All Chapters of ให้ผมเป็นเป็ดตัวโปรดของคุณ: Chapter 21 - Chapter 30

มือที่กำลังทาลิปสติกชะงักเมื่อเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ปราลีเหลือบมองนาฬิกาเล็กน้อยแล้วเดินไปเปิดประตูต้อนรับแม่บ้านด้วยความแปลกใจเพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอาหารกลางวัน“ยังไม่เที่ยงเลยค่ะป้าน้อยหน่า ทำไมรีบมาตามปายไปกินข้าวคะ”“ไม่ได้มาตามไปกินข้าวค่ะ แต่มีแขกมาหาคุณปาย”“ใครคะ เพื่อนปายเหรอ”คนสวยเดินกลับมาที่โต๊ะเครื่องแป้ง ฉีดพรมน้ำหอมกลิ่นโปรดแล้วส่องกระจกสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมอีกครั้ง แม้จะอยู่บ้านแต่คนอย่างปราลีต้องสวยทุกวัน“ไม่ใช่เพื่อนค่ะ คุณภาสกรต่างหาก”“พี่ภาสหรือคะ”หัวคิ้วทั้งสองข้างขยับเข้าหากันอัตโนมัติ ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กสายที่ไม่ได้รับหรือข้อความของเขาก็พบเพียงความว่างเปล่า เขาไม่ได้โทรมานัดก่อนตามที่เคยตกลงกันเอาไว้“เขามาทำไมคะ ป้าน้อยหน่าได้ถามไหม”“จะมาทำไมล่ะคะ ก็มาหาคุณปายสิ”“อันนั้นรู้ค่ะ แต่ปายไม่ได้นัดเขานี่คะ วันนี้วันหยุด ปายก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่พร้อมรับแขก”น้อยหน่ากวาดตามองร่างบอบบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูหวาน ใบหน้าสวยงามแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงบางเบา ผมยาวม้วนลอนดัดปลายมัดรวบขึ้นกลางศีรษะผูกโบผ้าขนาดใหญ่สีเดียวกันกับชุดยิ่งขับเน้

แผ่นดินเดินตามเจ้านายสาวเข้าไปตรวจไซต์งานก่อสร้างที่กำลังเริ่มเป็นรูปเป็นร่างโดยมีโฟร์แมนคอยให้ข้อมูลต่าง ๆที่จริงก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ อาจเพราะเธอไม่ได้มีความรู้เรื่องงานก่อสร้างจึงมองข้ามรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปหมดก็เป็นได้ แต่ไม่ใช่กับเขาตลับเมตรที่อยู่ในมือดึงออกมาทาบบนเหล็กเส้นที่มีขนาดแตกต่างกันซึ่งวางกองอยู่ ก่อนจะถ่ายรูปพวกนั้นไว้แล้วนำตลับเมตรไปวัดเหล็กเส้นที่ยื่นออกมาจากโครงสร้างอาคารแล้วถ่ายรูปอีกครั้งเพื่อนำไปเปรียบเทียบ“ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ งานก่อสร้างเพิ่งเริ่มเอง มีแค่ฐานกับโครงสร้าง เราจะไปรู้ได้ไงว่ามันไม่ปกติตรงไหน”คนตัวบางบ่นงึมงำเมื่อกลับขึ้นมานั่งบนรถที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นถ่ายโครงสร้างคอนโดมิเนียมสุดหรูที่ยังไม่มีอะไรเลยเอาไว้ ก่อนจะเหลือบไปเห็นใครบางคนผลุบหายเข้ามุมตึกไปทันทีที่สายตาเธอหันไปปะทะ“เอ๊ะ นั่นใคร”“ไหนครับ”แผ่นดินเงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์ที่เปิดข้อมูลขนาดของเหล็กเส้นสำหรับใช้ขึ้นโครงสร้าง มองตามสายตาของเจ้านายสาวกลับไม่พบอะไร“นั่นไง มุมตรงนั้น แต่หายไปแล้ว”“ตาฝาดหรือเปล่าครับ”“จะตาฝาดได้ไง ฉันเห็นจริง ๆ ใส่เสื้อสีเทา”“เ

