All Chapters of สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC: Chapter 121 - Chapter 130

กว่าที่เจียงอวี้เฉิงจะระบายความคิดถึงต่อฮูหยินของตนจนหมดก็ล่วงเข้ายามโฉ่วชิงหว่านซินก็แทบสลบไสลไปกับเสาของศาลาที่ถูกกระแทกกระทั้นจนแทบจะหลุดกระเด็นออกจากศาลา ทั่วร่างเหนียวเหนอะหนะไปกับหยาดเหงื่อเจียงอวี้เฉิงช้อนร่างชิงหว่านซินขึ้น ก่อนจะพาเดินไปเข้าในโพรงลึกด้วยความสงสัยของหญิงสาว ปลายหางตาของนางเหลือบเห็นอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกจัดเตรียมไว้“นี่ท่านจะเตรียมการพร้อมเกินไปหรือไม่?” ชิงหว่านซินอดค่อนขอดอีกฝ่ายไม่ไหวเจียงอวี้เฉิงเลิกคิ้วคมดั่งดาบหนาขึ้นสูง แล้วค่อย ๆ วางร่างของนางลงในอ่างอาบน้ำอย่างอ่อนโยน ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะลงบนจมูกโด่ง “ตัวท่านล้วนมีแต่องครักษ์ลับล้อมรอบ จะให้ข้าพาท่านไปอาบน้ำกลางน้ำตกหรือ?”“ก็จริง…” ชิงหว่านซินย่นจมูกอย่างยอมรับ ก่อนจะเริ่มทำความสะอาดเนื้อตัว โดยที่มีเจียงอวี้เฉิงคอยให้ความช่วยเหลือหลังจากที่นางขึ้นจากน้ำ แต่งกายด้วยชุดใหม่ที่เขาเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เจียงอวี้เฉิงจึงได้ทิ้งตัวลงในอ่างอาบน้ำนั้น และทำความสะอาดตัวเองด้วยเช่นกันหลังจากทั้งสองจัดการตัวเอ

“นายน้อย!!” เสียงเรียกที่คุ้นหูดังขึ้น ทำให้เจียงอวี้เฉิงลอบเบาใจ เพราะในที่สุดคนของกองทัพตระกูลเจียงก็มาถึงเสียทีเสียงโห่ร้องอย่างโกรธแค้นดังขึ้นด้านหลังพวกเขา ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงอาวุธปะทะกัน เจียงอวี้เฉิงจึงหันมาสนใจคนที่อยู่ตรงหน้าตน“อาเฉิง!!” ชิงหว่านซินร้องเรียกบุรุษตรงหน้าที่โผเข้ามาเป็นเกราะกำบังและรับดาบแทงนางดวงตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้าง เมื่อเห็นดาบคมแทงทะลุผ่านสีข้างซ้ายของเจียงอวี้เฉิงอย่างน่าสะพรึงกลัว เลือดสีแดงฉานทะลักออกมาเปื้อนเสื้อผ้าของนางที่ยืนตะลึงอยู่เบื้องหลัง“ไม่!!” ชิงหว่านซินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด รีบถลาเข้าไปรับร่างที่หนักอึ้งไว้ในอ้อมกอด โอบประคองร่างของเขาให้ทรุดนั่งลงบนพื้น พร้อมทั้งระมัดระวังมิให้โดนบาดแผลข้างตัว เพราะเกรงว่าจะทำให้อาการของเขาทรุดหนักลงกว่าเดิมชิงหว่านซินสัมผัสได้ถึงเลือดอุ่นร้อนที่ทะลักออกมาจากปากแผลที่สีข้างด้านซ้ายอย่างต่อเนื่องดวงตาจิ้งจอกอ่อนแสงของเจียงอวี้เฉิงสั่นไหว “หยา... เจิน...”เขายกมือขึ้นแตะใบหน้าเปื้อนน้ำตาของชิงหว่านซินอย่างแผ่วเบา เสียงหายใจของเขาเริ่มติดขัดและขาดห้วง “ท่านปลอดภัย... แค่ก... แค่ก... หรือไม่?”“คนบ้า!

