All Chapters of สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC: Chapter 111 - Chapter 120

ท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินทุกสรรพสิ่งในป่าทึบ ไม่อาจเทียบได้กับความเงียบงันที่น่าอึดอัดของทหารนับร้อยนาย ทุกคนอยู่ในท่านั่งยองตัวต่ำติดพื้น ต่างกุมอาวุธในมือแน่นและกลั้นหายใจรอคอยการมาของเหยื่อเจียงอวี้เฉิงซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ มือหนึ่งกุมกระบี่ประจำกาย สายตาจับจ้องไปตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยโคลนเบื้องหน้า โดยมีหม่งหู่ ติงหลี่ และหลี่จู้ คนสนิทของฟู่เจิ้งติดตามมาด้วยไม่นานนัก พวกเขาก็ได้เห็นแสงไฟจากตะเกียงริบหรี่นับสิบนับร้อยดวงที่ปรากฏขึ้นที่ปลายทาง เสียงล้อเกวียนบดเบียดกับพื้นดินและเสียงฝีเท้าของทหารนับร้อยดังมาเป็นจังหวะเจียงอวี้เฉิงให้สัญญาณในทันที เมื่อขบวนเสบียงเคลื่อนมาอยู่ตรงที่หมาย ลูกธนูนับร้อยพุ่งวาบออกไปในความมืดพร้อมกับเสียงร้องกรีดร้องราวกับห่าฝนทหารในชุดเกราะที่ซ่อนตัวอยู่ตามพุ่มไม้พุ่งพรวดออกไปราวกับอสูรร้ายที่กระหายเลือด ส่วนพลธนูที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ก็ระดมยิงธนูลงมาราวกับพายุเมื่อเห็นทหารของอีกฝ่ายล้มลงเป็นจำนวนมาก พลธนูของเย่เฉิงที่เมื่อครู่ยังอยู่บนต้นไม้ ก็ถลาลงมาคว้าดาบร่วมโจมตีทหารเบื้องล่างด้วยเช่นกันการโจ

“ข้าจะรู้ได้อย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า...” เจียงอวี้เฉิงย้อนทุกประโยคที่หลี่จู้เคยกล่าว และจากท่าทางที่เขาแสดงออกมาก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าผู้ใดคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังเจียงอวี้เฉิงคร้านที่จะต่อความ จึงได้ตะโกนสั่งทุกคน “เตรียมตัวกลับเข้าเมืองซานไห่!!”เสียงขานรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ทหารของเย่เฉิงโยนกองฟางและก้อนหินลงจากเกวียน แล้วโยนพวกคนที่ได้รับบาดเจ็บของหลี่จู้ขึ้นไปอยู่บนเกวียนแทน ซึ่งเหลือไม่กี่สิบคนเท่านั้นโดยเจียงอวี้เฉิง ฟู่เจิ้ง และเย่เฉิงได้ควบม้านำขบวนกลับเข้าเมืองซานไห่ ในขณะที่หม่งหู่และติงหลี่คอยควบม้ารั้งอยู่ท้ายขบวน“ข้าไม่คิดมาก่อนเลยว่านายน้อยจะปราดเปรื่องเช่นนี้” หม่งหู่เอ่ยขึ้นอย่างนึกทึ่งติงหลี่พยักหน้าถี่ ๆ อย่างเห็นด้วย “นั่นสิ คราแรกที่นายน้อยบอกว่าในกองทัพของเรามีหนอนซ่อนอยู่ ข้าก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย จวนเจิ้นกั๋วกงดูแลทหารทุกคนเป็นอย่างดีเช่นนี้ ผู้ใดยังจะกล้าคิดคดทรยศนายกันได้อีก”“นายน้อยคงได้ยินสิ่งใดมากระมัง” หม่งหู่ครุ่นคิด “แต่แผนการของนายน้อยช

“พี่หญิง?” ฮ่องเต้ชิงหยางเรียกอีกฝ่าย เมื่อเห็นร่างบอบบางของพี่สาวกำลังนั่งจิบชาอยู่ในห้องทรงงานของเขา หลังจากที่เขากลับมาจากออกราชการยามเช้าที่ท้องพระโรง “เหตุใดวันนี้ พี่หญิงจึงได้เข้าวังมาหาข้าได้?”ชิงหว่านซินวางถ้วยชาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะสบตากับอนุชาอย่างจริงจัง “พี่อยากจะมาขอเจ้าออกนอกเมืองหลวง”ฮ่องเต้ชิงหยาง “???”“พี่หญิงจะออกนอกวังหลวง? พี่หญิงจะไปที่ใดกัน? พี่เขยกำลังจะกลับมาแล้วมิใช่หรือ? เอ๊ะ! หรือว่า...” ฮ่องเต้ชิงหยางลากสุรเสียงยาว เมื่อได้คำตอบจากคำถามนั้นด้วยตนเอง ก่อนจะพยักพักตร์หงึกหงัก “ความรักของพี่หญิงและพี่เขยช่างลึกซึ้งนัก”“เจ้าก็อย่ามาล้อพี่สิ” เมื่อถูกอนุชารู้ทัน ท่าทางเดิมของนางที่วางท่าเคร่งขรึมจริงจังก็แปรเปลี่ยนเป็นเขินอาย แก้มเนียนแดงระเรื่ออย่างไม่สามารถควบคุมได้ “ละ... แล้วตกลงว่าเจ้าจะให้พี่ไปหรือไม่?”“ให้สิ! ข้าจะไม่ให้พี่หญิงไปพบหน้าพี่เขยได้อย่างไร?” ฮ่องเต้ชิงหยางแย้มสรวลสำราญ ยิ่งคิดว่าการที่ตัดสินใจเลือก

