All Chapters of สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC: Chapter 131 - Chapter 140

“ใช่แล้ว” ชิงหว่านซินพยักหน้า “เพราะมันคิดว่าบุตรชายของมันอย่างจวงหมิงรุ่ยจะต้องชนะและได้รับคัดเลือกให้เป็นสวามีของพี่แน่ ๆ ”“โชคดีว่าพี่หญิงเลือกเจียงซื่อจื่อแทน” ฮ่องเต้ชิงหยางถอนหายใจ “เอ๊ะ! หรือเพราะพี่หญิงรู้เบื้องหลังของพวกมันมาก่อนแล้ว พี่หญิงจึงขอเปลี่ยนการแต่งตั้งให้เป็นสนมแทน?”ชิงหว่านซินพยักหน้า “ใช่ เพราะการแข่งขันนั้นไม่มีสิ่งใดที่แน่นอน แม้พี่จะตั้งใจที่จะไม่เลือกจวงหมิงรุ่ย แต่ก็ไม่มีสิ่งใดมารับรองได้ว่าสุดท้ายแล้วตำแหน่งนี้จะไม่ตกถึงมือของจวงหมิงรุ่ยได้”ฮ่องเต้ชิงหยางพยักหน้าอย่างเข้าใจ “เข้าใจแล้ว พี่หญิงช่างคิดการณ์ไกล รอบคอบยิ่งนัก”“หยางเอ๋อร์...” ชิงหว่านซินเรียกอนุชาเสียงแผ่ว “ต่อจากนี้ไป เจ้าจะต้องดูแลตัวเองให้ดี คิดสิ่งใดต้องรอบคอบ บรรดาขุนนางที่เกลื่อนกลาดอยู่ในท้องพระโรง ใช่ว่าจะเชื่อใจผู้ใดได้ทั้งหมด”“หากมีฎีกากล่าวโทษของผู้ใดขึ้นมา เจ้าจงสืบสวนอย่างละเอียด แม้ว่าจะมีการยืนยันหลักฐานและพยานนั้นแล้ว เจ้าก็จงพิจารณาด้วย

“หลังจากนั้น ข้าก็เลี้ยงดูอาอู่จนเติบใหญ่ เขามีหน้าตาและนิสัยคล้ายท่านมากทีเดียว ท่านพ่อและท่านแม่ ทุกคนในตระกูลเจียงช่วยข้าเลี้ยงเขาด้วยความรัก ถ่ายทอดความรู้และเพลงทวนจนเขากลายเป็นแม่ทัพไร้พ่ายคนใหม่ของแคว้นต้าหมิง”“ส่วนข้าก็อาศัยอยู่ที่เรือนเจิ้งจื้อของท่านจนวันสุดท้ายของชีวิต...” ชิงหว่านซินเล่าต่อ “ข้าหลับตาลง คิดเพียงแต่ว่าถึงเวลาที่ข้าจะได้ไปเจอท่านแล้ว ข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจเลี้ยงดูอาอู่อย่างเต็มที่ที่สุดแล้ว มิมีสิ่งใดที่ข้าต้องเป็นห่วงอีกแล้ว”“แต่เมื่อข้าลืมตาตื่นขึ้นมา ข้าก็เห็นเพดานเรือนที่ไม่คุ้นตา ความทรงจำของ ‘ชิงซูเหยา’ หลั่งไหลเข้ามา ข้าจึงได้รู้ว่าข้าไม่ได้ฝันร้าย... แต่ข้าข้ามผ่านกาลเวลา เพื่อที่จะมาอยู่ตรงนี้ มาหาท่าน...”ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นมาจิ้มลงบนหน้าอกหนา เจียงอวี้เฉิงจึงจับมือนั้นขึ้นมาจุมพิตอย่างรักใคร่“ลำบากหยาเจินแล้ว...” ก่อนที่เขาจะกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนอีกครั้ง “แต่ช่างโชคดีเหลือเกินที่เราข้ามเวลามาพร้อมกันเช่นนี้”“หื้ม?&r

