ให้ผมเป็นเป็ดตัวโปรดของคุณ

เสียงรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอดังขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนประตูห้องทำงานของท่านประธานหนุ่มของบริษัทอธิพัฒน์โภคิน จำกัด (มหาชน) จะถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้ถูกเคาะแต่อย่างใด

“พี่แปง ปายไม่ยอม”

ปาแปง ปารเมศ อธิพัฒน์โภคิน ท่านประธานหนุ่มรูปหล่อหันมองน้องสาวในไส้ที่อายุห่างกันสี่ปี ผู้เอาแต่ใจตัวเองที่สุดจนไม่มีใครเอาอยู่ เขาถอนหายใจแล้วมองใบหน้างดงามนั้นก่อนจะส่ายหน้าระอา

“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยยัยปาย”

ปาย ปราลี อธิพัฒน์โภคิน รองประธานสาวแสนสวยในชุดเดรสสายเดี่ยวสั้นรัดรูปสีดำคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีแดงสีเดียวกับรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมที่กระทบพื้นเสียงดังเมื่อครู่ ใบหน้าเรียวรูปไข่ล้อมกรอบด้วยผมยาวสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนตรงปลาย คิ้วถูกกันแต่งเป็นทรงสวยรับกับใบหน้า จมูกโด่งปลายเชิดรั้นบ่งบอกนิสัยเจ้าตัว ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดน่ามอง ดวงตากลมโตตกแต่งเครื่องสำอางสวยงามวาววับเอาเรื่อง

เธอเม้มปากแน่นด้วยความไม่พอใจที่เห็นหนังสือมอบหมายหน้าที่งานใหม่วางอยู่บนโต๊ะแต่เช้า ไหนจะคำสั่งเปลี่ยนเลขานุการสายฟ้าแลบอีก

แม้เธอจะชินกับการเปลี่ยนเลขานุการบ่อย ๆ เพราะใช้งานลูกน้องไม่เคยทนเลยสักคนเนื่องจากนิสัยเอาแต่ใจตัวเอง ขี้วีน ขี้เหวี่ยง งี่เง่าและไม่มีเหตุผล ไหนจะไม่เอางานเอาการที่สุดผิดพี่น้องเพราะชอบปาร์ตี้สังสรรค์เป็นชีวิตจิตใจจนเสียงานเสียการหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่ชอบให้ใครมาออกคำสั่งเปลี่ยนแปลงตามอำเภอใจ

และเหตุที่มาโวยวายอยู่กลางห้องของพี่ชายเพราะเขามีคำสั่งให้เธอรับผิดชอบโครงการคอนโดมิเนียมสุดหรูแห่งใหม่ใจกลางเมืองภูเก็ต แม้จะเป็นเมืองท่องเที่ยวแต่ก็ห่างไกลจากสังคมของเธอ

“จะให้ปายทำหน้าดี ๆ ได้ยังไงคะ ดูพี่สั่งงานปายสิ จะแกล้งกันหรือไง”

“พี่ไปแกล้งอะไรแก หืม”

แม้รู้อยู่แก่ใจว่าที่น้องสาววิ่งโร่มาออกงิ้วให้ดูถึงที่เพราะเรื่องอะไร แต่ขืนยอมรับก็จะถูกงอนแถมเธออาจนำเรื่องนี้ไปฟ้องปู่กับย่าหาว่าเขารังแกหลานรัก ซึ่งแน่นอนว่าปู่และย่าของเขาตามใจหลานสาวคนเล็กที่สุด แม้จะอายุเท่ากันกับหลานชายอีกคนอย่าง ปัณณ์ ปัณณธี อธิพัฒน์โภคิน แต่รายนั้นเอางานเอาการและมีภาวะผู้นำ ดูแลธุรกิจบริษัทผลิตละครแถมยังเป็นผู้กำกับการแสดงอนาคตไกล ต่างจากน้องสาวของเขาเสียเหลือเกิน ที่วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเล่น ปาร์ตี้ และขี้เกียจตัวเป็นขน

“พี่ไม่ต้องมาทำไก๋ ปายรู้ว่าพี่ตั้งใจแกล้งปาย ถึงส่งปายไปภูเก็ต”

