ให้ผมเป็นเป็ดตัวโปรดของคุณ

ให้ผมเป็นเป็ดตัวโปรดของคุณ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-18
โดย:  ณดารินทร์ยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
63บท
969views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ถ้าอยากเป็นคนโปรดของคุณ...ต้องทำยังไงครับ" "แช่น้ำนะครับ เดี๋ยวผมรอข้างนอก" เขาก้มหน้าไม่กล้ามองเรือนร่างเย้ายวนขาวโพลน กำลังจะผละออกมาแต่มือเล็กกลับเอื้อมคว้ามือเขาเอาไว้ไม่ยอมให้จากไปไหน "ยะ อย่า ดิน อย่าไป ฉันกลัว" เขาถอนหายใจพรืด ทิ้งตัวลงนั่งกอดเข่าบนพื้น เอนหลังพิงอ่างอาบน้ำโดยที่มือใหญ่ยังกุมมือเล็กเอาไว้แน่น "คุณรู้ไหมคุณปาย ว่านายมาวินนั่นวางยาคุณ" "จริงเหรอ" "ครับ มันวางยาคุณจริง ๆ ไม่งั้นคุณจะอยู่ในสภาพนี้เหรอ คุณไม่ได้เมาไวน์ แต่คุณเมายา ดีที่มันใส่ให้คุณไม่เยอะ คงอยากให้คุณตอบสนองมันอย่างสุดเหวี่ยงละมั้ง" "

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 ปายยังไม่พร้อม

病院の待合室。

藤堂音(とうどう おと)(旧姓:桐谷)は大型テレビの前に立ち、手にしたばかりの検査結果を握りしめていた。

そこには、耳の病が少しも良くなっていないどころか、以前より悪化していると記されていた。

無表情のまま立ち尽くす彼女の前で、テレビ画面には光のきらめくステージが映し出されていた。

舞台の中央でピアノを弾く女性は、知的で、優雅で、美しい。

その客席に、夫の藤堂宗也(とうどう そうや)の姿があった。

結婚して三年。

音は、彼があんなふうに深いまなざしで誰かを見つめるのを初めて見た。

胸の奥が、底のない闇へと沈んでいく。

耳もとで、母の桐谷真恵子(きりたに まえこ)の声が途切れることなく彼女を責め立てていた。

「どうして悪化しているの?

ちゃんと薬を飲んでるの?

リハビリもサボってるんじゃないの?

宗也の初恋の女が、あんたの座を狙ってるのよ。

危機感を持ってないの?

このままじゃ藤堂家から追い出されるわ。

宗也と別れたら、うちはどうするの?

お父さんは?

......ねえ、返事くらいしなさいよ!」

音は軽く背を押され、かすかによろけた。

「ごめんなさい、お母さん。

私がいけないのよね」と力なく言うと、真恵子は苛立ったように言い放つ。

「謝ってどうするの。

耳を治しなさいよ!

宗也の妻の座を守るのよ!」

音は俯いてつぶやいた。

「......私、努力してるよ」

医師の指示どおり毎日大量の薬を飲み、リハビリにも通ってきた。

それでも聴力は落ちる一方で、なのに宗也の初恋の女は日ごとに輝きを増していく。

どうしようもなかった。

テレビの画面はコンサートの舞台裏に切り替わり、夏川美咲(なつかわ みさき)が記者に囲まれていた。

フラッシュを浴びながら、彼女は柔らかく微笑む。

記者がマイクを向ける。

「夏川さん、今回の帰国の目的は何でしょうか?」

「ある人のために。

そして、もう二度と後悔しないために、です」

その「ある人」が誰なのか、音も母も痛いほど分かっていた。

真恵子は顔を真っ赤にして毒づいた。

「なんて図々しい女!

計算高いにもほどがある!」

そして娘に向き直る。

「お医者さんに言って薬を増やしてもらいなさい!

