Lahat ng Kabanata ng Uncensored รักต้องร้าย: Kabanata 11 - Kabanata 20

เมื่อชิดจันทร์ถูกปัณณธีจับมือพาเดินกลับไปทำพิธีหมั้นอีกครั้ง รัฐปกก็ขยับตัวจะเดินตาม แต่ถูกพี่ชายของเธอกันเอาไว้เสียก่อน“ผมว่าคุณนั่งอยู่ในห้องนี้จนกว่าพิธีจะเสร็จดีกว่า ค่อยออกไปร่วมกินข้าว ผมจะให้เด็กมาเชิญ อย่าออกไปสร้างเรื่องวุ่นวายอีกเลย”“แต่ผมเป็นแฟนของลูกจัน”รัฐปกสะบัดเสียงตอกกลับด้วยความไม่พอใจ ดวงตากร้าวดุไม่เป็นมิตรจ้องผู้ชายตรงหน้าเขม็ง“ผมรู้แล้ว แต่ตอนนี้ลูกจันกำลังจะหมั้นกับคนอื่น เพราะอะไรคุณก็น่าจะรู้ เมื่อกี้คุณก็เข้ามาโพล่งว่าเป็นแฟนน้องสาวผม นี่ยังไม่รู้เลยว่าจะปิดปากนักข่าวได้หรือเปล่า”เขาเบิกตากว้างตกใจที่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นพี่ชายของแฟนตัวเอง จึงมีท่าทีเปลี่ยนไป“เอ่อ ผมขอโทษครับ ไม่ได้ตั้งใจสร้างความอับอายให้ลูกจัน ผมแค่ไม่อยากให้แฟนผมหมั้นกับคนอื่น”“เลยต้องมาโพล่งทำลายงานหมั้นเพื่อดึงน้องผมกลับไปงั้นเหรอ ผมไม่รู้หรอกนะว่าทำไมน้องผมถึงติดต่อคุณไม่ได้จนถึงวันนี้ ไม่งั้นยัยลูกจันคงได้อธิบายให้คุณเข้าใจแล้วว่าทำไมต้องมีงานหมั้นเกิดขึ้น”สายตาตำหนิของผู้ชายที่อายุมากกว่าเขาหลายปีทำเอารัฐปกหน้าม้าน ที่เธอติดต่อเขาไม่ได้เพราะโทรศัพท์เขาพัง แต่พอซื้อเครื่องใหม่ก็

ชิดจันทร์นั่งเกร็งอยู่ในห้องอาหารที่ทั้งใหญ่โตและหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลอธิพัฒน์โภคิน ญาติพี่น้องของปัณณธีนั่งร่วมโต๊ะพร้อมหน้าทั้งตระกูลยิ่งรู้สึกเกร็งกว่าเดิมเป็นเท่าตัวคนตัวโตเหลือบมองคู่หมั้นจอมปลอมที่แทบไม่แตะต้องอาหารแม้แต่น้อย จึงทำหน้าที่สุภาพบุรุษตักอาหารใส่จานให้ จำได้ว่าเคยเป็นเมนูโปรดของเด็กดื้อที่แม่เขามักจะเข้าครัวทำให้เสมอตอนเธอมาเล่นที่บ้านเธอเหลือบมองเขาเล็กน้อย พึมพำขอบคุณอย่างเสียไม่ได้แล้วตักอาหารรสเลิศเข้าปาก“อาหารอร่อยไหมจ๊ะลูกจัน ป้า ๆ มาลงครัวกันเองเลยนะ”ญาดาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่ดูก็รู้ว่าภูมิใจในลูกสะใภ้ทั้งสี่คนยิ่งกว่าสิ่งใด“อร่อยมากค่ะคุณย่า”“อร่อยก็กินเยอะ ๆ ลูก ไม่ต้องกลัวอ้วน”“ขอบคุณมากค่ะ”เอ่ยขอบคุณพร้อมกวาดตามองใบหน้ายิ้มแย้มของทุกคนในตระกูลแล้วก็อดที่จะรู้สึกอบอุ่นใจไม่ได้ หากว่าการหมั้นหมายครั้งนี้มันเกิดขึ้นจากความรักของเธอและเขาจริง ๆ เธอคงเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดที่ครอบครัวฝ่ายชายต้อนรับด้วยความอบอุ่นเช่นนี้หลานสะใภ้ที่นั่งอยู่ข้างหลานชายทุกคนของบ้านสวยมาก ใบหน้าหวานจิ้มลิ้ม ริมฝีปากแต่งแต้มรอยยิ้ม แถมหลานชายทุกคนแม้จะเคยมีข่าวฉาวเสียหายแ