คนตัวบางมองแผ่นหลังกว้างของเด็กในบ้านที่เดินนำหน้า ก่อนจะไล่สายตาลงมองมือของเธอที่ถูกมือใหญ่กุมแน่นแล้วก็อดรู้สึกแปลก ๆ ในหัวใจไม่ได้ด้วยคิดว่าเขาโดนวางยาปลุกเซ็กซ์อย่างที่เธอเคยโดน ทั้งที่เขาไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย แต่ในสมองของเธอกลับคิดจินตนาการถึงความร้อนแรงในคืนนั้น แม้ว่ามันจะไม่ค่อยชัดเจนนักเพราะเธอตกอยู่ภายใต้ฤทธิ์ยานรก แต่ทุกสัมผัสของเขายังฝังลึกอยู่บนผิวหนังที่แค่คิดถึงก็ร้อนวูบวาบไปทั้งร่างผิดกันที่คืนนี้เป็นเขาที่โดนวางยา ท่าทางเร่าร้อนที่กล้า ๆ กลัว ๆ ไม่อยากจะสัมผัสเธอแต่ก็ไม่สามารถสะกดกลั้นอารมณ์ได้แบบในคืนนั้นมันจะเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหนกันนะเพราะมัวแต่คิดอะไรเพลิน ๆ รู้ตัวอีกทีก็ยืนอยู่กลางห้องรับแขกเสียแล้ว และก็ต้องรู้สึกงงมากกว่าเดิมเมื่อเขายืนมองหน้าเธอนิ่ง ๆ ไม่ได้มีท่าทีหื่นกระหายอย่างที่เธอจินตนาการไปถึงเลยสักนิด“มองหน้าผมทำไมครับ หรือว่ามีอะไรติด”เธอกลืนน้ำลายอึกหนึ่งแก้เก้อ ลอยหน้าลอยตากลบเกลื่อนความคิดอกุศลของตน“เปล่า ไม่มี แค่งงว่านายลากฉันกลับห้องมาทำไม นี่ยังไม่เที่ยงคืนเลยด้วยซ้ำ แล้วท่าทางนายก็ไม่เห็นเหมือนคนโดนวางยาปลุกเซ็กซ์ด้วย”มุม

“ละ ลงไปสิ”มือเล็กดันอกแกร่งให้ออกห่างด้วยท่าทีกระดากอาย นึกอยากจิกจึ้งศีรษะตนเองที่กลายร่างเป็นสาวร้อนรัก เสนอตัวให้เขาเชยชมเสียได้ความต้องการเบื้องต่ำมันน่ากลัวเสียจริง มันสามารถทำให้คนเราไร้ยางอายและไม่เป็นตัวของตัวเองได้ขนาดนี้เชียวหรือ“คุณปาย คือผม...”แม้จะอยากอธิบายแต่ลำคอมันตีบตันไปหมด เขาผิดเองที่ปล่อยให้ตัณหาครอบงำจิตใจจนไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดี ทำเรื่องอกตัญญูลงไปอีกแล้ว“ไม่ต้องพูด”เมื่อเขายอมขยับลงจากตัวเธอ จึงตวัดชุดนอนลงแล้ววิ่งเข้าห้องนอนของตนเองอย่างรวดเร็ว แผ่นดินวิ่งตามเธอมาติด ๆ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อเสียงล็อกประตูดังลั่นใส่หน้า“คุณปาย คุณปายครับ”เขาเคาะประตูเรียก แต่กลับเงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีการเปิดประตูให้ ไม่มีแม้แต่เสียงด่าทออย่างที่ควรจะเป็น“คุณปาย เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ คุณปาย”เจ้าของชื่อทิ้งแผ่นหลังพิงบานประตู ยกมือขึ้นกุมหน้าอกในตำแหน่งหัวใจที่มันยังคงเต้นกระหน่ำ ก่อนจะรูดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรงมืออีกข้างยกขึ้นมาแตะท้องน้อยผ่านชุดนอนตัวบางที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำรักของเขา ดวงตาสับสนไหวระริก ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับหัวใจของเธอก

“ดิน ดินตื่นสิ ตื่นมาคุยกับฉันก่อน”คนตัวบางเสื้อผ้าเปื้อนคราบเลือดวิ่งตามรถเข็นเปลนอนของคนตัวโตที่ศีรษะและร่างกายชุ่มไปด้วยเลือด เธอถูกกันออกมาเมื่อถึงห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังกลางเมืองภาสกรโผไปประคองเธอที่ร้องไห้ไม่หยุด เอาแต่พร่ำโทษว่าตัวเองเป็นสาเหตุให้เด็กในบ้านบาดเจ็บสาหัสเพราะเขาเข้ามาช่วยเธอเอาไว้“ปาย ใจเย็นก่อน ตอนนี้ดินถึงมือหมอแล้ว”“พี่ภาส เพราะปาย ดินมาช่วยปาย ดินเลยเป็นแบบนี้”“ไม่มีใครอยากให้เกิด ดินเองก็คงไม่อยากเห็นปายเจ็บ เขาเลยไปรับนั่งร้านนั้นแทนปาย”“ปายไม่น่าเดินไปทางนั้นเลย ปายน่าจะเชื่อดิน”ลิลลี่ยืนมองประตูห้องฉุกเฉินที่ปิดสนิทด้วยแววตาสั่นระริก ภาวนาขอให้เขาไม่เป็นอะไร เธอเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนี้เองว่ารักเขามากแค่ไหน“อย่าเป็นอะไรนะดิน ลี่รักคุณ”เพียงหนึ่งชั่วโมงที่แผ่นดินถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉินแต่เหมือนว่ามันยาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์ ใจคนรอทั้งสองคนจะขาดเสียให้ได้โดยไม่รู้เลยว่าความรู้สึกที่ต่างฝ่ายมีให้กับชายหนุ่มที่ยังไม่รู้ชะตากรรมเป็นแบบเดียวกันแล้วเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง เมื่อประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกพร้อมหมอวัยกลางคน“หมอคะ ดินเป็นยังไงบ้าง