早く耳を治して宗也を取り戻すのよ!」

音は口を開きかけたが、何も言わなかった。

――無駄なのだ。

宗也の心が自分にないのは、耳の病のせいじゃない。

最初から、彼は自分を妻にするつもりなどなかったのだ。

音の脳裏に、三年前の夜がよみがえる。

報道陣に囲まれ、宗也のベッドの上で茫然とした自分。

無数のシャッターを切る音が響く中、記者の質問が飛び交い、音はシーツに身を隠して震えていた。

宗也はベッドに腰を下ろし、煙草を指先で転がして静かに煙を吐く。

そして、十分に撮り終えた記者たちを見回し、火を消して彼女の腰を抱き寄せた。

「そんなに俺たちのベッドでの様子が気になるなら――ここで続きを見せてやろうか?」

低く、冷たく、それでいて余裕を感じさせる声。

その一言で記者たちは黙り、互いに目を見合わせて退散した。

その三十分後、「藤堂家の御曹司、聴覚障がいの令嬢とホテル密会」という見出しの記事がネットを駆け巡った。

世間が面白がる中、音は宗也に助聴器を外され、冷たいバスルームの壁に押しつけられた。

頭上から冷水が降り注ぎ、身体は震え、息が詰まる。

彼の言葉は聞き取れなかったが、その険しい表情だけで、何を言われているのかは痛いほど伝わってくる。

最後には、ゴミでも捨てるかのように彼女は家から放り出された。

それほど嫌いながらも、宗也は結局、彼女を妻に迎えるしかなかった。

藤堂家には欠点も醜聞も許されない。

とりわけ「障がいのある娘を弄んだ」という噂など、決して許容されることはない。

一ヶ月後、二人の結婚式は世間の注目のなかで執り行われた。

だがそれはすべてが母の仕組んだ計画だと、音は知っていた。

滑稽だと思った。

何度も拒もうとしたが、もう誰にも止められなかった。

宗也でさえ、逃げられなかったのだから。

――こうして、すべてが始まったのだ。

この三年間、音は懸命に「良き妻」であろうと努めてきた。

宗也の体調を気づかい、食事を整え、藤堂家に恥じぬ妻でいようとした。

しかし返ってきたのは、ただの一言――「家政婦は要らない」。

それでも音はあきらめなかった。

病院を出た帰り道、いつものようにスーパーへ寄り、宗也の好物を買い込み、夕食を整える。

陽が沈み、四品のおかずとスープが並んだ食卓は温かな香りに満たされていた。

だが宗也は帰ってこない。

音はメッセージを送り、【いつ帰ってくるの】と尋ねた。

しばらくして届いたのは、たった一言の返信――【今夜は帰らない】。

もう慣れたはずなのに、胸の奥がわずかに沈んだ。

小さな失望が静かに沁みていく。

一人で食事を済ませ、食器を洗い、入浴を終えると、医師に増してもらった薬を二錠飲み、ソファに身を横たえた。

藤堂家にいる息子の様子が気になり、育児担当の小百合(さゆり)にメッセージを送る。

【悠人は今日もいい子にしてた?】

小百合は、唯一音に優しくしてくれる人だった。

すぐに届いた短い動画には、二歳の藤堂悠人(とうどう はると)が映っていた。

華奢で、あまりに小さい。

その姿を見つめているうちに、音の目から涙がこぼれた。

悠人は彼女が十月十日かけて産んだ我が子だ。

だが生まれたその日、宗也の母である藤堂雅代(とうどう まさよ)に連れ去られ、「聴覚障がいの母親に子育ては無理」と断じられた。

以来、息子は藤堂家で育てられ、音との面会も禁じられている。

どうしても会いたいときだけ、宗也に頼み込んで一度だけ顔を見せてもらう。

だからこそ音は、たとえ蔑まれても息子のために宗也に縋るしかなかった。

短い動画を何度も見返しながら、音はいつの間にか眠りについた。

夢の中、緑の草原を息子と駆け回る。

悠人は笑顔で「ママ」と呼びながら彼女の胸に飛び込んでくる。

それはどこにでもある母子の光景。

けれど音にとって、それは遠い夢だった。

目を覚ますと、頬が濡れていた。

ぼんやりと起き上がると、補聴器を手に取る。

浴室の方から水音が聞こえた。

――宗也が帰ってきた。

彼は朝食を外では食べないし、遅刻も嫌う。

時計を見て、音は髪を整え、洗面をすませると、台所で朝食の支度を始めた。

宗也の好みは難しいが、音はそれをよく知っている。

手際よく作ったお茶漬けの香りが家中に広がったころ、七時ちょうどに階段を下りてきた宗也は、仕立ての良いスーツに身を包み、背筋を伸ばしていた。

光が差し込む中、整った顔立ちが際立ち、どこか近寄りがたい威圧感をまとっている。

その視線が音をとらえる。

――氷のように、冷たかった。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
63
ตอนที่ 1 ปายยังไม่พร้อม
เสียงรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอดังขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนประตูห้องทำงานของท่านประธานหนุ่มของบริษัทอธิพัฒน์โภคิน จำกัด (มหาชน) จะถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้ถูกเคาะแต่อย่างใด“พี่แปง ปายไม่ยอม”ปาแปง ปารเมศ อธิพัฒน์โภคิน ท่านประธานหนุ่มรูปหล่อหันมองน้องสาวในไส้ที่อายุห่างกันสี่ปี ผู้เอาแต่ใจตัวเองที่สุดจนไม่มีใครเอาอยู่ เขาถอนหายใจแล้วมองใบหน้างดงามนั้นก่อนจะส่ายหน้าระอา“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยยัยปาย”ปาย ปราลี อธิพัฒน์โภคิน รองประธานสาวแสนสวยในชุดเดรสสายเดี่ยวสั้นรัดรูปสีดำคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีแดงสีเดียวกับรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมที่กระทบพื้นเสียงดังเมื่อครู่ ใบหน้าเรียวรูปไข่ล้อมกรอบด้วยผมยาวสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนตรงปลาย คิ้วถูกกันแต่งเป็นทรงสวยรับกับใบหน้า จมูกโด่งปลายเชิดรั้นบ่งบอกนิสัยเจ้าตัว ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดน่ามอง ดวงตากลมโตตกแต่งเครื่องสำอางสวยงามวาววับเอาเรื่องเธอเม้มปากแน่นด้วยความไม่พอใจที่เห็นหนังสือมอบหมายหน้าที่งานใหม่วางอยู่บนโต๊ะแต่เช้า ไหนจะคำสั่งเปลี่ยนเลขานุการสายฟ้าแลบอีกแม้เธอจะชินกับการเปลี่ยนเลขานุการบ่อย ๆ เพราะใช้งานลูกน้องไม่เคยทนเ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 ลูกเป็ด
ภาพในอดีตฉายชัดเข้ามาในสมองเป็นฉาก ๆ แผ่นดิน ในวัยห้าขวบ เด็กที่เกิดและเติบโตในบ้านของเธอ เขากลายเป็นกำพร้าเพราะเสียแม่ไปจากโรคร้าย และหลังจากนั้นไม่นานก็ต้องเสียพ่อผู้ซึ่งเป็นคนขับรถให้พ่อของเธอเพราะเอาตัวเข้าบังกระสุนเมื่อครั้งที่พ่อเธอโดนลอบยิง เนื่องจากไปขัดผลประโยชน์ของนักการเมืองชื่อดังจากวันนั้น เด็กน้อยผู้น่าสงสารก็ไม่เหลือใคร พ่อแม่ของเธอจึงรับดูแลอุปการะและส่งเสียให้เรียนต่อในโรงเรียนเดียวกันกับเธอราวกับเป็นลูกหลาน แต่เด็กน้อยผู้เจียมตัวก็ไม่เคยเผยอตนขึ้นเทียบเธอและพี่ชายเลยสักครั้งเขาจงรักภักดีและเทิดทูนเธอซึ่งอายุมากกว่าเขาถึงสี่ปีราวกับเจ้านายเหนือหัว เดินตามเธอต้อย ๆ ราวกับลูกเป็ดที่กลัวหลงทางจากมารดา แถมยังเชื่อฟังและคอยเป็นลูกไล่ให้เธอไปเสียทุกอย่างแต่เด็กชายซึ่งเป็นกำพร้า ต่อให้ได้เรียนในโรงเรียนที่มีค่าเทอมราคาแพงแค่ไหนก็หนีไม่พ้นเด็กร้ายกาจที่ชอบกลั่นแกล้งผู้อ่อนแอกว่า และแน่นอนว่าแผ่นดินผอมกะหร่องถูกนักเรียนเกเรหัวโจกกลั่นแกล้งเสมอเธอหงุดหงิดทุกครั้งที่เด็กนี่ชอบทำตัวหงอ ๆ ไม่สู้คน ปล่อยให้ตัวเองโดนรังแกตลอดเวลา ดังนั้นเธอจึงต้องคอยกางปีกปกป้องลูกเป็ดไม่ได้เรื่
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 ไม่อาจเอื้อม