“ไร้สาระมากเลยพวกแกว่าไหม ยิ่งเป็นเลขาหน้าห้องยิ่งแล้วใหญ่ น่าจะต้องรู้สิว่ารัฐเขามีฉัน แล้วคนบ้าที่ไหนจะยอมอยู่ในความลับ”ชิดจันทร์พูดกลั้วหัวเราะ ขณะที่กำลังทาครีมบำรุงผิวพร้อมคุยโทรศัพท์กับเพื่อนรักในกลุ่มทั้งสามคนแบบที่ทำบ่อย ๆ แม้ในใจลึก ๆ จะรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ต้องกลบเกลื่อนไม่ให้ใครรู้ ด้วยรู้สึกผิดที่ดันระแวงคนรักผู้แสนดีของตน“ก็คนที่มันไม่มีอะไรเทียบแฟนตัวจริงของผู้ชายได้ไง แต่ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ ถ้ามีผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ เธอไม่ยอมอยู่ในมุมมืดตลอดชีวิตแน่ ยังไงก็ต้องหาทางทำอะไรสักอย่างที่จะได้ครอบครองเขา”ชิดจันทร์อ้าปากค้าง คิดจินตนาการตามคำพูดของเพียงขิม สิ่งที่เพื่อนพูดก็มีเหตุผลและมีความเป็นไปได้ บางทีเธอควรคอยสอดส่องคนรักมากกว่านี้ ลองหาทางทำแบบไม่ให้เขารู้ตัวก็ได้ว่าแต่จะทำอย่างนั้นได้อย่างไรเมื่อเธองานยุ่งออกขนาดนี้ จะหวังหาความจริงจากเพื่อนของเขาหรือ คนบ้าที่ไหนจะเอาความลับของเพื่อนมาขาย ยิ่งให้ไปตีสนิทคนที่บริษัทยิ่งแล้วใหญ่ คนที่ใกล้ชิดเขามากที่สุดและน่าจะรู้เรื่องส่วนตัวของเขากว่าใครก็เห็นจะเป็นเลขานุการ แล้วจะทำอย่างนั้นได้อย่างไรในเมื่อเลขาหน้าห้องของเขานั่นไม่ใช่

“ลูกจันขอโทษคุณลุงคุณป้านะคะ ที่ลูกจันปิดบังเรื่องแฟน ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ค่ะ”ชิดจันทร์กราบขอโทษพ่อแม่ของคู่หมั้นทันทีที่เจอหน้า เพราะในวันหมั้นแทบไม่มีโอกาสได้คุยกันเรื่องอื่นเลยด้วยซ้ำ“ไม่เป็นไรจ้ะ ลุงกับป้าเข้าใจ ที่จริงเรื่องนี้แม่ลูกจันก็อธิบายให้ลุงกับป้าฟังตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”“ลูกจันไม่คิดว่าจะมีนักข่าวเอาไปเขียนค่ะ”“ที่จริงลุงกับป้าเองก็คิดอยู่แล้วว่ามันจะต้องมีคนไม่ให้ความร่วมมือ ก็ข่าวแบบนี้มันขายดีกว่าเป็นไหน ๆ ไม่ต้องคิดมากหรอกลูก แล้วทีนี้จะเอายังไงกัน”“ลูกจันว่าจะอยู่เฉย ๆ ค่ะ ไม่ให้สัมภาษณ์แล้วก็ไม่ตอบคำถามใครด้วย ให้เรื่องมันเงียบไปเองเหมือนว่ามันเป็นแค่ข่าวโคมลอยไม่มีมูล”ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เพราะอย่างไรที่เป็นอยู่ก็ฉาวมากพอจนไม่รู้จะฉาวอย่างไรอีก ซึ่งก็มีคนบางกลุ่มไม่เชื่อด้วยซ้ำว่าข่าวนี้จะเป็นเรื่องจริง อดทนอีกนิด เดี๋ยวก็มีดรามาเรื่องอื่นมากลบ“แบบนั้นก็ดี เพราะยังไงลูกจันกับปัณณ์ก็หมั้นกันแล้ว อีกไม่นานก็ต้องแต่ง ถึงวันนั้นทุกคนก็ลืมเรื่องพวกนี้ไปหมดเอง”คนตัวบางลอบถอนหายใจ เห็นทีความหวังเดียวคงต้องรอให้เจ้าพ่อข่าวฉาวสร้างเรื่องสร้างราวขึ้นอีก เธอจะได้รอด

“แล้วถ้าผมบอกว่าผมรอไม่ได้แล้วล่ะครับ ลูกจันจะว่ายังไง”รัฐปกแกล้งโยนหินถามทาง ทั้งเป็นการกดดันให้เธอยอมมอบกายให้เขาเชยชมเสียที เพราะหลายปีที่ผ่านมามันก็นานเกินพอแล้ว“ลูกจันขอโทษค่ะ”คนตัวบางก้มหน้างุด เรื่องที่อยากจะคุยกับเขาเป็นอันต้องพับเก็บไปก่อน วันนี้เห็นทีจะไม่สะดวกแค่เขาร้องขอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ เธอยังไม่อาจให้เขาได้เลย แล้วจะยังมีหน้าไปขอให้เขารอให้เธอแต่งงานและหย่าร้างกับผู้ชายคนอื่นอีกหรือ มันไม่มีทางเป็นไปได้นอกจากจะเป็นการทำร้ายจิตใจเขาแล้ว เขาอาจจะทิ้งเธอไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ ผู้หญิงอย่างเธอมันเห็นแก่ตัวที่สุด หน้าที่ก็ต้องทำ หัวใจก็อยากรักษาอาการของคนรักทำให้รัฐปกใจอ่อน อยากจะหักหาญน้ำใจแล้วครอบครองเธอแทบบ้า แต่ถ้าทำอย่างนั้นเธอคงไม่ให้อภัยเขา จึงตัดใจลุกจากโต๊ะอาหาร“ผมกลับก่อนดีกว่า ลูกจันจะได้อาบน้ำพักผ่อน”“รัฐคะ ลูกจัน...”คนตัวบางถลาลุกตามไปจับมือเขาเอาไว้ อยากง้อ แต่ก็ยังไม่อยากเสียตัว“ผมเข้าใจครับ ผมไม่เป็นไร”“อดทนรอหน่อยได้ไหมคะ เผื่อลูกจันเป็นอิสระจากเขา”“ผมรอลูกจันมาตั้งหลายปี รอแค่นี้ทำไมรอไม่ได้ล่ะครับ ขอโทษด้วยที่เอาแต่ใจ ผมแค่อยากใช้ชีวิตกับแ