ให้ผมเป็นเป็ดตัวโปรดของคุณ

ให้ผมเป็นเป็ดตัวโปรดของคุณ

last update최신 업데이트 : 2026-03-18
작가:  ณดารินทร์연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
63챕터
975조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ถ้าอยากเป็นคนโปรดของคุณ...ต้องทำยังไงครับ" "แช่น้ำนะครับ เดี๋ยวผมรอข้างนอก" เขาก้มหน้าไม่กล้ามองเรือนร่างเย้ายวนขาวโพลน กำลังจะผละออกมาแต่มือเล็กกลับเอื้อมคว้ามือเขาเอาไว้ไม่ยอมให้จากไปไหน "ยะ อย่า ดิน อย่าไป ฉันกลัว" เขาถอนหายใจพรืด ทิ้งตัวลงนั่งกอดเข่าบนพื้น เอนหลังพิงอ่างอาบน้ำโดยที่มือใหญ่ยังกุมมือเล็กเอาไว้แน่น "คุณรู้ไหมคุณปาย ว่านายมาวินนั่นวางยาคุณ" "จริงเหรอ" "ครับ มันวางยาคุณจริง ๆ ไม่งั้นคุณจะอยู่ในสภาพนี้เหรอ คุณไม่ได้เมาไวน์ แต่คุณเมายา ดีที่มันใส่ให้คุณไม่เยอะ คงอยากให้คุณตอบสนองมันอย่างสุดเหวี่ยงละมั้ง" "

더 보기

1화

ตอนที่ 1 ปายยังไม่พร้อม

**Isabella's POV**

 The organ swelled like it was trying to rip my heart out through my ribcage.

  Every step down that endless marble aisle felt like walking the plank. Five hundred pairs of eyes burned into me, but I only saw one face.

  Alexander Knight.

  My groom.

  The man who, twenty minutes ago, had been balls-deep in my maid of honor.

  He stood at the altar looking like a fallen angel (dark hair perfectly tousled, blue eyes glassy with what the world would call “overwhelming love”). A single tear (an actual tear) slid down his cheek as I approached. Cameras flashed. Someone in the front row whispered, “They’re so in love.”

  I smiled.

  Wide.

  Beautiful.

  Deadly.

  “You asshole,” I breathed, so low only I could hear it. “Today you lose everything.”

  The hem of my Vera Wang dragged over white rose petals like I was rolling over his grave. My hands shook inside the lace gloves, but I forced them still. I would not cry. Not here. Not for him.

  When I reached the altar, Alexander took my hands like they belonged to him. His thumbs brushed my knuckles (gentle, possessive, the same way he’d touched me last night when he whispered he couldn’t wait to call me his wife).

  Liar.

  “Dearly beloved,” the priest began.

  Alexander leaned in, lips brushing my ear. “You look unreal, Bella. I’m the luckiest bastard alive.”

  I turned my face so our mouths were almost touching.

  “Enjoy the next five minutes, sweetheart,” I whispered back. “They’re the last ones you’ll ever spend on top.”

  His brows twitched (confusion, amusement?), but the priest was already talking about love and honor and cherish. Alexander kept squeezing my fingers, grinning at the guests like a man who’d won the lottery.

  I let him have his moment.

  Then came the vows.

  The priest smiled beatifically. “Alexander and Isabella have chosen to recite their own vows.”

  Alexander went first. Of course he did.

  He turned to me, voice thick, eyes shining.

  “Isabella Marie, from the moment you walked into that boardroom three years ago and told me my tie was ugly,”

  Laughter rippled through the crowd.

  “I knew I’d spend the rest of my life trying to make you smile. You are my home, my fire, my everything. I promise to love you on the good days, the bad days, and every day in between. I can’t wait to build an empire with you… and a family.”

  He slid the ring (ten carats, flawless, custom-designed) halfway up my finger and paused for the applause.

  I stared at the diamond and felt nothing but cold fury.

  The priest turned to me. “Isabella?”

  Five hundred guests leaned forward.

  I pulled my hands from Alexander’s. Slowly. Deliberately.

  Then I reached for the microphone.

  Alexander’s smile faltered. “Baby?”

  I tapped the mic twice. Feedback squealed. Every camera in the room zoomed in.

  “The wedding is off.”

  Dead silence.