ปราลีลงจากรถ กำลังจะเดินเข้าบ้านก็ต้องปรายตามองไปยังสวนข้างคฤหาสน์ที่กำลังจัดงานเลี้ยงกันวุ่นวายไปหมด ก่อนจะเบะปากแล้วเดินกลับขึ้นตึกไปโดยไม่ได้เห็นเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจากมุมตึกมองตามเธอไม่วางตา“เอ๊ะ ทำไมยัยปายยังไม่ลงมาอีก งานจะเริ่มแล้ว พี่น้อยหน่าช่วยขึ้นไปตามให้หน่อยสิคะ”“ได้ค่ะคุณผู้หญิง”รินรดา ชะเง้อมองลูกสาวที่ปกติไม่เคยสายให้เสียมารยาท แต่วันนี้ทุกคนมากันครบจนนั่งประจำที่หมดแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้เงา“คงจะงอนพี่ ทั้งพี่ทั้งเจ้าแปงบังคับหลายเรื่อง”ปรินทร์ ส่ายหน้าทั้งรักทั้งระอา แต่พยายามอย่างยิ่งที่จะใจแข็งเพราะไม่อยากให้ลูกสาวเสียคน“ดีแล้วค่ะพี่ปรินซ์ ถ้าไม่บังคับเลยยัยปายก็จะเสียคน โตขนาดนี้แล้วยังไม่ได้เรื่อง ยาหยีขอโทษนะคะที่สั่งสอนลูกไม่ดี”“คิดมากครับที่รัก ยาหยีทำดีที่สุดแล้ว ลูกเราก็เลี้ยงได้แค่ตัว ยัยปายก็ถูกพี่ตามใจตั้งแต่เด็ก ถ้าจะโทษต้องโทษพี่ครับ”มือใหญ่กุมมือเล็กของเมียรัก ไม่อยากให้เธอโทษตัวเอง เพราะเธอทำหน้าที่ของแม่ได้ดีที่สุดแล้ว แต่ลูกสาวกลับมีนิสัยต่างจากคนเป็นแม่ราวฟ้ากับเหว“คุณปายคะ เสร็จหรือยังคะ ป้าเข้าไปได้ไหม”น้อยหน่า แม่บ้านเก่าแก่เคาะประตูเ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 แอบมองหน้าผมหรือครับ
ปราลีถูกลากเข้ามานั่งในห้องสังสรรค์ของพวกหนุ่ม ๆ คนตัวบางทำหน้าเบื่อหน่าย ยกนาฬิกาข้อมือดูหลายครั้งแล้วถอนหายใจ พวกผู้ใหญ่แยกย้ายกันขึ้นไปพักผ่อนหมดแล้ว แต่พี่ชายเธอทุกคนยังไม่ยอมแยกย้ายกันไปไหน แถมยังไม่ยอมปล่อยให้เธอห่างสายตาด้วยกลัวว่าเธอจะแล่นออกไปหาผู้ชายถึงที่“ยัยปาย กับแกล้มหมด ออกไปเอาพวกขนมกับถั่วมาให้พวกพี่ที”ปารเมศใช้น้องสาวที่นั่งหน้างอคอหักเป็นปลาทูแม่กลอง ปกติก็ไม่แสดงความเอาแต่ใจขนาดนี้ สงสัยเพราะไม่มีพี่สาวทั้งสองคนที่กำลังท้องและมีลูกอ่อน จึงอดที่จะงอแงไม่ได้“เดี๋ยวผมออกไปเอาให้เองครับคุณแปง”แผ่นดินขันอาสา เพราะเขาเป็นเพียงเด็กในบ้าน ควรจะเป็นคนรับใช้ดูแลเจ้านายทุกคนถึงจะถูก“ให้ยัยปายพาไปแล้วกันดิน”“ทำไมต้องให้ปายไปด้วยคะ ของแค่นั้นถือไม่ไหวหรือไง”“ดินออกจากบ้านเราไปสิบปีนะ เพิ่งกลับมาถึง อะไรอยู่ตรงไหนน้องมันจะจำได้ไหมล่ะ พี่ใช้ไปเอาของแค่นี้ทำหน้าหงิกหน้างอ ที่ผู้ชายให้ไปหาล่ะสู้ตาย”พี่ชายทุกคนขมวดคิ้วมองหน้าน้องสาวที่อายุเพียงสามสิบปี แต่มีผู้ชายมากหน้าหลายตามาพัวพัน แถมยังดื้อดึงจนไม่มีใครเอาอยู่“ตกลงแกชอบหมอนั่นจริง ๆ หรือปาย พี่ว่ามันไม่โอเค”ปุณณิธิ พร
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 คุณปายของผม
