All Chapters of มาเฟียเมียดุ: Chapter 61 - Chapter 70

ด้วยอำนาจชองคุณอัศวิน ร้านอาหารจึงสำเร็จลุล่วงด้วยดี "แก...ดูดีดีสิทำไมเหมือนนวลเลยวะที่กำลังเดินมา"แสนเอ่ยกับคนที่อยู่แถวนั้น ว่าผู้หญิงคนนั้นคล้ายนวลกำลังจะเดินมาทางนี้ เขาคิดในใจว่านวลกล้ามากที่จะกลับมาที่นี่อีกครั้ง"นาย...นายครับ"แสนตะโกนเรียกนายของเขาที่กำลังนั่งทำบัญชีหัวหมุนอยู่จากที่เคยเป็นแต่มาเฟียโหดๆที่ไม่ยอมใคร แต่วันนี้กลับมานั่งทำบัญชีและดูแลร้านเองกับมือ"อะไรของแกแสน เรียกซะดังเชียว"ขณะที่ขานรับใบหน้าคมเข้มหาได้เงยขึ้นจากแฟ้มเอกสารไม่ เขากำลังเห่อกับของใหม่ที่ต่างจากกิจการเดิมยิ่งนัก"ก็นายดูสิครับว่าใครมา"ศิชลเงยหน้ามองตามที่แสนบอก ผู้หญิงที่กำลังเดินมาคือนวลนั่นเอง ผู้หญิงที่สร้างความวุ่นวายทิ้งแต่ปัญหาไว้ให้เขาและลูกน้องแก้ไขไม่หยุดหย่อน พลันในใจก็คิดอะไรได้อย่างหนึ่งจึงปล่อยให้นวลเดินเข้ามาในร้านแต่โดยดี"สวัสดีคะนาย นวลมากราบขอโทษนายคะที่กระทำผิดต่อนายไป""ว่ามานวลมาวันนี้ต้องการอะไรหรือ"แสนและคนอื่นๆยืนดูอยู่ห่างๆไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย อยากรู้เหมือนกันว่าศิชลจะจัดการกับผู้หญิงคนนี้เช่นไร"นวลหมดที่พึ่งแล้วคะนายอยากกลับมาทำงานที่นี่ ดูกิจการของนายกำล

ภายในห้องโต๊ะทำงานของศิชลเอกสารถูกวางอย่างเป็นระเบียบเพราะงานเริ่มเข้าที่บ้างแล้ว ศิชลเงยหน้าตามเสียงเรียก "แกมาก็ดีแล้วแสน ฉันอยากมีเลขาไว้ช่วยเรื่องบัญชีเหล่านี้สักคน ฉันว่าคนนั้นสมควรจะเป็นพิมดาวนะ เธอช่วยเหลือฉันมาตลอดทั้งยามทุกข์ยามสุข แกว่าไง""แต่นายครับ คุณดาวเธอ...""ฉันรู้แกก็เห็นด้วยใช่ไหมที่พิมดาวจะมาเป็นเลขาส่วนตัวของฉัน ทั้งในชีวิตจริงและงาน""เออ...นายครับคุณดาวเธอไปแล้วครับ"แสนรายงานศิชลด้วยน้ำเสียงที่ห่อเหี่ยวเขาสงสารพิมดาวเมื่อต้องเจอกับมารยาของนวลเข้าให้ แสนคาดเดาว่าพิมดาวต้องน้อยใจศิชลเรื่องนวลอย่างแน่นอน"หา...แกว่าไงนะ ไปนานหรือยังแล้วทำไมเพิ่งมาบอก"ศิชลเกรี้ยวกราดใส่แสนอย่างลืมตัว แล้วลุกขึ้นยืนคาดคั้นเอาคำตอบจากแสนเดี๋ยวนั้นให้จงได้"ผมไม่รู้ครับนาย ให้สานไปดูเมื่อเช้าก็ไม่มีแล้วครับ""เอารถออกไปกับกู ตามหาพิมดาวให้เจอ"แสนเดินนำหน้านายใหญ่ไปด้วยความรีบเร่ง เพื่อว่าอาจจะยังตามพิมดาวทันใกล้ๆนี้เสียงรถของศิชลกับแสนดังสนั่น คล้ายกับเกิดเรื่องร้ายจนลูกค้าและพนักงานเสริฟต้องหันไปมอง"แกนายรีบอะไรขนาดนั้นถึงขับรถไวปานจรวดลูกค้าหันมามองกันเป็นแถวแล้ว"เสียงซุบซิบแ