สิ้นเสียงตะโกนของเจียงซือหยาง น้องชายคนเล็กสุดเจียงอันหมิง น้องชายคนที่สี่ของเขาก็พูดต่อด้วยใบหน้าหงิกงอ “นี่ก็ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้วนะ ใครเขายังลงโทษด้วยการตีอยู่อีก พ่อนี่หัวโบราณชะมัด”เจียงเทียนอวี่พยักหน้ารัว ๆ “ใช่! ระวังเถอะ ผมจะไปฟ้องปู่! ว่าพ่อมาลงโทษพี่ใหญ่แบบนี้!”“ถ้าพ่อยังจะตีพี่ใหญ่อีก ผมจะไปฟ้องแม่ว่าพ่อซ่อนเงินไว้ตรงไหนบ้าง!” เจียงจื้อรุ่ยตะโกนปิดท้ายเจียงเว่ย “!!!”ไอ้พวกลูกอกตัญญู!!เจียงอวี้เฉิง “...”สาบานเถอะว่าถ้อยคำที่ได้ยินเมื่อกี้หลุดออกมาจากปากชายชาติทหาร...ครั้งแรกที่เห็นพวกแกเดินออกมาอย่างกับหลุดออกมาจากกองทัพ ไหงพอคุกเข่าลงแล้วกลายเป็นเด็กสามขวบกันไปหมดแล้วล่ะ?ทั้งเถียงพ่อ ฟ้องปู่ แล้วยังจะบอกที่ซ่อนเงินของพ่อกับแม่อีก...ดูท่าชาตินี้ของเขาจะบันเทิงไม่เบาเลยทีเดียว...“เหมือนเมื่อกี้แม่จะได้ยินแว่ว ๆ ว่ารู้ที่ซ่อนเงินของพ่อ?” เสียงหวานละมุนดังขึ้นที่หน้าประตูโถงใหญ่อีกครั้ง ก่อนจะปรากฏร่างมารดาในชุดกี่เ

ฝันร้าย?ทำไมคำนี้ มันคุ้นหูจังแฮะ...“แล้วเหยาเหยาฝันร้ายยังไงเหรอ?” เจียงอวี้เฉิงถามอย่างไม่รู้ตัวชิงซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย “หนูฝัน... ฝันเห็นอดีตเมื่อหลายร้อยปีก่อน หนูได้เป็นเจ้าหญิง ส่วนพี่อวี้เฉิงก็เป็นแม่ทัพ... น้องชายของหนูได้เป็นคิงในตอนนั้น แล้วเขาก็จัดงานหาคู่ให้หนู”ได้ยินเพียงเท่านั้น หัวใจของเจียงอวี้เฉิงก็สั่นไหว“หนูได้แต่งงานกับพี่อวี้เฉิง พวกเราร่วมมือกันกำจัดศัตรูไปทีละคน ตั้งแต่ขันทีในวัง น้องชายของราชครู แล้วก็ยังมีสงครามที่ชายแดนด้วย...”“พี่อวี้เฉิงไปรบ แล้วก็ชนะกลับมา หนูถึงขอน้องชายออกไปรอต้อนรับที่เมืองใกล้ ๆ เมืองหลวง...” แก้มนวลนางแดงก่ำ เมื่อพูดประโยคถัดไป “พี่อวี้เฉิงชวนหนูไปชมน้ำตก... แล้วเราก็เอ้าท์ดอร์กันที่ศาลาหลังน้ำตก...”ชิงซูเหยาที่เล่าไปหน้าแดงไป ใบหน้าหวานยิ่งก้มต่ำ ในขณะที่ดวงตาจิ้งจอกของเจียงอวี้เฉิงพราวระยับมากยิ่งขึ้น ริมฝีปากหนาฉีกกว้าง เมื่อพอจะเข้าใจบางอย่างได้ลาง ๆ“แต่ตอนที่เรากำลังจะกลับกัน กลับมีนักฆ่าโ

บรรยากาศในเมืองชิงสุ่ยกลับตาลปัตร เมื่อยามดวงจันทร์ส่องสว่างยังครึกครื้นไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่เมื่อตะวันฉายกลับเหลือเพียงเสียงร่ำไห้ขบวนต้อนรับสุดยิ่งใหญ่จากเมืองหลวงกลับกลายเป็นขบวนแห่ศพของรองแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพตระกูลเจียงข่าวร้ายนี้ถูกส่งถึงเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว ทั้งในวังหลวงและจวนเจิ้นกั๋วกงฉินซื่อเป็นลมล้มพับไปทันทีที่ได้ยินข่าวจนกวนหมัวมัวต้องรีบเข้าไปประคอง ทำให้หมอหลวงวุ่นวายไปทั้งจวน ในขณะที่เจียงหมิงเย่ว์ได้แต่ยืนตกตะลึงอยู่กับที่ด้วยความไม่เชื่อ หากแต่น้ำตาของนางกลับไหลเป็นทางฮ่องเต้ชิงหยางเองก็ตกตะลึง เมื่อทราบข่าว ยิ่งได้ทราบว่าเจียงอวี้เฉิงเสียชีวิตเพราะปกป้องพี่สาวของตน จึงได้ออกพระราชโองการแต่งตั้งเจียงอวี้เฉิงเป็นซื่อกั๋วกงจนกระทั่งถึงวันที่กองทัพตระกูลเจียงได้เดินทางมาถึงเมืองหลวง...เสียงฆ้องและกลองที่ถูกตีอย่างเชื่องช้า ดังเป็นจังหวะเศร้าสร้อยและหนักอึ้งมาจากนอกกำแพงเมืองหลวง ขบวนสีขาวดำยาวเหยียดเคลื่อนเข้ามาใกล้ประตูทิศใต้ที่ถูกเปิดกว้างกระดาษเงินกระดาษทองปลิวว่อนไปในอากาศราวกับหิมะ โปรยปรายไปทั่วเส้นทางที่ข