ตอนที่ 5 คุณปายของผมร่างบางในชุดเดรสสูทกระโปรงจีบรอบตัวสีขาวแต่งกระดุมฉลุสีทองเดินหน้างอเข้ามาในห้องอาหารที่บัดนี้มีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนเธอนั่งลงประจำที่แล้วเริ่มกินอาหารเช้าของตัวเองไปเงียบ ๆ แต่ก็ไม่วายเหลือบมองเด็กในบ้านเป็นระยะ แม้ว่าเขาจะยังไม่ยอมย้ายขึ้นมาอยู่บนตึกใหญ่ แต่ราศีหลานชายนอกไส้ของเจ้าของบ้านมันจับ รู้สึกหมั่นไส้เขาอย่างไรก็บอกไม่ถูก ทั้งที่เมื่อก่อนเธอออกจะเอ็นดูเขาด้วยซ้ำเพราะเขาเป็นลูกไล่และทาสผู้ซื่อสัตย์ให้เธอเสมอมา“วันนี้เริ่มงานวันแรก มีอะไรไม่เข้าใจก็ปรึกษาพี่แปงเขาได้นะดิน”“ครับ คุณผู้ชาย”ลูกสาวคนเล็กลอบเบะปากในความใจดีของพ่อที่นับวันจะจางหายไปจนหมด ถึงได้บีบบังคับจิตใจลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างเธอด้วยเหตุผลไม่เข้าท่าเช่นนี้“ปาย ให้ดินขับรถให้ ถ้าวันไหนต้องเดินทางต่างจังหวัดค่อยเอารถตู้ที่บ้านไป”“ค่ะพ่อ”เธอตอบรับอย่างว่าง่าย เพราะเถียงไปตอนนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เดี๋ยวจะทะเลาะกันตั้งแต่เช้าเสียเปล่า ๆเมื่อกินข้าวเสร็จ เธอก็ส่งกุญแจรถยนต์คันหรูให้เขาแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งกอดอกไขว่ห้างที่เบาะด้านหลัง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างน่ามันเขี้ยวแผ่นดินหัวเราะเบ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 กางปีกปกป้อง
“ฮือ ฮือ คุณปาย”ภาพความทรงจำในสมองไหลเวียนเข้ามาเป็นฉาก ๆ แผ่นดินในวัยห้าขวบที่สูญเสียบิดาไปอย่างไม่มีวันกลับหลังจากที่เสียมารดาไปด้วยโรคร้ายไม่นาน นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในมุมมืดของห้องนอนในเรือนพักคนงานของบ้านอธิพัฒน์โภคินร่างบางของเด็กหญิงวัยเก้าขวบเดินเข้าไปหาเขาช้า ๆ ก่อนจะนั่งลงรั้งร่างเล็กตัวสั่นเทาเข้ามากอดแนบอก“ไม่เป็นไรนะดิน คุณปายอยู่นี่”“พ่อของดิน...ฮึก ฮึก...พ่อของดิน...”“พ่อของดินไปพักผ่อนแล้ว แต่ดินไม่ต้องกลัว คุณปายกับครอบครัวจะดูแลดินเอง”“สัญญานะครับ”“สัญญาสิ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว”มือเล็กเช็ดน้ำตาบนใบหน้ามอมแมม ก่อนหน้านี้เธอเข้าไปหาเขาในห้องนอนที่อยู่ข้างกันเพื่อดูว่าเขาจะยังร้องไห้อยู่หรือเปล่าหลังจากเสร็จงานศพของคนเป็นพ่อ แต่ก็พบเพียงห้องว่างเปล่าไร้เงาของคนตัวเล็กจึงเดินลงมาตามหาเขาที่ห้องนอนห้องเดิมในเรือนพักคนงาน ก็เจอเขากำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างน่าเวทนาในคืนนั้น เขากับเธอนอนกอดกันบนเตียงที่เขาเคยใช้นอนกับพ่อจนถึงเช้า และหลังจากนั้นมา แผ่นดินตัวน้อยก็เดินตามคุณปายต้อย ๆ ยอมเป็นลูกไล่และทาสผู้ซื่อสัตย์มาโดยตลอด ทั้งยังเทิดทูนลูกสาวคนเล็กของเจ้าของบ้านจนส
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 เตือนแล้วนะ