  I looked straight into Alexander’s eyes. “And Alexander? You should probably check your prenup. Section 14C (infidelity clause). Since you couldn’t keep your dick in your pants for twenty-four hours before our wedding, I now own fifty percent of Knight Corp.”

  A collective gasp sucked the oxygen from the cathedral.

  His face went white. “Isabella, what the hell are you...”

  I yanked my hand away before he could grab it.

  “Don’t touch me. I know everything. The bridal suite? Really, Alex? With Chloe? My best friend since college?”

  Someone screamed. A phone hit the floor. Flashes went wild.

  Alexander lunged for the mic. “This is insane! She’s lying,”

  I shoved him. Hard. Wedding dress and all, I shoved a six-foot-three billionaire so hard he stumbled backward, arms windmilling, and crashed into the floral arch. Roses exploded around him like blood.

  He hit the marble with a thud that echoed.

  I didn’t wait to see if he got up.

  I grabbed fistfuls of my twenty-thousand-dollar dress, kicked off the crystal heels, and ran.

  Gasps turned to screams. My mother’s voice (sharp, horrified) chased me down the aisle:

  “Isabella! Come back this instant!”

  I didn’t stop.

  The doors were open. Cold air and rain slapped me in the face the second I burst outside.

  It was pouring. Not drizzle (monsoon-level, drown-the-world rain).

  Perfect.

  I ran down the cathedral steps, veil plastered to my face, dress heavy as chainmail. Cameras chased me, but the rain blurred everything. Paparazzi shouted my name. I kept running (past the Rolls-Royces, past the security team yelling into earpieces, past the life I was setting on fire).

  My lungs burned. My bare feet bled on the pavement. I didn’t care.

  I ran until the lights of the cathedral disappeared and the city swallowed me whole.

  I don’t know how long I ran (ten minutes? Twenty?). My legs gave out in front of a tiny 24-hour coffee shop glowing like a lighthouse in hell.

  I shoved the door open, soaked, shaking, mascara streaking down my face like war paint.

  The barista (a nineteen, purple hair, nose ring) took one look at me and dropped the milk pitcher.

  “Holy shit. You’re… you’re the runaway bride. It’s trending everywhere.”

  I laughed. It came out broken. “Yeah. Can I just… sit?”

  She pointed wordlessly at a corner booth.

  I collapsed into it, dress pooling around me like a crime scene. My phone buzzed nonstop in the hidden pocket (Alexander, my mother, publicists, Chloe (that bitch)). I turned it off.

  Rain hammered the windows. Thunder growled.

  The door opened again. Cold air swept in.

  I didn’t look up until expensive Italian loafers stopped right in front of my booth.

  Slowly, I lifted my eyes.

  Black suit. Black coat. Rain dripping from dark hair. A jawline sharp enough to cut glass. Eyes the color of a storm about to break.

  He looked like sin in a three-piece suit.

  He tilted his head, taking in the wedding dress, the smeared makeup, the trembling hands.

  Then he smiled (slow, dangerous, amused).

  “Mrs. Knight,” he said, voice low and velvet and edged with something lethal, “you look like you could use a drink.”

  My heart slammed against my ribs.

  I didn’t know who he was.

  But in that moment, soaked and ruined and furious, I would have followed the devil himself if he promised me revenge.

  I lifted my chin

. “It’s not Mrs. Knight anymore.”

  His smile sharpened.

  “Good,” he murmured, sliding into the seat across from me without asking. He leaned forward, elbows on the table, rain still dripping from his lashes.

  “Then how would you like to destroy him with me?”