ฝุ่นทรายสีแดงฉานลอยคลุ้งปกคลุมทางเข้าเมืองชิงสุ่ย เมื่อกองทัพนับหมื่นที่เพิ่งกลับมาจากสงครามที่ชายแดนเคลื่อนขบวนมาถึง เสียงม้าศึกนับพันตัวกระหึ่มมาตามเส้นทางรวมถึงการสั่นสะเทือนของพื้นดินที่ยืนอยู่ธงรบประจำตระกูลเจียงรูปแพะภูเขาสะบัดพลิ้วไหวอย่างสง่างามท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น“กองทัพตระกูลเจียงมาถึงแล้ว!!” เสียงทหารบนกำแพงเมืองร้องบอก ทำให้ประตูเมืองบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก คณะต้อนรับนำโดยองค์หญิงใหญ่ ชิงหว่านซิน บรรดาขุนนางและนางกำนัลยืนรอรับในชุดสวยงามสดใสนางยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าขบวนต้อนรับในชุดผ้าไหมสีเข้ม ด้วยรอยยิ้มกว้าง เมื่อเห็นบิดาของสามีควบม้าศึกอยู่หน้าสุดของขบวนในฐานะแม่ทัพใหญ่ โดยมีเจียงอวี้เฉิงคอยควบม้าอยู่ข้าง ๆเมื่อใกล้จะถึงตัวเมือง เจิ้นกั๋วกงได้ส่งสัญญาณให้กองทัพชะลอความเร็ว ก่อนจะหยุดสนิทที่หน้าเมืองชิงสุ่ย พวกเขาตวัดปลายเท้าลงจากม้าศึกตัวสูงใหญ่ชิงหว่านซินโค้งคำนับเล็กน้อย เมื่อเห็นเจิ้นกั๋วกงและรองแม่ทัพทั้งหลายประสานมือคำนับนาง“ด้วยชัยชนะอันยิ่งใหญ่และเด็ดขาดของพวกท่านที่ชายแดน ฮ่องเต้ชิงหยางทรง

เอาอีกแล้ว...เจียงอวี้เฉิงนึกอย่างท้อแท้ใจ ทำไมนางถึงขยันขโมยซีนหล่อ ๆ เท่ ๆ ของเขาไปทุกที!?ไม่ได้การ! เขาต้องแย่งซีนพระเอกกลับมาให้ได้!!เจียงอวี้เฉิงใช้ปลายนิ้วอีกข้างเกี่ยวปอยผมขึ้นทัดใบหูให้อย่างอ่อนโยน “ข้าเองก็อยากขอบคุณสวรรค์ที่มอบท่านให้แก่ข้าด้วยเช่นกัน”“แค่ความฝันของข้าเพียงคนเดียวก็ไม่อาจหยุดยั้งแผนการร้ายของพวกมันได้ หากไม่มีท่าน เราสองคนก็ไม่อาจกำจัดตระกูลจวงได้อย่างหมดจดถึงเพียงนี้”มือหนาลูบไล้ลงบนแก้มนวลอย่างรักใคร่ ชิงหว่านซินนึกหลงรักช่วงเวลาเช่นนี้ ปรารถนาที่จะได้อยู่ร่วมกับบุรุษตรงหน้าไปนาน ๆ นางเอียงแก้มลงบนฝ่ามือของเขา หวังที่จะบอกเขาว่านางเองก็เชื่อใจและวางใจที่จะอยู่ในอุ้งมือของเขาเช่นกันเจียงอวี้เฉิงเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ยิ้มจาง ก่อนที่เขาจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “หยาเจิน ท่านเคยมาที่เมืองชิงสุ่ยหรือไม่?”ชิงหว่านซินส่ายหน้าเล็กน้อย “ข้าไม่เคยมาที่นี่... เพียงแค่กำแพงเมืองของเมืองหลวง ข้าก็ยังมิเคยก้าวพ้นออกมาเลย”“ข้าได้ยินมาว่าใกล้เมืองชิงสุ่ยมีน้ำ