“มองหน้าฉันทำไม ไอ้ลูกเป็ด อย่าบอกนะว่าฉันสวย”คนตัวโตถอนหายใจพรืด หันกลับมามองหน้าเธอด้วยแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับเรื่องที่เธอพูดมันไร้สาระสิ้นดี“คุณปายสวยจริงครับ แต่ผมไม่ได้มองคุณปาย ผมมองว่าคุณจะตั้งใจทำงานมากแค่ไหนต่างหาก อย่าลืมสิครับว่าผมมีหน้าที่มาทำอะไรในห้องนี้”“นี่พี่แปงส่งนายมาเป็นผู้ช่วยฉันหรือส่งนายมาจับผิดฉันกันแน่”“ก็ทั้งสองอย่างครับ ถ้ารู้อย่างนี้แล้วก็ช่วยทำตัวให้มันดี ๆ หน่อยนะครับคุณปาย”“ไอ้เด็กบ้า”“ผมไม่เด็กแล้วนะครับ ผมโตแล้วคุณปายก็รู้”ดวงตาคมวาบขึ้นราวกับมีลูกไฟถูกจุดก่อนจะมอดดับลงไปอย่างรวดเร็ว แต่ถึงกระนั้นคนตัวบางที่จ้องตาเขาอยู่ก็ทันได้เห็นความประหม่าเกิดขึ้นทันทีเพราะแววตาแบบนั้นมันทำเอาชายหนุ่มตรงหน้าดูหล่อเหลาอย่างร้ายกาจจนหัวใจดวงน้อยเต้นกระตุก“พูดมาก จะอ่านก็เอาไปอ่านสิ ฉันจะได้เซ็นสักที”เธอยื่นแฟ้มให้เขาอย่างกระแทกกระทั้น เมื่อเขารับไปเปิดอ่าน เธอก็โทรหาผู้ชายที่เธอเพิ่งเบี้ยวนัดไปเมื่อวาน“ยุ่งอยู่ไหมคะวิน”ชื่อที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดทำเอาแผ่นดินชะงักสายตาที่กำลังไล่อ่านรายละเอียด สมาธิถูกทำลายทันที“ไม่ยุ่งเลยครับ ปายมีอะ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 หลับตาครับคุณปาย
“ปาย เป็นอะไรครับ”มือใหญ่ร้อนผ่าวแตะลงบนต้นแขนบอบบาง เธอสะดุ้งเฮือกแต่ร่างกายกลับสั่นสะท้านอย่างยากที่จะห้าม“อืม ปายร้อนค่ะ ไวน์ยี่ห้อนี้แรงจังเลยนะคะ”มาวินยื่นหน้ามาจูบที่บ่าข้างนั้นแล้วรั้งเอวบางเข้าหาตัว แต่คนที่กำลังรู้สึกร้อนวูบวาบกลับใช้มือยันอกแกร่งเพื่อขืนร่างเอาไว้ไม่ให้เขากอดได้ง่าย ๆ“คุณจะทำอะไรคะ มาวิน”“ที่รักครับ ผมรักปายนะ ขอกอดหน่อยไม่ได้หรือครับ ปายเองก็รู้สึกดีกับผมไม่ใช่หรือ เห็นไหมว่าปายไม่ได้รังเกียจ”“อื้อ ไม่ค่ะ ปล่อยปาย”เธอพยายามขืนแรงเอาไว้ แม้จะยากเย็นเพราะตอนนี้ร่างกายไม่รักดีของเธอมันสั่นระริก เอาแต่อยากจะเข้าหาเขาจนเธอนึกแปลกใจแต่เพียงชั่ววินาทีร่างงามก็ลอยหวือขึ้นมายืนในอ้อมกอดอบอุ่นของใครบางคน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคยทำเอาหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก“ดิน”“เฮ้ย แกเป็นใครวะ ปล่อยแฟนฉันเดี๋ยวนี้นะ”“ใครแฟนคุณ”“ก็ผู้หญิงที่แกกอดอยู่นี่ไง ถ้าไม่ปล่อยมีเรื่องแน่”“ผมก็อยากจะมีเรื่องมากเหมือนกัน อยากรู้นักว่าพ่อและพี่ชายของคุณปายจะว่ายังไง”มาวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่ผู้ชายคนนี้รู้จักปราลี แต่เรื่องอะไรที่เขาจะยอมให้มันชุบมือเปิดผู้หญิงที่กำล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 ใจเย็นครับ