“หื้ม?” ชิงหว่านซินครางในลำคอ เมื่ออีกฝ่ายผละริมฝีปากออกกะทันหัน ปลายลิ้นเล็กตวัดเลียเรียวปากตัวเองอย่างเสียดาย“ออกไปจากที่นี่กันเถอะ” เจียงอวี้เฉิงบอกเสียงทุ้ม ก่อนจะอุ้มร่างเล็กที่นั่งอยู่บนตักขึ้น พาเดินออกจากศาลาตรงไปที่โรงรถด้านนอกทันทีชิงหว่านซินที่ยังมึนเมาในรสจูบ เอ่ยถามอย่างสงสัย “มีอะไรเหรอ?”“อยู่บ้านมีคนสอดรู้สอดเห็นเยอะเกินไป...”เจียงอวี้เฉิงอุ้มชิงหว่านซินแนบอก พาเดินตามโถงทางเดินไปยังปีกอาคารด้านหลังซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงรถของตระกูล ทันทีที่ประตูบานใหญ่เลื่อนเปิดออก กลิ่นหอมจาง ๆ ของหนังฟอกชั้นดีและน้ำมันเชื้อเพลิงราคาแพงก็ลอยเข้ามาปะทะภายในโรงรถกว้างขวางปูพื้นด้วยหินอ่อนขัดเงา สะท้อนแสงไฟนีออนเย็นตาจากเพดาน เผยให้เห็นคอลเล็กชันรถยนต์มูลค่าหลายร้อยล้าน ทั้งของบิดา ญาติผู้ใหญ่ และบรรดาน้องชายแต่สายตาของเจียงอวี้เฉิงจับจ้องไปยังรถหรูส่วนตัวของเขาที่จอดสงบนิ่งอยู่กลางลาน รถซีดานหรูหราสีดำขลับ ตัวถังมันวาวดุดันตัดกับกระจกสีเข้มที่ช่วยอำพรางกิจกรรมของคนในรถได้เป็นอย่างดีเจ

สิ้นเสียงบอก คิ้วคมของเจียงอวี้เฉิงก็เลิกขึ้นสูง เขานิ่งไปเพียงชั่วครู่อย่างตัดสินใจ“ได้... งั้นหยาเจินคุมเกมเองเลย”เจียงอวี้เฉิงพลิกตัวลงนั่งกางขาบนเบาะ สอดมือไปรั้งร่างเล็กให้ลุกขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของเขา ท่ามกลางความงงงวยของชิงหว่านซินเพียงเธอพูดแค่ประโยคเดียว โลกทั้งใบก็ถูกอีกฝ่ายพลิกตลบจากคนที่อยู่ด้านล่างกลายมาเป็นคนคุมเกมเสียอย่างนั้น“หยาเจินพร้อมเมื่อไหร่ก็เริ่มได้เลย...”ชิงหว่านซินก้มหน้ามองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ยิ้มกริ่ม ก่อนจะกดสายตาลงต่ำไปเห็นแกนกายที่ชูชัน สลับขึ้นมามองหน้าเขาอีกคราวทำไมถึงรู้สึกเหมือนว่ามีสองสายตาอ้อนวอนมองมาพร้อมกันทั้งบนทั้งล่างเลยล่ะ?เสี่ยวเฉิงมีตาด้วยเหรอ?ในขณะที่เธอกำลังเตรียมใจ มือปีศาจก็ลูบไล้ขาอ่อนของเธอดันให้ชายกระโปรงเลิกขึ้นสูง ไม่ให้เกะกะกิจกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น ก่อนจะไปสแตนด์บายรอที่แก้มก้น จนชิงหว่านซินอดมองค้อนไม่ได้“ไหนบอกว่าให้เราคุมเกมไง”เจียงอวี้เฉิงแสร้งทำหน้าอย่างไร้เดียงสา “เราก็ให้หยาเจินคุมเกมนะ เราแค่เตรียมตัว

เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำสนิทร่อนลงจอดบนลานจอดส่วนตัวของตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในเมืองอย่างนุ่มนวล ราวกับขนนกที่แตะพื้น เสียงเครื่องยนต์กังหันเริ่มเบาลงอย่างช้า ๆก่อนที่เจียงอวี้เฉิงจะดับเครื่องยนต์หลักเหลือเพียงเสียงลมหวีดหวิวของยามค่ำคืน เขาเปิดช่องระบายอากาศเล็กน้อย เพื่อให้อากาศบริสุทธิ์ของยอดตึกได้พัดโชยเข้ามาในขณะที่เครื่องกำลังสงบ ชิงหว่านซินที่นั่งข้าง ๆ ก็ขยับตัว สอดร่างบอบบางข้ามแผงควบคุมที่เย็นเฉียบไปยังเบาะหลังที่กว้างขวางและมิดชิดกว่า ก่อนที่เจียงอวี้เฉิงจะข้ามตามไปติด ๆ โดยไม่ให้มีการทิ้งช่วงแม้แต่วินาทีเดียวหลังจากนั้นไม่นาน เสียงครางกระเส่าที่ถูกกดเอาไว้ก็เริ่มดังขึ้นอย่างแผ่วเบาในห้องโดยสารที่มืดมิด เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ดังประสานกันอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายของความรักและเหงื่อที่โชยออกมาจากเบาะหนังนับเป็นชั่วโมงกระทั่งเสียงหอบหายใจเหล่านั้นเริ่มผ่อนคลายลง เจียงอวี้เฉิงจึงได้ช่วยชิงหว่านซินแต่งกายจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้กลับมาเรียบร้อยเหมือนเดิมทุกกระเบียดนิ้วจากนั้นเขาจึงได้เปิดประตูเดินลงมาสัมผัสกับความเย็นของพื้นลานจอด แล้วส่งมือรอรับ