“พี่ส่งแกไปอยู่ที่นั่นตลอดเวลาเสียที่ไหน แค่ไปรับผิดชอบตรวจงานเป็นครั้งคราว ที่มองโครงการนี้ให้ทำก็เพราะแกจะได้มีอะไรทำเป็นชิ้นเป็นอันเสียที เรียนจบกลับมาก็ไม่เห็นจะหยิบจับอะไร เที่ยวเล่นไปวัน ๆ”

“ก็ปายไม่ได้อยากทำนี่ พี่จะบังคับให้ปายมารับตำแหน่งบ้า ๆ นี่ทำไมก็ไม่รู้”

“นี่มันธุรกิจของครอบครัวเรา ถ้าแกไม่ทำแล้วใครจะทำ พี่น้องทุกคนเขาก็มีงานให้รับผิดชอบกันหมด แต่ละคนทำงานหนักกว่าแกทั้งนั้น ไม่เห็นมีใครบ่นหรือโยนงานที่ต้องรับผิดชอบให้คนอื่น”

เขาหมายถึงลูกพี่ลูกน้องของเขาทุกคนที่มีภาระหน้าที่ต้องรับผิดชอบธุรกิจที่พ่อแม่สร้างขึ้น อย่างหมอน่านฟ้ากับเหนือเมฆ ก็รับผิดชอบโรงพยาบาลและบริษัทผลิตยาและขายอุปกรณ์ทางการแพทย์หลังจากขายธุรกิจกาสิโนทิ้ง ปุณณดา ปุณณิธิ ปัณณธี สามคนนี้รับผิดชอบธุรกิจบริษัทผลิตละครของคนเป็นพ่อจนเจริญรุ่งเรืองแตกยอดออกไปอีก ส่วนพี่สาวคนโตที่สุดอย่าง ปัณยตากับปัณจธร ก็รับผิดชอบโรงแรมในเครือของอธิพัฒน์โภคินทั้งหมด วิ่งรอกเดินทางไปมาแทบจะทั่วประเทศ ไม่เห็นมีใครบ่น มีแค่น้องสาวของเขาคนเดียวเท่านั้นที่ถูกตามใจและให้ท้ายจนเคยตัว

ใบหน้าสวยงามงอง้ำอีกเท่าตัวเมื่อพี่ชายพูดแทงใจดำ แต่เธอไม่ชอบถูกบังคับและไม่ชอบอยู่ในกรอบ เธอชอบใช้ชีวิตอิสระแบบสุดเหวี่ยงเท่านั้น แต่เห็นทีว่าคราวนี้จะต่อต้านไม่ได้เมื่อพ่อและแม่ก็เห็นดีเห็นงามและสนับสนุนพี่ชายให้ยัดเยียดงานมาให้เธอรับผิดชอบเพื่อดัดนิสัย

“ก็ปายยังไม่พร้อมนี่”

“ยัยปาย แกอายุสามสิบแล้ว เรียนจบปริญญาโทกลับมาก็หลายปี ถ้าแกไม่พร้อมตอนนี้แล้วจะไปพร้อมตอนไหน พี่ให้แกทำอะไรแกก็ไม่เอาสักอย่าง ลอยไปลอยมา วัน ๆ เอาแต่ปาร์ตี้”

“พอ ๆ ขี้บ่น ที่พี่จะให้ปายไปอยู่ภูเก็ตเพราะตั้งใจจับปายแยกจากกลุ่มเพื่อนใช่ไหม ปายรู้ทันพี่นะ”

“รู้ก็ดี”

“ทีพวกพี่ทุกคนยังปาร์ตี้ได้ มั่วผู้หญิง กินเหล้า ทำไมกับปายมาห้าม”

“แล้วพวกพี่มีใครเสียงานเสียการและไม่เอาถ่านอย่างแกสักคนไหม”

เธอถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดที่เถียงอะไรก็ไม่ชนะพี่ชายจอมเผด็จการสักอย่าง ก่อนจะกระแทกเท้าเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามกับเขา แล้วถลึงตากลมโตใส่อย่างไม่คิดจะยอมแพ้

