Todos los capítulos de My Lover is a Mafia Boss: Capítulo 21 - Capítulo 30

[Eliara’s POV]Matagal bago tuluyang nawala ang amoy ng usok.Sa bawat paghinga ko, parang naririnig ko pa rin ang mga sigaw, ang mga putok ng baril, ang mga alaala ng gabing iyon.Ngayon, tahimik na.Tahimik na ang mundo — pero hindi ang puso ko.Nasa isang villa kami sa labas ng Palermo.Malayo sa lungsod, malayo sa lahat.Tahimik ang umaga, tanging alon lang sa dalampasigan ang naririnig.Nakatayo ako sa balkonahe, hawak ang tasa ng kape, at pinagmamasdan ang araw na unti-unting sumisilip.Ang liwanag ay malambot, hindi masakit sa mata — parang paalala na matapos ang lahat ng dilim, may liwanag pa ring babalik.Narinig ko ang mga yabag sa likod ko.“Gising ka na pala,” sabi ni Alessandro, bagong gising, may benda pa rin sa braso.May pagod pa sa mukha niya, pero sa unang pagkakataon, nakita ko siyang… payapa.“Hindi ako makatulog,” sabi ko.He came closer, stood beside me, and looked out at the sea.“Matagal na rin akong hindi nakakakita ng umagang ganito,” sabi niya, mahina. “Tahi

[Eliara’s POV]Tumakbo ang kotse sa madilim na daan, ang headlights lang namin ang pumupunit sa dilim ng gabi.Tahimik si Matteo sa driver’s seat, ang mga mata nakatuon sa daan, pero ramdam ko ang tensyon sa bawat kilos niya.“Matteo,” basag ko sa katahimikan, “tell me the truth. Where is he?”Hindi siya agad sumagot.Naramdaman kong humigpit ang kapit niya sa manibela.“Somewhere he shouldn’t be,” sabi niya sa wakas. “May iniimbestigahan siyang bagong syndicate — remnants ng De Rossi. He went alone.”“Alone?” Umigting ang boses ko. “Bakit mo siya pinayagan?”“He didn’t ask,” malamig niyang sagot. “You know him, Eliara. Once he decides something, no one can stop him.”Napakapit ako sa dibdib ko.Alessandro.Laging siya ang nauuna, laging siya ang lumalaban mag-isa — kahit pa ako mismo ang dahilan kung bakit niya gustong tumigil.Lumipas ang isang oras bago kami tumigil sa isang abandonadong port sa gilid ng dagat.Halos wala nang tao — puro kalawang, aspalto, at tunog ng hangin na hum

[Eliara’s POV]Puting ilaw.Amoy antiseptic.At ang tunog ng makina — beep... beep... beep... — ‘yon lang ang nagpapaalala sa’kin na buhay pa siya.Nakatayo ako sa gilid ng kama, hawak ang kamay ni Alessandro na malamig pa rin kahit nakabalot sa kumot.May tubo sa bibig niya, mga benda sa dibdib, at dugo pa ring pilit na tinatanggal ng mga nurse sa balat niya.Pero sa lahat ng sugat na ‘yon, ako ang pinakawasak.“Ma’am, kailangan n’yong magpahinga,” sabi ng nurse, mahinahon.Umiling lang ako. “Hindi. Baka magising siya.”Matagal na silang pabalik-balik. Doktor, nurse, paramedic — lahat abala, lahat seryoso.Pero kahit anong paliwanag nila, wala akong ibang naririnig kundi ‘yong malamig na katotohanan:critical condition.Critical.As in, isang maling hinga lang, puwedeng mawala.Tatlong araw na akong hindi natutulog.Hindi ko rin alam kung ilang tasa na ng kape ang nainom ko.Pero sa tuwing pipikit ako, bumabalik ang eksena — ang putok ng baril, ang sigaw niya, ang dugo sa kamay ko.A

[Eliara’s POV]Dalawang linggo na mula nang magising si Alessandro.At sa bawat araw na lumilipas, unti-unti ko siyang nakikitang bumabalik — hindi na bilang The Mafia Boss, kundi bilang isang lalaking marunong nang ngumiti nang totoo.Hindi pa siya ganap na malakas. May benda pa rin sa tagiliran niya, at minsan, kailangan pa niyang maglakad gamit ang tungkod. Pero bawat hakbang niya, bawat tawa niyang mahina pero totoo, parang milagro na sa paningin ko.“Matteo said we can move soon,” sabi niya habang nakaupo sa balcony, iniinom ang kape niyang hindi pa ubos.“Move?” tanong ko.He looked at me, eyes softer now. “Out of hiding. To somewhere new. Somewhere peaceful.”Napangiti ako. “Peaceful sounds… nice.”“Yeah,” he said, leaning back. “But you and I both know, peace is never permanent in our world.”Tahimik akong napatingin sa kanya.Totoo naman. Kahit anong pilit naming lumayo, may mga aninong laging sumusunod.Mga alaala, mga kaaway, mga sugat na hindi basta nawawala.Kinahapunan,

[Eliara’s POV]Una kong napansin ang pagbabago sa hangin.Tahimik pa rin ang paligid, pero may kakaibang lamig na dumampi sa balat ko—parang may matang nakamasid kahit wala namang tao.I told myself it was nothing.Pagod lang siguro. Overthinking.Pero habang naglalakad ako papunta sa maliit naming garden, may narinig akong tunog—isang click, parang camera shutter o siguro langitngit ng bakal sa malayo.Napalingon ako. Wala naman.Dagat lang, hangin, at mga alon.Still, my heart wouldn’t calm down.Pagbalik ko sa loob, nakita kong si Alessandro ay nasa mesa, nakayuko sa mga papel na hindi ko alam kung saan galing.“Hey,” sabi ko, “what’s that?”He quickly folded them.“Just some old contacts. Matteo sent a message.”“About what?” tanong ko, lumapit.He looked at me, eyes guarded for a second, then softened.“Nothing urgent. Just… routine check.”Pero kilala ko na siya.At alam kong routine was never a word he used lightly.Kinahapunan, nagpunta siya sa bayan para bumili ng supplies.A