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
63 챕터
ตอนที่ 1 ปายยังไม่พร้อม
เสียงรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอดังขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนประตูห้องทำงานของท่านประธานหนุ่มของบริษัทอธิพัฒน์โภคิน จำกัด (มหาชน) จะถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้ถูกเคาะแต่อย่างใด“พี่แปง ปายไม่ยอม”ปาแปง ปารเมศ อธิพัฒน์โภคิน ท่านประธานหนุ่มรูปหล่อหันมองน้องสาวในไส้ที่อายุห่างกันสี่ปี ผู้เอาแต่ใจตัวเองที่สุดจนไม่มีใครเอาอยู่ เขาถอนหายใจแล้วมองใบหน้างดงามนั้นก่อนจะส่ายหน้าระอา“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยยัยปาย”ปาย ปราลี อธิพัฒน์โภคิน รองประธานสาวแสนสวยในชุดเดรสสายเดี่ยวสั้นรัดรูปสีดำคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีแดงสีเดียวกับรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมที่กระทบพื้นเสียงดังเมื่อครู่ ใบหน้าเรียวรูปไข่ล้อมกรอบด้วยผมยาวสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนตรงปลาย คิ้วถูกกันแต่งเป็นทรงสวยรับกับใบหน้า จมูกโด่งปลายเชิดรั้นบ่งบอกนิสัยเจ้าตัว ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดน่ามอง ดวงตากลมโตตกแต่งเครื่องสำอางสวยงามวาววับเอาเรื่องเธอเม้มปากแน่นด้วยความไม่พอใจที่เห็นหนังสือมอบหมายหน้าที่งานใหม่วางอยู่บนโต๊ะแต่เช้า ไหนจะคำสั่งเปลี่ยนเลขานุการสายฟ้าแลบอีกแม้เธอจะชินกับการเปลี่ยนเลขานุการบ่อย ๆ เพราะใช้งานลูกน้องไม่เคยทนเ
더 보기
ตอนที่ 2 ลูกเป็ด
ภาพในอดีตฉายชัดเข้ามาในสมองเป็นฉาก ๆ แผ่นดิน ในวัยห้าขวบ เด็กที่เกิดและเติบโตในบ้านของเธอ เขากลายเป็นกำพร้าเพราะเสียแม่ไปจากโรคร้าย และหลังจากนั้นไม่นานก็ต้องเสียพ่อผู้ซึ่งเป็นคนขับรถให้พ่อของเธอเพราะเอาตัวเข้าบังกระสุนเมื่อครั้งที่พ่อเธอโดนลอบยิง เนื่องจากไปขัดผลประโยชน์ของนักการเมืองชื่อดังจากวันนั้น เด็กน้อยผู้น่าสงสารก็ไม่เหลือใคร พ่อแม่ของเธอจึงรับดูแลอุปการะและส่งเสียให้เรียนต่อในโรงเรียนเดียวกันกับเธอราวกับเป็นลูกหลาน แต่เด็กน้อยผู้เจียมตัวก็ไม่เคยเผยอตนขึ้นเทียบเธอและพี่ชายเลยสักครั้งเขาจงรักภักดีและเทิดทูนเธอซึ่งอายุมากกว่าเขาถึงสี่ปีราวกับเจ้านายเหนือหัว เดินตามเธอต้อย ๆ ราวกับลูกเป็ดที่กลัวหลงทางจากมารดา แถมยังเชื่อฟังและคอยเป็นลูกไล่ให้เธอไปเสียทุกอย่างแต่เด็กชายซึ่งเป็นกำพร้า ต่อให้ได้เรียนในโรงเรียนที่มีค่าเทอมราคาแพงแค่ไหนก็หนีไม่พ้นเด็กร้ายกาจที่ชอบกลั่นแกล้งผู้อ่อนแอกว่า และแน่นอนว่าแผ่นดินผอมกะหร่องถูกนักเรียนเกเรหัวโจกกลั่นแกล้งเสมอเธอหงุดหงิดทุกครั้งที่เด็กนี่ชอบทำตัวหงอ ๆ ไม่สู้คน ปล่อยให้ตัวเองโดนรังแกตลอดเวลา ดังนั้นเธอจึงต้องคอยกางปีกปกป้องลูกเป็ดไม่ได้เรื่
