตามหน้าที่ก่อน”หานสิงปู้ซ่างซูหันหลังเดินกลับขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงจวงเหวินจิ่นและเสิ่นลีปู้ซ่างซูที่ยังยืนสับสนอยู่ตรงนั้น เมื่อพ่อบ้านซือเห็นเจ้านายของตนยืนอย่างเหม่อลอยก็รีบปราดเข้ามาดูแลในทันที“นายท่านขอรับ กลับจวนเราก่อนเถิดขอรับ”เสียงของพ่อบ้านซือ ทำให้จวงเหวินจิ่นตื่นจากภวังค์ เขาหันไปมองหน้าเสิ่นลีปู้ซ่างซูที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างกัน พ่อบ้านตระกูลเสิ่นเองก็เข้ามาประคองเจ้านายแล้วด้วยเช่นกันสองขุนนางสบสายตากันด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย พว

“ไปบอกเจ้ารอง...” จวงเหวินจิ่นหยุดชะงักคำพูด เมื่อเขาหลุดปากตามความเคยชิน ทุกครั้งที่เกิดปัญหา เขามักจะเรียกหาหรือมอบหมายให้จวงหลิวจื้อไปจัดการแต่ในวันนี้ จวนจวงกั๋วซือไม่มีจวงหลิวจื้ออีกต่อไปแล้ว...จวงเหวินจิ่นกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ก่อนจะเคยสั่งรัวเร็ว “เจ้าจงไป...”“เรียนนายท่าน!” บ่าวรับใช้นายหนึ่งรีบโผล่เข้ามาขัดคำพูดของเขา จนจวงเหวินจิ่นต้องสูดลมหายใจ เพื่อระงับโทสะประเสริฐเสียจริง! เหตุใดวันนี้จึงมีแต่เรื่องวุ่นวาย!!“ว่าอย่างไร!?” จวงเหวินจิ่นถามเสียงเข้ม“ข้าน้อยได้ข่าวว่าทางการได้เข้าจับกุมคนของตระกูลไป๋ ตระกูลเสิ่น ตระกูลซุน ตระกูลเซี่ย รวมถึงตระกูลแม่ทัพฟางที่เคยกระทำความผิดด้วยขอรับ!!”จวงเหวินจิ่นเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “!!!”บัดซบ! พวกมันจ้องจะทำลายตระกูลของพวกเขาในคราวเดียวเลยใช่หรือไม่!?ชิงหว่านซิน! เจียงอวี้เฉิง!หน้าอกของจวงเหวินจิ่นกระเพื่อมขึ้นลงรัว ๆ ด้วยโทสะที่แน่นอก ปลายนิ้วจิกลงบนโต๊ะไม้จนเลือดซึมออกมา หางตาตวัดไป

ภายในระยะเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ข่าวที่กองทัพแคว้นต้าถังยกทัพมาประชิดชายแดนก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ชาวบ้านหลายคนก็ต่างจับกลุ่มพูดคุยกันถึงสถานการณ์ในปัจจุบันอย่างเป็นห่วง“เจ้าจะเป็นกังวลไปไย ในเมื่อแคว้นต้าหมิงของเรามีแม่ทัพไร้พ่ายอย่างเจิ้นกั๋วกงอยู่ทั้งคน นอกจากนี้ ยังมีเจียงซื่อจื่อ คุณชายตระกูลเจียง รองแม่ทัพทั้งห้า และทหารกองทัพตระกูลเจียงอีกเป็นแสนนาย”“นั่นสิ! จริงด้วย ข้าก็ลืมไป เพราะบ้านเมืองสงบมานาน ข้าจึงได้หลงลืมกองทัพตระกูลเจียงไปเสียสิ้น”“แต่ข้าว่าสถานการณ์ก็น่าเป็นห่วงอยู่นา ได้ยินว่าอีกฝ่ายยกทัพมาสองแสนนาย แต่ฝ่ายเรามีเพียงหนึ่งแสนนายเท่านั้นเอง”“เหตุใดแคว้นต้าถังจึงได้ยกทัพมามากมายเพียงนั้นกันนะ?”“ก็คงหวังจะยึดแคว้นของเราในคราวเดียวเลยล่ะสิ!”“อั๊ยหยา!! แล้วเราจะทำอย่างไรกันดี? กองทัพตระกูลเจียงยังอยากได้ทหารเพิ่มหรือไม่นะ บ้านข้ามีบุตรชายหลายคน ข้าจะให้พวกเขาไปสมัครเป็นทหารของกองทัพตระกูลเจียง!”“ข้าก็เห็นด้วย ไป! ไป! ข้าจะไปลากเด็กห

เจิ้นกั๋วกงเร่งนำทัพตระกูลเจียงหลายหมื่นนายออกจากเมืองหลวง เพื่อไปสมทบที่ชายแดน โดยในระหว่างนั้น ม้าเร็วได้มาส่งข่าวสารศึกที่ชายแดนอยู่ตลอดเวลาที่เคลื่อนทัพ“เรียนท่านแม่ทัพใหญ่! บัดนี้ แม่ทัพใหญ่เฉินยกทัพเข้ายึดเมืองเทียนเหมินเรียบร้อยแล้วขอรับ!!” เสียงม้าเร็วรายงานระหว่างทางที่เจิ้นกั๋วกงและเจียงอวี้เฉิงควบม้าอยู่หน้าทัพสีหน้าของเจิ้นกั๋วกงและเจียงอวี้เฉิงเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พลางทบทวนสมรภูมิชายแดนในความคิด“เมืองเทียนเหมินเป็นเมืองที่อยู่ระหว่างเมืองซานไห่และเมืองกู่เฉิง ที่ทั้งฟู่เจิ้งและหวังเจี๋ยดูแลอยู่” เจิ้นกั๋วกงทวนเสียงเรียบ “แม่ทัพใหญ่เฉินยกทัพมากะทันหันเช่นนี้ สองคนนั้นคงยกทัพไปป้องกันมิทัน”“อีกทั้งเมืองเทียนเหมินยังอยู่ท่ามกลางหุบเขา คาดว่าทางนั้นคงจะเตรียมการมาเป็นอย่างดี จึงสามารถยึดเมืองไปได้อย่างรวดเร็ว” เจียงอวี้เฉิงวิเคราะห์ตามความทรงจำเดิม “แล้วเราจะทำอย่างไรดีขอรับ ท่านแม่ทัพใหญ่”เจิ้นกั๋วกงกัดริมฝีปากอย่างครุ่นคิด ด้วยกองทัพหลายหมื่นนายที่เขายกทัพมานั้น จ