All Chapters of ให้ผมเป็นเป็ดตัวโปรดของคุณ: Chapter 51 - Chapter 60

แผ่นดินเดินวนไปวนมาในห้องรับแขก กดโทรศัพท์หาเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่สามารถติดต่อเธอได้ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ยกมือขึ้นลูบใบหน้า เหนื่อยล้าทั้งกายและใจในขณะที่เขาทิ้งแผ่นหลังพิงพนักโซฟา แหงนหน้าขึ้น ใช้มือกดหัวตาไม่ให้น้ำใส ๆ ไหลออกมาประจานความอ่อนแออีกหน ก็ต้องสะดุ้งเมื่ออยู่ ๆ ที่นั่งข้างกายก็ยุบยวบ“ไง ตามหายัยปายไม่เจอเหรอ”ปารเมศที่เพิ่งกลับจากคอนโดมิเนียมของคนรักเดินเข้ามานั่งตบบ่าผู้ชายที่เขารักเหมือนน้อง ท่าทีอิดโรยนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหมอนั่นกำลังประสบปัญหาอะไรอยู่“คุณปายปิดเครื่องครับ ผมไปตามหาที่คอนโดก็ไม่เจอ โทรหาทั้งคุณโรสและคุณนุช ไม่มีใครรู้เลยว่าคุณปายไปไหน”คนเป็นพี่ย่นคิ้ว คนอย่างปราลีจะมีสถานที่ให้ไปสักกี่ที่กันเชียว ถ้าไม่ไปหาเพื่อนแล้วพากันออกไปกินเหล้า ก็ไม่มีทางออกไปนั่งกินคนเดียวแน่“หรือยัยปายมันจะไปหานายภาสจริง ๆ”แผ่นดินหันขวับ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล“หมายความว่ายังไงครับคุณแปง”“ก็ก่อนที่มันจะขับรถออกไป มันบอกพี่ว่ามันจะไปตอบตกลงเป็นเป็นแฟนกับนายภาสน่ะสิ พี่คิดว่ามันประชด ก็คงไปกินเหล้ากับเพื่อนมันนั่นแหละ เดี๋ยวก็คงกลับบ้านเอง ไม่คิดว

ปราลีหายออกจากบ้านไปถึงสองวันเต็ม ๆ ที่คนทั้งบ้านไม่มีใครวุ่นวายตามหาเพราะเธอติดต่อกับพ่อแม่เสมอ แต่คนที่เธอไม่ยอมรับสายเลยคือเขา เลขาส่วนตัวของเธอในที่สุดเธอก็เลิกหนีปัญหาเหมือนเด็ก ๆ เมื่อตัดสินใจกลับมาทำงานอีกครั้งร่างงามในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีแดงเดินเข้ามาในบริษัทด้วยท่วงท่ามั่นใจดังเดิม“ปาย...”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นเบื้องหลัง เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นว่าเป็นผู้ชายเพอร์เฟคที่พ่อแนะนำให้รู้จัก“พี่ภาส”ดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่จากร้านของปรียานุชถูกยื่นให้ เธอรับมาแล้วส่งยิ้มขอบคุณ วันนี้เขาไปอุดหนุนร้านดอกไม้ของเพื่อนเธออีกครั้ง และพูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบกันอยู่นาน“ขอบคุณมากค่ะ”“ไม่ได้เจอปายนานมาก คิดถึงกันบ้างไหมครับ”“คิดถึงสิคะ”“พี่จะเชื่อแล้วนะครับว่าปายคิดถึงพี่จริง ๆ”“แล้วแต่พี่ภาสเลยค่ะ ขึ้นห้องก่อนไหม หรือว่ามีธุระที่ไหนอีกหรือเปล่า”เธอได้รับรู้เรื่องที่เขาไปสั่งดอกไม้เซอร์ไพรส์เธอจากร้านของปรียานุช แต่วันนั้นก็คลาดกันเพราะมีเรื่องมีราวเกิดกับเพื่อนของเธอเสียก่อน แถมปรียานุชยังเล่าให้ฟังอีกว่าเขามีน้ำใจอยู่ดูแลคนเมาจนเกือบเช้าไม่น่าเชื่อว่าภายใต้ภาพล

เพลงรักเพลงสุดท้ายสิ้นสุด หนุ่มสาวก็รีบกลับบ้าน แต่เมื่อไปถึงทุกคนก็แยกย้ายกันขึ้นบ้านนอนหมดแล้วเป็นทางสะดวก ปราลีจึงเข้าห้องของตนเพื่อไปหยิบชุดนอนแล้วย่องเข้าห้องของเขาอีกครั้ง“หัวขโมย จับได้แล้ว”ทันทีที่เธอปิดประตูล็อกกลอน ร่างบางก็ลอยหวือเข้าสู่อ้อมกอดที่แสนคุ้นเคย“มารอเหรอ”คนตัวบางที่โดนรวบกอดจากทางด้านหลังเบี่ยงหน้ามองคนตัวโตอีกนิด ใบหน้าสวยหวานอมยิ้มมีความสุข“ครับ”“รู้เหรอว่าฉันจะมา”“คุณปายต้องมาอยู่แล้วครับ ไม่ได้นอนกอดผมตั้งสองคืน คุณปายเองก็คงคิดถึงผมแทบขาดใจเหมือนกันใช่ไหมครับ”จมูกโด่งหอมแก้มนวลดังฟอด กระชับอ้อมกอดขึ้นอีกนิด สองคืนที่ผ่านมาเขาคิดถึงเธอแทบขาดใจ ทั้งยามหลับและยามตื่น กินไม่ได้ นอนไม่หลับ หัวใจปวดหนึบไปทั้งดวง“ใครบอกนาย ฉันไม่ได้นอนกอดนายฉันก็มีพี่ภาสให้นอนกอด”แผ่นดินคลายอ้อมกอดแล้วจับคนตัวบางหมุนตัวหันหน้ากลับมาหา“นอกจากดื้อ เอาแต่ใจ ไม่ยอมฟังใคร คิดเองเออเองแล้วยังขี้โกหกอีกนะครับ”“นายดิน”ดวงตากลมโตวาววับ เม้มปากแน่นราวเด็กโดนขัดใจ“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลย”“ก็นายว่าฉัน”“ก็คุณปายขี้โกหกจริง ๆ ผมรู้ว่าคุณปายไม่ได้ไปนอนกับคุณภาสกรหรอก ใช่ไหมครับ”