더 보기
ตอนที่ 3 ไม่อาจเอื้อม
ปราลีลงจากรถ กำลังจะเดินเข้าบ้านก็ต้องปรายตามองไปยังสวนข้างคฤหาสน์ที่กำลังจัดงานเลี้ยงกันวุ่นวายไปหมด ก่อนจะเบะปากแล้วเดินกลับขึ้นตึกไปโดยไม่ได้เห็นเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจากมุมตึกมองตามเธอไม่วางตา“เอ๊ะ ทำไมยัยปายยังไม่ลงมาอีก งานจะเริ่มแล้ว พี่น้อยหน่าช่วยขึ้นไปตามให้หน่อยสิคะ”“ได้ค่ะคุณผู้หญิง”รินรดา ชะเง้อมองลูกสาวที่ปกติไม่เคยสายให้เสียมารยาท แต่วันนี้ทุกคนมากันครบจนนั่งประจำที่หมดแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้เงา“คงจะงอนพี่ ทั้งพี่ทั้งเจ้าแปงบังคับหลายเรื่อง”ปรินทร์ ส่ายหน้าทั้งรักทั้งระอา แต่พยายามอย่างยิ่งที่จะใจแข็งเพราะไม่อยากให้ลูกสาวเสียคน“ดีแล้วค่ะพี่ปรินซ์ ถ้าไม่บังคับเลยยัยปายก็จะเสียคน โตขนาดนี้แล้วยังไม่ได้เรื่อง ยาหยีขอโทษนะคะที่สั่งสอนลูกไม่ดี”“คิดมากครับที่รัก ยาหยีทำดีที่สุดแล้ว ลูกเราก็เลี้ยงได้แค่ตัว ยัยปายก็ถูกพี่ตามใจตั้งแต่เด็ก ถ้าจะโทษต้องโทษพี่ครับ”มือใหญ่กุมมือเล็กของเมียรัก ไม่อยากให้เธอโทษตัวเอง เพราะเธอทำหน้าที่ของแม่ได้ดีที่สุดแล้ว แต่ลูกสาวกลับมีนิสัยต่างจากคนเป็นแม่ราวฟ้ากับเหว“คุณปายคะ เสร็จหรือยังคะ ป้าเข้าไปได้ไหม”น้อยหน่า แม่บ้านเก่าแก่เคาะประตูเ
더 보기
ตอนที่ 4 แอบมองหน้าผมหรือครับ
ปราลีถูกลากเข้ามานั่งในห้องสังสรรค์ของพวกหนุ่ม ๆ คนตัวบางทำหน้าเบื่อหน่าย ยกนาฬิกาข้อมือดูหลายครั้งแล้วถอนหายใจ พวกผู้ใหญ่แยกย้ายกันขึ้นไปพักผ่อนหมดแล้ว แต่พี่ชายเธอทุกคนยังไม่ยอมแยกย้ายกันไปไหน แถมยังไม่ยอมปล่อยให้เธอห่างสายตาด้วยกลัวว่าเธอจะแล่นออกไปหาผู้ชายถึงที่“ยัยปาย กับแกล้มหมด ออกไปเอาพวกขนมกับถั่วมาให้พวกพี่ที”ปารเมศใช้น้องสาวที่นั่งหน้างอคอหักเป็นปลาทูแม่กลอง ปกติก็ไม่แสดงความเอาแต่ใจขนาดนี้ สงสัยเพราะไม่มีพี่สาวทั้งสองคนที่กำลังท้องและมีลูกอ่อน จึงอดที่จะงอแงไม่ได้“เดี๋ยวผมออกไปเอาให้เองครับคุณแปง”แผ่นดินขันอาสา เพราะเขาเป็นเพียงเด็กในบ้าน ควรจะเป็นคนรับใช้ดูแลเจ้านายทุกคนถึงจะถูก“ให้ยัยปายพาไปแล้วกันดิน”“ทำไมต้องให้ปายไปด้วยคะ ของแค่นั้นถือไม่ไหวหรือไง”“ดินออกจากบ้านเราไปสิบปีนะ เพิ่งกลับมาถึง อะไรอยู่ตรงไหนน้องมันจะจำได้ไหมล่ะ พี่ใช้ไปเอาของแค่นี้ทำหน้าหงิกหน้างอ ที่ผู้ชายให้ไปหาล่ะสู้ตาย”พี่ชายทุกคนขมวดคิ้วมองหน้าน้องสาวที่อายุเพียงสามสิบปี แต่มีผู้ชายมากหน้าหลายตามาพัวพัน แถมยังดื้อดึงจนไม่มีใครเอาอยู่“ตกลงแกชอบหมอนั่นจริง ๆ หรือปาย พี่ว่ามันไม่โอเค”ปุณณิธิ พร
더 보기
ตอนที่ 5 คุณปายของผม
