All Chapters of สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC: Chapter 81 - Chapter 90

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีอันเคร่งครัด ฮ่องเต้ชิงหยางไม่ได้ปล่อยให้องค์หญิงใหญ่และฟู่หม่าเจียงกลับตำหนักจงเย่ในทันที แต่กลับตรัสเรียกให้ทั้งสองตามเสด็จไปยังห้องทรงงานส่วนพระองค์แทนแสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง โต๊ะไม้แกะสลักวางเอกสารราชกิจกองพะเนินบ่งบอกถึงความวุ่นวายของงานแผ่นดินที่พระองค์ต้องดูแล“เชิญพี่หญิงและพี่เขยนั่งก่อนเถิด” ฮ่องเต้ชิงหยางตรัสด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายขึ้นมาก เมื่ออยู่กันตามลำพังเมื่อมีแต่คนในครอบครัว พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องสวมหัวโขนอีกต่อไป “ไม่ต้องกังวลเรื่องพิธีการใด ๆ แล้ว”ชิงหว่านซินถอนหายใจอย่างโล่งอก นางเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้างโต๊ะน้ำชา ขณะที่เจียงอวี้เฉิงก็เลือกที่นั่งตรงข้ามอย่างสงบเสงี่ยม“น้องชายตัวดี วันนี้ทำให้พี่ต้องปวดเมื่อยไปหมด” ชิงหว่านซินแสร้งบ่นเบา ๆ แต่ในน้ำเสียงนั้นมีแววเอ็นดู ด้วยน้ำหนักของชุดพิธีการที่ต้องสวมใส่ การยืนรอเข้าเฝ้าเป็นชั่วยาม ยังมิต้องกล่าวถึงว่าเมื่อคืนเจียงอวี้เฉิงเคี่ยวกรำศึกบนตัวนางอย่างมิได้พักจนรุ่งสางอีกฮ่องเต้ชิงหยางยิ้มบาง &

ฟู่หม่าเจียง? สนมขององค์หญิงใหญ่?เสียงอุทานของสององครักษ์ข้างกาย ทำให้เฝิ่นกงกงขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เมื่อเห็นจ้าวเจิ้งและสวีอี้หันกลับมามองหน้าตนอย่างต้องการคำสั่งเพิ่มเติมเฝิ่นกงกงจึงได้สาวเท้าเข้าไปในห้องพักทันที โดยมีซูหมิงตามหลังเข้าไป จ้าวเจิ้งและสวีอี้ต่างหลีกทางให้เขาได้ตรวจสอบความถูกต้องของคนที่นอนอยู่ตรงหน้าอีกครั้งดวงตาสูงวัยของเฝิ่นกงกงจับจ้องไปที่ร่างบุรุษหนุ่มของเจียงอวี้เฉิงอย่างครุ่นคิด ก่อนที่เขาจะมองเห็นสิ่งหนึ่งที่ข้อมือของฟู่หม่าเจียงมือของเฝิ่นกงกงจับข้อมือของเจียงอวี้เฉิงยกขึ้นมาดูในทันที โดยที่สวีอี้ช่วยยกเชิงเทียนมาให้ใกล้ ๆ จึงได้เห็นว่ามีเชือกสีน้ำตาลเส้นหนึ่งปรากฏอยู่ โดยผูกรอบข้อมือของฟู่หม่าเจียงเฝิ่นกงกงเม้มริมฝีปากอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหันไปสั่งซูหมิงที่เก่งกาจเรื่องวิชาตัวเบา “เจ้าจงไปสังเกตการณ์ที่ตำหนักฉางหนิงที่องค์หญิงใหญ่และฟู่หม่าเจียงประทับซิว่าเกิดเรื่องราวใด ๆ ขึ้นหรือไม่?”ซูหมิงก้มหน้ารับคำ โดยไม่มีความคลางแคลงใจใด ๆ ในทุกคำสั่งที่ออกจากปากของเฝิ่นกงกง เพราะพวกเขาเป็นคนที่เฝิ่

เฝิ่นกงกงมีความชมชอบในตัวบุรุษ เพราะตนเองถูกตอนเป็นขันทีตั้งแต่วัยเยาว์ ทำให้ร่างกายมีความบกพร่อง จึงไม่คาดคิดว่าบุรุษหนุ่มน้อยที่เติบโตมาอย่างสมบูรณ์พร้อมเช่นเจียงซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงจะชมชอบบุรุษด้วยกัน!!เหตุใดเล่า!? เพราะเหตุใดเจียงซื่อจื่อที่เติบโตมาท่ามกลางกองทัพจึงได้มีความชื่นชอบเดียวกับเขาที่อยู่ในวังหลังเช่นนี้? เป็นบุรุษตัดแขนเสื้อเช่นเดียวกัน?เข้าใจแล้ว! เขาเข้าใจแล้ว!!น่าจะเป็นเพราะเจียงซื่อจื่อเติบโตขึ้นมาในกองทัพแห่งตระกูลเจียงนั่นแล การอาศัยอยู่ท่ามกลางบุรุษมากมายเป็นระยะเวลานานเช่นนั้นก็อาจจะทำให้ความชื่นชอบแปรเปลี่ยนไปได้เช่นกัน!ดีจริง! ดีจริง!เช่นนี้เขาก็สามารถสนุกกับบุรุษผู้นี้ได้อย่างเต็มที่แล้วสินะ!“เฝิ่น… กงกง…” เจียงอวี้เฉิงเปล่งเสียงครางออกมาอย่างอ่อนแรง ปลายนิ้วกระดิกเล็กน้อย “เหตุใด... ข้าจึงไม่มีแรง... เช่นนี้...”“อา...” เฝิ่นกงกงรีบจับมือหนาของเจียงอวี้เฉิงไว้อย่างนึกเคืองผู้ที่นำเขามาส่ง แต่ก็เข้าใจในความหวังดี เพราะการวางยาให้เจียงอวี้เฉิงไม่สา