เช้าวันเสาร์ บ้านอธิพัฒน์โภคินก็ได้ต้อนรับแขกคนสำคัญถึงสองครอบครัว แม้จะเป็นคนกันเองแต่ก็เปิดห้องอาหารใหญ่เพื่อต้อนรับให้สมเกียรติปราบและญาดาเชิญแขกคนสำคัญเข้าไปนั่งพูดคุยกันระหว่างรอเวลามื้อกลางวัน โดยปราลีนั่งอยู่ข้างบิดาด้วยใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดเพราะความกังวล“ดีใจที่เจ้าสัวพงษ์กับคุณพิชิตชัยให้เกียรติมาเยี่ยมเยียนผมกับครอบครัวนะครับ”ปราบเปิดประเด็นในฐานะประมุขของตระกูลอธิพัฒน์โภคินและเป็นเจ้าของบ้าน ทุกคนในห้องมีใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยกเว้นเพียงปราลีและแผ่นดินที่รู้สึกว่ามีอะไรที่เหนือการควบคุมเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง ทั้งที่เรื่องเดิมยังไม่ทันได้เคลียร์จบ นั่นคือครอบครัวของเจ้าสัวพงษ์และภาสกร“ผมต่างหากครับที่ต้องขอบคุณที่คุณปราบและครอบครัวให้การต้อนรับผมกับลูกสาวเป็นอย่างดี ได้ข่าวว่ายัยลี่ของผมมารบกวนที่นี่หลายรอบแล้ว”“คนกันเองทั้งนั้นครับคุณชัย อย่าคิดมากเลย อีกเดี๋ยวก็คงต้องดองกันหมด”แผ่นดินเม้มปากแน่น ลอบถอนหายใจยาว พยายามขยับกายหนีลิลลี่ที่ลากเขาไปนั่งข้าง ๆ และกอดแขนเขาเอาไว้แน่น แต่ก็ไม่อาจทำตัวเสียมารยาทต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ได้“ขอบคุณมากครับ งั้นผมขออนุญาตเข้าเรื่องเลยนะค

ปราลีลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในช่วงบ่ายคล้อย สิ่งแรกที่เห็นคือคนรักนั่งกุมมือของเธออยู่ไม่ห่าง“คุณปาย ฟื้นแล้วเหรอครับ ผมดีใจจัง”แผ่นดินยิ้มทั้งน้ำตา จูบมือเล็กของคนตัวบางใบหน้าซีดเซียวด้วยความหวงแหนสุดใจเธอส่งยิ้มบาง ๆ ก่อนที่จะยื่นมือไปแตะเบา ๆ บนรอยช้ำมุมปาก“พ่อทำเหรอ”“ครับ”“ทำไมพ่อต้องทำรุนแรงกับดินด้วย”“แค่นี้ยังน้อยไปครับกับความผิดที่ผมทำเอาไว้”“ดินทำผิดอะไรมากมาย เราแค่รักกัน ทำไมผู้ใหญ่ไม่เข้าใจ”คนตัวบางโวยวาย เพราะภาพสุดท้ายที่อยู่ในความทรงจำคือพ่อของเธอบอกว่าจะไม่อนุญาตให้เธอแต่งงานกับเขา แม้จะมีอะไรกันแล้วก็ตาม พ่อใจร้าย“อย่าไปว่าท่านเลยครับ ผมผิดจริง ๆ ผิดมากจนไม่น่าให้อภัยด้วยซ้ำ ทั้งที่ผมเป็นผู้ชาย ผมเป็นฝ่ายกระทำ ผมควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ ถ้าผมใส่ถุงยางหรือเอามาแตกข้างนอก ผมคงไม่ทำคุณปายท้องก่อนแต่ง”คำพูดมากมายของเขาแทบไม่ได้เข้าไปในสมองของคนที่กำลังเมาขี้ตา แต่ประโยคสุดท้ายกลับทำเอาดวงตากลมเบิกโพลงทำเธอท้อง อย่างนั้นเหรอ“ทะ ท้อง ท้องเหรอ”“ครับ คุณปายท้อง ตอนนี้ลูกเราอายุได้หนึ่งเดือนแล้วนะครับ อยู่ในท้องของคุณปาย”มือเล็กสั่นเทายกขึ้นมาลูบหน้าท้องที่ยังแบ