"นาย...ผมไม่เห็นนายไปตามหาคุณดาวเลยครับมันเกิดอะไรขึ้นหรือ ผมเห็นมีแต่นวลที่คอยมาป้วนเปี้ยนอยู่กับนายไม่เลิก ไม่เบื่อมันบ้างหรือ ผมเห็นแล้วยังรำคาญแทนเลย"ศิชลเงยหน้าจากเอกสารกองโต มองไปยังแสนที่ยืนเตือนสติเจ้านายของมันอยู่ แสนกลัวว่านายของมันจะเสียของรักไปเสียก่อน ก่อนที่จะสายเกินไป"อืม...กูรู้แสน ว่าอะไรเป็นอะไร""ก็เห็นนายใจเย็นไม่ทำอะไรสักที เกรงว่านายจะได้นวลเป็นเมียเสียก่อน ผมละเป็นห่วงจริงเลยอย่าหาว่าขี้ข้าอย่างผมปากพล่อยเลยนาย"ศิชลก้มหน้ากับงานต่อไม่เลิก แต่ในใจร้อนรุ่มเป็นไฟ เมื่อคิดถึงว่าต้องตามพิมดาวกลับมา เขาสั่งปรับปรุงบ้านเรือนไทยเสียใหม่เพื่อรอพิมดาวมาอยู่แต่ติดตรงที่ว่างานร้านอาหารกำลังไปได้สวยจึงไม่อาจละทิ้งไปได้แสนหลังจากเตือนสตินายของมันก็ขอตัวผละออกมาทำงานต่อ กับศิชลไม่มีใครเตือนได้นอกจากแสนที่เป็นลูกน้องร่วมเรียงเคียงไหล่กันมาตั้งแต่สร้างตัวใหม่ๆจนสำเร็จไปก็หลายงานจนมาถึงร้านอาหารตอนนี้ที่กำลังไปได้สวยทีเดียว"พี่แสนเป็นไรผมเห็นยืนถอนหายใจเหมือนยกภูเขาไว้ทั้งลูก"สานถาม ส่วนโสรยาได้ยินจึงเดินมาร่วมวงสนธนาด้วยอีกคน ทั้งที่ในมือยังมีถาดอาหารอยู่"จริงด้วยเธอเป็นอะ

"จะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน นายมาเกี่ยวอะไรด้วย"นวลหันมาใช้น้ำเสียงกึ่งรำคาญสานที่ถามไม่รู้จักเวลา ในขณะที่นวลคงลืมไปว่าเป็นเวลาทำงาน สมควรที่จะช่วยงานที่ร้านมากกว่า"อ้าว ถามดีๆนะนี่เป็นห่วงหรอกกลัวจะไปลำบากข้างนอก ตอบเรามาแบบนี้ซะงั้น ทำงานต่อไปไอ้สาน เสือกเรื่องของคนอื่นดีนัก"สานบ่นกับตัวเองเสียงรถของศิชลที่ถูกคนขับรถนำมาจอดไว้ที่หน้าร้านอาหาร คนขับรถระหว่างรอนายก็เช็ดถูทำความสะอาดให้เป็นอย่างดี ระหว่างนั้นคนขับก็วางมือจากการเช็ดถูเพื่อไปเข้าห้องน้ำต่อเพื่อเตรียมตัวพานายเข้ากรุงเทพเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่รู้สึกครั้งนี้ต่างจากทุกครั้งที่นายของเขาไม่ได้กลับไปเสียนานตั้งแต่เกิดเหตุร้ายหลายครั้งตามมา"ไปกันยังครับนาย"คนขับรถเอ่ยถามศิชลที่กำลังเดินมาแล้วนั่งด้านข้างคนขับอย่างไม่ถือตัว"นายไม่นั่งด้านหลังสบายๆครับ""ไม่ละ ฉันจะได้นั่งเป็นเพื่อนแกด้วยที่คอยขับรถให้ แกจะได้ไม่ง่วงนอนไงมีฉันคอยนั่งเป็นเพื่อน""ครับนาย ขอบคุณครับ"การสนธนาก่อนการเดินทางของสองนายกับลูกน้อง จนลืมสังเกตุไปเลยว่าด้านหลังมีสิ่งผิดปกติอยู่ ที่ถูกคลุมด้วยผ้าห่มสีทึบจนศิชลลืมสังเกตุ เพราะจิตใจคิดถึงและจดจ่อใครบางคนที่ก

ระว่างนั้นด้วยความคิดถึง ศิชลลืมไปว่าอยู่ในตลาดเขาเผลอคว้าพิมดาวเข้าไปกอดอย่างลืมตัว"ว้าย...นายทำอะไรนะ นี่มันกลางสาธารณะชนเลยนะ นายจะบ้าแล้วเหรอ"กันต์ที่เฝ้ามองเหตุการณ์ตั้งแต่แรกเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ทนไม่ไหว เจ้าของตลาดก็เถอะไม่สนใจแล้วเขากระชากคอเสื้อของศิชลให้ถอยห่างจากพิมดาวทันที"นายจะทำอะไร เห็นเป็นเจ้าของตลาดนึกอยากทำอะไรก็ได้งั้นหรือ"กันต์เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด ถึงแม้เขาจะแอบชอบพิมดาวอยู่ลึกๆในใจ ไม่ค่อยเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ตาม อย่างไรเสียเขาก็ต้องการปกป้องพิมดาวให้พ้นจากศิชลอยู่ดี"นาย...นาย ไม่เป็นไรแล้ว ฉันไม่เป็นไร เขาคงจำคนผิดนะถึงทำอะไรแบบนั้นลงไป ฉันไม่ถือคนบ้าหรอก"พิมดาวไม่อยากให้เรื่องราวลุกลามใหญ่โตจึงเอ่ยขึ้นอย่างเสียไม่ได้ส่วนศิชลเมื่อตั้งสติได้ก็เห็นว่ามีคนมองอยู่เต็มตลาดเขาจึงยอมอ่อนลงแล้วมองหน้ากันต์และพิมดาวสลับกันด้วยความหึงหวง"คุณ...ไอ้คนนี้เป็นใคร"ศิชลสาวเท้าเข้าไปใกล้พิมดาวแล้วเอ่ยถามเป็นเชิงกระซิบกระซาบไม่ให้อีกฝ่ายคือกันต์ได้ยิน"แฟนใหม่ฉันเองคะเรารักกัน ฉันกับเขากำลังจะแต่งงานกันเร็วๆนี้"พิมดาวตัดบทแต่หารู้ไม่ว่าเหมือนกระพือไฟในตัวของศิชลให้ล