“บังอาจนัก!! ต่อหน้าข้า เจ้ายังกล้าข่มขู่เขาอีกรึ?” ชิงหว่านซินตวัดสายตาคม จ้องมองเฝิ่นกงกงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของอีกฝ่ายเจียงอวี้เฉิงเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งส่งเสียงออดอ้อนซุกหน้าเข้าหาซอกคอของชิงหว่านซินมากขึ้นไปอีก “องค์หญิง ข้าเจ็บ...”“เจ็บรึ? เจ้าถูกทำร้ายที่ใดบ้าง? เขาทำสิ่งใดกับเจ้า รีบบอกข้ามาเร็วเข้า!” ชิงหว่านซินหันกลับมาให้ความสนใจเขา พลางลูบเนื้อลูบตัวอีกฝ่ายอย่างสำรวจ“ขะ... เขา...” เจียงอวี้เฉิงแสร้งอ้ำอึ้ง พลางเหลือบมองฮ่องเต้ชิงหยางอย่างลำบากใจ ฮ่องเต้ชิงหยางได้แต่หน้ามืดทะมึน เพราะอย่างไรเสีย เฝิ่นกงกงก็คือคนของเขาฮ่องเต้ชิงหยางกำหัตถ์แน่น ก่อนจะตรัสอนุญาต “พูดมาถะ…”“เขาตั้งใจจะข่มเหงข้า!!” เจียงอวี้เฉิงไม่รอให้ฮ่องเต้ชิงหยางตรัสได้จบประโยค เขาก็รีบฟ้องขึ้นมาทันที “เพราะข้าถูกวางยาทำให้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ไม่อาจปฏิเสธขัดขืนเขาได้ เขาจึงถอดเสื้อผ้าของข้า หมายจะล่วงเกินข้า!!”มุมโอษฐ์ของฮ่องเต้ชิงหยางกระตุกรัว ๆพี่เขยของข้าประเสริ

ฮ่องเต้ชิงหยางสบเนตรกับพระเชษฐภคินี ครั้นเห็นชิงหว่านซินพยักหน้า เขาจึงได้ตอบตกลง “ได้ เรื่องคืนนี้ ข้าจะไม่ให้ผู้ใดแพร่งพรายออกไปโดยเด็ดขาด จะกลายเป็นเพียงว่าเฝิ่นกงกงทำงานผิดพลาดจนข้าไม่พอใจ จึงได้สั่งลงโทษเขา”“คืนนี้ต้องลำบากพี่หญิงและพี่เขยแล้ว มาเถิด ประเดี๋ยวข้าจะไปส่งพวกท่านที่ตำหนักฉางหนิงเอง...”ชิงหว่านซินส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะปฏิเสธ “คืนนี้เกิดเรื่องราวมากมายเช่นนี้ในวังหลวง พี่อยากจะพาอาเฉิงกลับตำหนักจงเย่มากกว่า...”ฮ่องเต้ชิงหยางนิ่งไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักพักตร์เห็นด้วย “ข้าเข้าใจ พี่เขยเองก็คงจะไม่สบายใจแล้ว เช่นนั้น ข้าจะให้เฉียนกงกงไปส่งพี่หญิงและพี่เขยกลับตำหนักจงเย่”“แต่พี่เขยถูกวางยาเช่นนี้ ให้หมอหลวงมาตรวจดูอาการก่อนจะดีกว่าหรือไม่? เฉียนกงกง!” ฮ่องเต้ชิงหยางหันไปสั่งขันทีใหญ่ข้างกายอีกคน“ไม่ต้อง!” ชิงหว่านซินรีบร้องบอก แต่เมื่อเห็นแววเนตรสงสัยของฮ่องเต้ชิงหยางแล้ว จึงรีบอธิบาย “ดูจากอาการของอาเฉิงที่ยังมีสติและโต้ตอบได้เช่นนี้ อาการคงไม่รุนแรงเท่าใดนัก”“ประเดี๋ยวพี่จะให้หมอหลวงที่ตำหนักจงเย่ตรวจอาการของอาเฉิงเอง เจ้าไม่ต้องกังวลใจไปหรอก” ชิงหว่านซินบอก ก่อ