“ก็ใครมันจะไปถึกเหมือนพวกพี่ล่ะ เที่ยวจนดึกดื่น นอนกับผู้หญิงจนเกือบเช้า แต่ก็ยังมีแรงลุกมาทำงานไหว พวกพี่มันเป็นผีดิบ”

“เหอะ คิดจะเที่ยวก็ต้องรับผิดชอบงานให้ได้”

“ปายทำได้ ปายจะทำ”

“ไม่ต้อง มันหมดโอกาสของแกแล้ว พี่ให้โอกาสแกมากี่ปีแล้วยัยปาย ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน ไม่งั้นพี่จะสั่งระงับเงินเดือนแก”

“พี่แปง”

คนเป็นน้องเรียกชื่อพี่ชายเสียงหลง ก่อนจะเชิดใบหน้าสวยงามขึ้นอย่างถือดี เพราะต่อให้เธอไม่มีเงินเดือนหลักแสนที่ได้จากบริษัท แต่เธอก็มีเงินเก็บ มีทรัพย์สมบัติส่วนตัวมากมาย เดี๋ยวไปอ้อนของปู่กับย่าก็ได้มาอีกเยอะ

“ปายไม่สนหรอก”

“แล้วอย่าหวังจะไปอ้อนปู่กับย่าอีก ตอนนี้แม้แต่ปู่กับย่าก็เห็นด้วยกับพี่”

“ไม่จริง”

“จริงสิ คิดว่าพี่ทำอะไรโดยพลการหรือไง เรื่องพวกนี้พ่อแม่ปู่ย่าก็เห็นด้วย”

เขานำเรื่องนี้ไปปรึกษาผู้ใหญ่เพราะอยากดัดนิสัยน้องสาวให้รู้จักความรับผิดชอบ ตอนแรกปู่กับย่าก็ไม่เห็นด้วยที่จะส่งหลานรักของท่านไปรับผิดชอบงานไกลถึงภูเก็ต แม้จะไปเพียงตรวจงานแค่ไม่กี่ครั้งตลอดทั้งโครงการก็ตามที

แต่ทั้งเขาและพ่อแม่ต่างก็ไม่มีใครยอมให้ปู่ย่าตามใจเด็กดื้ออีกแล้ว จึงร่ายยาวพฤติกรรมของหลานสาวสุดที่รักให้ฟังจนคนแก่ทั้งสองหน้าซีด ยินยอมให้เขามอบหมายงานนี้ให้เธอรับผิดชอบ

“ไม่จริง”

“โทรถามสิ ตอนนี้เลย พี่จะนั่งฟัง”

อย่ามาท้าเธอนะ คิดว่าเธอไม่กล้าโทรสอบถามความจริงหรือ เธอนี่ล่ะจะแสดงให้ดูว่าใครกันแน่ที่เป็นหลานรัก

คนตัวบางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วกดโทรหาตัวช่วยทั้งสองทันที

“ปู่คะ พี่แปงบังคับให้ปายไปดูแลโครงการคอนโดที่ภูเก็ต พี่แปงแกล้งปาย แถมยังโกหกปายด้วยว่าปู่กับย่าก็เห็นด้วยที่จะส่งปายไปลำบาก”

เสียงออดอ้อนดังตามสายทำให้คนเป็นปู่ถอนหายใจด้วยความสงสาร แต่ในเมื่อให้อำนาจการบริหารทุกอย่างกับลูกและหลานชายไปแล้ว เรื่องภายในบริษัทเขาไม่อยากก้าวล่วง แถมครั้งนี้ยังเพื่อทำให้หลานสาวของเขาห่างจากกลุ่มเซเลบคนดังนักเที่ยว ถ้าจะมีอะไรดีขึ้นเขาก็ควรใจแข็ง

“ปู่รู้แล้ว เรื่องนี้ปู่เห็นด้วยกับพี่เขานะ ปายจะได้ทำงานเก่ง ๆ ต่อไปจะได้ช่วยพี่เขาบริหารบริษัทเราให้เจริญก้าวหน้า มีลูกก็จะได้สอนงานลูกได้อย่างภาคภูมิใจ”