ตอนที่ 5 คุณปายของผมร่างบางในชุดเดรสสูทกระโปรงจีบรอบตัวสีขาวแต่งกระดุมฉลุสีทองเดินหน้างอเข้ามาในห้องอาหารที่บัดนี้มีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนเธอนั่งลงประจำที่แล้วเริ่มกินอาหารเช้าของตัวเองไปเงียบ ๆ แต่ก็ไม่วายเหลือบมองเด็กในบ้านเป็นระยะ แม้ว่าเขาจะยังไม่ยอมย้ายขึ้นมาอยู่บนตึกใหญ่ แต่ราศีหลานชายนอกไส้ของเจ้าของบ้านมันจับ รู้สึกหมั่นไส้เขาอย่างไรก็บอกไม่ถูก ทั้งที่เมื่อก่อนเธอออกจะเอ็นดูเขาด้วยซ้ำเพราะเขาเป็นลูกไล่และทาสผู้ซื่อสัตย์ให้เธอเสมอมา“วันนี้เริ่มงานวันแรก มีอะไรไม่เข้าใจก็ปรึกษาพี่แปงเขาได้นะดิน”“ครับ คุณผู้ชาย”ลูกสาวคนเล็กลอบเบะปากในความใจดีของพ่อที่นับวันจะจางหายไปจนหมด ถึงได้บีบบังคับจิตใจลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างเธอด้วยเหตุผลไม่เข้าท่าเช่นนี้“ปาย ให้ดินขับรถให้ ถ้าวันไหนต้องเดินทางต่างจังหวัดค่อยเอารถตู้ที่บ้านไป”“ค่ะพ่อ”เธอตอบรับอย่างว่าง่าย เพราะเถียงไปตอนนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เดี๋ยวจะทะเลาะกันตั้งแต่เช้าเสียเปล่า ๆเมื่อกินข้าวเสร็จ เธอก็ส่งกุญแจรถยนต์คันหรูให้เขาแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งกอดอกไขว่ห้างที่เบาะด้านหลัง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างน่ามันเขี้ยวแผ่นดินหัวเราะเบ
더 보기
ตอนที่ 6 กางปีกปกป้อง
“ฮือ ฮือ คุณปาย”ภาพความทรงจำในสมองไหลเวียนเข้ามาเป็นฉาก ๆ แผ่นดินในวัยห้าขวบที่สูญเสียบิดาไปอย่างไม่มีวันกลับหลังจากที่เสียมารดาไปด้วยโรคร้ายไม่นาน นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในมุมมืดของห้องนอนในเรือนพักคนงานของบ้านอธิพัฒน์โภคินร่างบางของเด็กหญิงวัยเก้าขวบเดินเข้าไปหาเขาช้า ๆ ก่อนจะนั่งลงรั้งร่างเล็กตัวสั่นเทาเข้ามากอดแนบอก“ไม่เป็นไรนะดิน คุณปายอยู่นี่”“พ่อของดิน...ฮึก ฮึก...พ่อของดิน...”“พ่อของดินไปพักผ่อนแล้ว แต่ดินไม่ต้องกลัว คุณปายกับครอบครัวจะดูแลดินเอง”“สัญญานะครับ”“สัญญาสิ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว”มือเล็กเช็ดน้ำตาบนใบหน้ามอมแมม ก่อนหน้านี้เธอเข้าไปหาเขาในห้องนอนที่อยู่ข้างกันเพื่อดูว่าเขาจะยังร้องไห้อยู่หรือเปล่าหลังจากเสร็จงานศพของคนเป็นพ่อ แต่ก็พบเพียงห้องว่างเปล่าไร้เงาของคนตัวเล็กจึงเดินลงมาตามหาเขาที่ห้องนอนห้องเดิมในเรือนพักคนงาน ก็เจอเขากำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างน่าเวทนาในคืนนั้น เขากับเธอนอนกอดกันบนเตียงที่เขาเคยใช้นอนกับพ่อจนถึงเช้า และหลังจากนั้นมา แผ่นดินตัวน้อยก็เดินตามคุณปายต้อย ๆ ยอมเป็นลูกไล่และทาสผู้ซื่อสัตย์มาโดยตลอด ทั้งยังเทิดทูนลูกสาวคนเล็กของเจ้าของบ้านจนส
더 보기
ตอนที่ 7 เตือนแล้วนะ