เธอหลับตาลงช้า ๆ เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เปิดน้ำฝักบัวรินรดคนตัวบางที่ร่างกายสั่นระริก มือใหญ่ร้อนผ่าวอีกข้างควักน้ำขึ้นรินรดไล่ขาวเนียนแล้วบีบนวดลงไปเบา ๆแต่ทันทีที่สัมผัสร้อนรุ่มจากมือใหญ่แตะต้องลงมาบนผิวบอบบางขาวผ่อง ร่างงามก็ลืมตาแล้วถลาขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่งคนตัวโตเบิกตากว้างด้วยความตกใจแต่แขนกลับโอบกอดรอบเอวบางเอาไว้แทนที่จะผลักไส“คุณปาย”เขาเรียกเธอเสียงแหบพร่า หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่รู้ว่าควรจัดการกับร่างบางตรงหน้าอย่างไรดีดวงตากลมมองสบกับเขานิ่งนาน ก่อนจะโผไปประกบปากบดจูบเขาอย่างสะเปะสะปะราวกับคนไร้ประสบการณ์ดวงตาคมกริบที่เบิกกว้างอยู่แล้วเบิกขึ้นอีกเท่าตัว สัมผัสไม่ประสาทำเอาหัวใจแกร่งอุ่นวาบไปทั้งดวง เขาค่อย ๆ หลับตาลงช้า ๆ แล้วสอดมือขึ้นประคองท้ายทอยเล็กก่อนจะเอียงหน้าบดจูบเธออย่างเร่าร้อน ให้เธอรู้ว่าการจูบที่แท้จริงเขาทำกันอย่างไรเสียงหวานหลุดออกมาจากลำคอบ่งบอกถึงความพึงพอใจในสัมผัสชั้นครู ลิ้นใหญ่สอดแทรกเข้าไปไล่ต้อนลิ้นเล็กแล้วดูดดึงมันหนักเบาสลับกันจนเธอหัวหมุนเคว้ง ค่อย ๆ แลบลิ้นออกมาให้เขาดูดดึงได้อย่างถึงแก่นความน่ารักของเธอทำเอาเขาครางฮือในล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 เรื่องเมื่อคืน
ร่างบางขยับกายอย่างเมื่อยขบ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ยกมือขึ้นบีบขมับที่ปวดตุบ ก่อนเบิกตาโพลงเมื่อภาพความทรงจำเมื่อคืนฉายชัดเข้ามาเป็นฉาก ๆปราลีเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง หันมองหมอนใบข้าง ๆ ก็พบเพียงความว่างเปล่า จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดว่าภาพในสมองเป็นเพียงแค่ความฝัน แม้สัมผัสของเขายังคงชัดเจนอยู่บนร่างกายจนร้อนผ่าวไปหมดโดยเฉพาะส่วนนั้นแต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อก้มมองร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง ร่องรอยจ้ำแดงบนหน้าอกอวบยืนยันได้อย่างชัดเจนว่าเรื่องเมื่อคืนมันไม่ใช่ความฝันเธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า อยากจะจิกทึ้งผมตัวเองแต่ก็กลัวเจ็บ จึงทำได้แค่ทุบที่นอนระบายความเจ็บใจไม่น่ามั่นใจว่าตัวเองเก่งจนเสียรู้คาสโนว่าคนนั้นเลย ไม่คิดว่าเขาจะกล้าวางยาปลุกเซ็กซ์เธอ ถ้าไอ้ลูกเป็ดของเธอไม่ตามไปด้วย ป่านนี้เธอคงโดนหมอนั่นย่ำยีไม่มีเหลือเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็อยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ รู้สึกอับอายเหลือเกินที่กลายเป็นคนร่านรัก ทั้งอ่อยทั้งพยายามทำทุกอย่างให้เขานอนกับเธอ ดีที่เด็กนั่นทำเพียงช่วยเธอปลดปล่อยแค่ภายนอกเท่านั้น แม้เขาเองจะมีอารมณ์ร่วมจนเสร็จสมไปพร้อมกับเธอหลายครั้งก็ตาม“ยัยปายเอ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status