คนตัวบางหน้างอง้ำที่ตัวช่วยสุดท้ายเป็นพวกเดียวกันกับพี่ชายตนเสียแล้ว

“ปายไม่อยากไปนี่คะ ให้ปายทำโครงการในกรุงเทพฯ ก็ได้ ทำไมต้องส่งปายไปที่ภูเก็ตด้วย ขืนพี่แปงทำอย่างนี้ อย่าหวังว่าปายจะมีลูกเลยค่ะปู่ แค่มีแฟนจะหาจากที่ไหน ดูพี่หยาสิคะ เพิ่งได้แต่งงาน ทำแต่งานหมกตัวอยู่แต่ภูเก็ตจนอายุปูนนี้ ปายไม่อยากเป็นแบบนั้นนะคะ”

“แล้วปายจะหาแฟนจากพวกในงานปาร์ตี้ของปายเหรอ ปู่ไม่เอานะ พวกหยิบโหย่ง เอาแต่กินเหล้ามั่วผู้หญิง”

“ปู่คะ ปายเลือกนะคะ ไม่ได้คว้าใครก็ได้มาเป็นแฟน ผู้ชายพวกนั้นจีบปายติดที่ไหนกันคะ”

ถึงเธอจะชอบปาร์ตี้ ชอบดื่ม ชอบเต้นรำ และชอบชีวิตอิสระ แต่เธอก็ไม่โง่พอจะเอาตัวเข้าไปเกลือกกลั้วกับผู้ชายไม่ได้เรื่องแบบนั้นเด็ดขาด เธอถึงยังโสดอยู่จนถึงอายุสามสิบปีนี่ไง

“แต่ถึงอย่างไรปู่กับย่าก็อยากให้ปายห่างจากพวกนั้นเสียที ไปทำงานตามที่พี่เขาสั่งเถอะลูก งานเสร็จแล้วจะได้กลับมากรุงเทพฯ”

“ปู่”

“อย่างอแง ตั้งใจทำงานด้วย แล้ววันนี้ก็รีบกลับมากินข้าวเย็นที่บ้าน ปู่จัดงานเลี้ยงต้อนรับดินเอาไว้”

“ค่ะ ปู่”

นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เธอหงุดหงิดจนต้องถ่อมาหาพี่ชายถึงห้อง เพราะเขาสั่งปลดเลขานุการของเธอไปทำหน้าที่อื่น แล้วแต่งตั้งให้เด็กในบ้านที่ถูกส่งไปร่ำเรียนถึงต่างประเทศมาทำหน้าที่นั้นแทน

“ชัดเจนแล้วนะ ไป กลับไปทำงาน เย็นนี้ก็รีบกลับบ้านให้ทันงานเลี้ยง”

“อีกเรื่องค่ะ พี่แปงสั่งปลดเลขาของปายทำไม”

ใบหน้าสวยเอาเรื่อง เรื่องอื่นยังพอยอมได้ แต่เรื่องนี้เธอจะไม่ยอมเด็ดขาด เพราะเลขานุการคนนี้ดีที่สุด ทำงานแทนเธอได้ทุกอย่าง แถมยังคอยหาทางหนีทีไล่ด้วยการรายงานสถานการณ์ให้เธอหลบหลีกงานได้อย่างแยบยล เป็นเพียงคนเดียวที่ทำตามคำสั่งของเธอโดยไม่สนใจคำสั่งของท่านประธานแม้แต่น้อย

“ยังต้องถามอีกเหรอ ว่าทำไม”

“ปายต้องการเลขา ไม่มีเลขาจะให้ปายทำงานได้ยังไง เอาคุณน้อยกลับคืนมาเดี๋ยวนี้นะคะ”

“พรุ่งนี้ปายก็มีเลขาแล้ว”

“นายดินน่ะหรือ”

“ใช่”

“ไอ้ลูกเป็ดนั่นจะมาช่วยงานอะไรปายได้คะ วัน ๆ เอาแต่เดินตามปายต้อย ๆ ทั้งเอ๋อ ทั้งอ่อนแออย่างกับอะไร มีชีวิตรอดมาได้ก็เพราะปายช่วยเอาไว้ตั้งแต่เด็ก ๆ พี่จะให้เด็กนั่นมาดูแลปายหรือจะให้ปายรับภาระมาดูแลเพิ่มคะ ตัวปัญหาชัด ๆ”