“มองหน้าฉันทำไม ไอ้ลูกเป็ด อย่าบอกนะว่าฉันสวย”คนตัวโตถอนหายใจพรืด หันกลับมามองหน้าเธอด้วยแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับเรื่องที่เธอพูดมันไร้สาระสิ้นดี“คุณปายสวยจริงครับ แต่ผมไม่ได้มองคุณปาย ผมมองว่าคุณจะตั้งใจทำงานมากแค่ไหนต่างหาก อย่าลืมสิครับว่าผมมีหน้าที่มาทำอะไรในห้องนี้”“นี่พี่แปงส่งนายมาเป็นผู้ช่วยฉันหรือส่งนายมาจับผิดฉันกันแน่”“ก็ทั้งสองอย่างครับ ถ้ารู้อย่างนี้แล้วก็ช่วยทำตัวให้มันดี ๆ หน่อยนะครับคุณปาย”“ไอ้เด็กบ้า”“ผมไม่เด็กแล้วนะครับ ผมโตแล้วคุณปายก็รู้”ดวงตาคมวาบขึ้นราวกับมีลูกไฟถูกจุดก่อนจะมอดดับลงไปอย่างรวดเร็ว แต่ถึงกระนั้นคนตัวบางที่จ้องตาเขาอยู่ก็ทันได้เห็นความประหม่าเกิดขึ้นทันทีเพราะแววตาแบบนั้นมันทำเอาชายหนุ่มตรงหน้าดูหล่อเหลาอย่างร้ายกาจจนหัวใจดวงน้อยเต้นกระตุก“พูดมาก จะอ่านก็เอาไปอ่านสิ ฉันจะได้เซ็นสักที”เธอยื่นแฟ้มให้เขาอย่างกระแทกกระทั้น เมื่อเขารับไปเปิดอ่าน เธอก็โทรหาผู้ชายที่เธอเพิ่งเบี้ยวนัดไปเมื่อวาน“ยุ่งอยู่ไหมคะวิน”ชื่อที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดทำเอาแผ่นดินชะงักสายตาที่กำลังไล่อ่านรายละเอียด สมาธิถูกทำลายทันที“ไม่ยุ่งเลยครับ ปายมีอะ
더 보기
ตอนที่ 8 หลับตาครับคุณปาย
“ปาย เป็นอะไรครับ”มือใหญ่ร้อนผ่าวแตะลงบนต้นแขนบอบบาง เธอสะดุ้งเฮือกแต่ร่างกายกลับสั่นสะท้านอย่างยากที่จะห้าม“อืม ปายร้อนค่ะ ไวน์ยี่ห้อนี้แรงจังเลยนะคะ”มาวินยื่นหน้ามาจูบที่บ่าข้างนั้นแล้วรั้งเอวบางเข้าหาตัว แต่คนที่กำลังรู้สึกร้อนวูบวาบกลับใช้มือยันอกแกร่งเพื่อขืนร่างเอาไว้ไม่ให้เขากอดได้ง่าย ๆ“คุณจะทำอะไรคะ มาวิน”“ที่รักครับ ผมรักปายนะ ขอกอดหน่อยไม่ได้หรือครับ ปายเองก็รู้สึกดีกับผมไม่ใช่หรือ เห็นไหมว่าปายไม่ได้รังเกียจ”“อื้อ ไม่ค่ะ ปล่อยปาย”เธอพยายามขืนแรงเอาไว้ แม้จะยากเย็นเพราะตอนนี้ร่างกายไม่รักดีของเธอมันสั่นระริก เอาแต่อยากจะเข้าหาเขาจนเธอนึกแปลกใจแต่เพียงชั่ววินาทีร่างงามก็ลอยหวือขึ้นมายืนในอ้อมกอดอบอุ่นของใครบางคน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคยทำเอาหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก“ดิน”“เฮ้ย แกเป็นใครวะ ปล่อยแฟนฉันเดี๋ยวนี้นะ”“ใครแฟนคุณ”“ก็ผู้หญิงที่แกกอดอยู่นี่ไง ถ้าไม่ปล่อยมีเรื่องแน่”“ผมก็อยากจะมีเรื่องมากเหมือนกัน อยากรู้นักว่าพ่อและพี่ชายของคุณปายจะว่ายังไง”มาวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่ผู้ชายคนนี้รู้จักปราลี แต่เรื่องอะไรที่เขาจะยอมให้มันชุบมือเปิดผู้หญิงที่กำล
더 보기
ตอนที่ 9 ใจเย็นครับ
เธอหลับตาลงช้า ๆ เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เปิดน้ำฝักบัวรินรดคนตัวบางที่ร่างกายสั่นระริก มือใหญ่ร้อนผ่าวอีกข้างควักน้ำขึ้นรินรดไล่ขาวเนียนแล้วบีบนวดลงไปเบา ๆแต่ทันทีที่สัมผัสร้อนรุ่มจากมือใหญ่แตะต้องลงมาบนผิวบอบบางขาวผ่อง ร่างงามก็ลืมตาแล้วถลาขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่งคนตัวโตเบิกตากว้างด้วยความตกใจแต่แขนกลับโอบกอดรอบเอวบางเอาไว้แทนที่จะผลักไส“คุณปาย”เขาเรียกเธอเสียงแหบพร่า หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่รู้ว่าควรจัดการกับร่างบางตรงหน้าอย่างไรดีดวงตากลมมองสบกับเขานิ่งนาน ก่อนจะโผไปประกบปากบดจูบเขาอย่างสะเปะสะปะราวกับคนไร้ประสบการณ์ดวงตาคมกริบที่เบิกกว้างอยู่แล้วเบิกขึ้นอีกเท่าตัว สัมผัสไม่ประสาทำเอาหัวใจแกร่งอุ่นวาบไปทั้งดวง เขาค่อย ๆ หลับตาลงช้า ๆ แล้วสอดมือขึ้นประคองท้ายทอยเล็กก่อนจะเอียงหน้าบดจูบเธออย่างเร่าร้อน ให้เธอรู้ว่าการจูบที่แท้จริงเขาทำกันอย่างไรเสียงหวานหลุดออกมาจากลำคอบ่งบอกถึงความพึงพอใจในสัมผัสชั้นครู ลิ้นใหญ่สอดแทรกเข้าไปไล่ต้อนลิ้นเล็กแล้วดูดดึงมันหนักเบาสลับกันจนเธอหัวหมุนเคว้ง ค่อย ๆ แลบลิ้นออกมาให้เขาดูดดึงได้อย่างถึงแก่นความน่ารักของเธอทำเอาเขาครางฮือในล
더 보기
ตอนที่ 10 เรื่องเมื่อคืน
ร่างบางขยับกายอย่างเมื่อยขบ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ยกมือขึ้นบีบขมับที่ปวดตุบ ก่อนเบิกตาโพลงเมื่อภาพความทรงจำเมื่อคืนฉายชัดเข้ามาเป็นฉาก ๆปราลีเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง หันมองหมอนใบข้าง ๆ ก็พบเพียงความว่างเปล่า จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดว่าภาพในสมองเป็นเพียงแค่ความฝัน แม้สัมผัสของเขายังคงชัดเจนอยู่บนร่างกายจนร้อนผ่าวไปหมดโดยเฉพาะส่วนนั้นแต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อก้มมองร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง ร่องรอยจ้ำแดงบนหน้าอกอวบยืนยันได้อย่างชัดเจนว่าเรื่องเมื่อคืนมันไม่ใช่ความฝันเธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า อยากจะจิกทึ้งผมตัวเองแต่ก็กลัวเจ็บ จึงทำได้แค่ทุบที่นอนระบายความเจ็บใจไม่น่ามั่นใจว่าตัวเองเก่งจนเสียรู้คาสโนว่าคนนั้นเลย ไม่คิดว่าเขาจะกล้าวางยาปลุกเซ็กซ์เธอ ถ้าไอ้ลูกเป็ดของเธอไม่ตามไปด้วย ป่านนี้เธอคงโดนหมอนั่นย่ำยีไม่มีเหลือเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็อยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ รู้สึกอับอายเหลือเกินที่กลายเป็นคนร่านรัก ทั้งอ่อยทั้งพยายามทำทุกอย่างให้เขานอนกับเธอ ดีที่เด็กนั่นทำเพียงช่วยเธอปลดปล่อยแค่ภายนอกเท่านั้น แม้เขาเองจะมีอารมณ์ร่วมจนเสร็จสมไปพร้อมกับเธอหลายครั้งก็ตาม“ยัยปายเอ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status