ให้ผมเป็นเป็ดตัวโปรดของคุณ

ให้ผมเป็นเป็ดตัวโปรดของคุณ

last updateZuletzt aktualisiert : 18.03.2026
Sprache: Thai
goodnovel18goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
63Kapitel
975Aufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

บุคคลที่หนึ่ง

นางเอกเก่ง

ความรักหวาน

Badgirl

Badboy

CEO

ความรักครั้งแรก

ความรักต้องห้าม

ร่ำรวยอย่างไม่คาดคิด

ถ้าอยากเป็นคนโปรดของคุณ...ต้องทำยังไงครับ" "แช่น้ำนะครับ เดี๋ยวผมรอข้างนอก" เขาก้มหน้าไม่กล้ามองเรือนร่างเย้ายวนขาวโพลน กำลังจะผละออกมาแต่มือเล็กกลับเอื้อมคว้ามือเขาเอาไว้ไม่ยอมให้จากไปไหน "ยะ อย่า ดิน อย่าไป ฉันกลัว" เขาถอนหายใจพรืด ทิ้งตัวลงนั่งกอดเข่าบนพื้น เอนหลังพิงอ่างอาบน้ำโดยที่มือใหญ่ยังกุมมือเล็กเอาไว้แน่น "คุณรู้ไหมคุณปาย ว่านายมาวินนั่นวางยาคุณ" "จริงเหรอ" "ครับ มันวางยาคุณจริง ๆ ไม่งั้นคุณจะอยู่ในสภาพนี้เหรอ คุณไม่ได้เมาไวน์ แต่คุณเมายา ดีที่มันใส่ให้คุณไม่เยอะ คงอยากให้คุณตอบสนองมันอย่างสุดเหวี่ยงละมั้ง" "

Mehr anzeigen

Kapitel 1

ตอนที่ 1 ปายยังไม่พร้อม

Keira's pov

"We are so proud of you Maya." My mother gently caressed my sister's cheek with affection.

"You've brought great honour to this family and tomorrow we would be the envy of all the families in the kingdom." She continued.

She glanced at me for a fleeting moment and the joy in her eyes diminished.

"At least one of you are good at something." She muttered and her words pierced through me like every other time.

I should have been used to the snarky comments but they hit they're mark at me every single time.

It wasn't a secret I was a great disappointment to my parents and my family. I was everything my perfect sister was not. Beautiful, gracious and blessed with a beautiful wolf.

My parents had been worried when I was unable to transform and they tried everything within their power, including visiting seers, to nudge my wolf out . Eventually they knew it was helpless and gave up.

I watched the light and love in their eyes slowly sip away as the years passed by.

"You are about to become a queen to the entire Kingdom." My father's voice boomed with pride.

"Do I really have to marry him?" My sister asked in a tiny voice and the room went dead silent.

"How can you even ask that?" My mother's face pinched into a frown.

"We are honored that the Lycan king chose our family, it is the greatest privilege that could be bestowed upon us." My father explained, irritatedly.

"But he is crippled." My sister pointed out in a loud cry.

"You must never say that out loud again Maya." My mother dramatically slapped a hand over her lips.

"Crippled or not he is still the Lycan king and such an utterance could get our entire family killed or banished." My mother said, exasperated.

"Why can't Keira marry him?" My sister suggested and I froze as all eyes turned to me.

"Do you want to bring disgrace and shame to this family Maya, is that your plan?" My father's voice boomed angrily at the suggestion and my heart sank.

"How could you suggest such a ridiculous notion? Keira is wolfless, she's weak. The Lycan King would banish us once he discovers she is not a true wolf." My mother looked at me sadly for a moment.

I could take their anger, hate and despise but what I couldn't bear was the sickening pity in her eyes as though I was a shame she couldn't decide what to do with.

"Keira." My mother called out as she approached me from where I stood at the corner of the room.

"Tomorrow is a big day for your sister. We can't have any mistakes." She said in a firm voice as she looked at me pointedly.

"Don't do anything to embarrass this family." Her eyes pleaded with me.

"And more importantly remain in the shadows and don't draw attention to yourself." She concluded and I nodded mutely.

Her eyes searched mine and she seemed satisfied with what she saw there because she let out a breath before she walked away.

As tears pricked my eyes, I slipped out of the room and made my way to my bedroom.

"Tell me who put years in your eyes and I will make them pay peace." Asher, the rogue King, startled me and I gasped.

"I told you to stop coming in through my window Asher, anyone could have seen you." I bolted my room door behind me.

"If you really meant it you wouldn't leave your window open every single time." He grinned at me as he strolled until he stood in front of me.

"Besides everyone knows it's just a matter of time until I make you my Luna and mark you as mine for the whole world to see." He shrugged.

Despite myself I offered him a wobbly smile as his words held some truth and his life washed over me.

I couldn't help but wonder how I had gotten lucky in the midst of all the chaos around me.

Everyone in my back was as surprised as I was when Asher started paying me visits and announced he wanted to make me his mate.

My parents couldn't be happier since they had finally found a way to rid themselves of me and I was overjoyed because I had fallen in love with the charming rogue King.

Asher was the only person who had seen me for me and had loved me with all my flaws and inadequacies.

"What is wrong peach?" Asher asked, using his fingers to gently wipe away a tear from my cheek.

"It's nothing, really." I tried to turn away from him but he gripped both of my shoulders and held me in place.

"Don't do that. I told you not to hide away from me." He looked at me pointedly and I crumbled under the intensity of his stare.

He already knew how everyone treated me in my family and I thought he would be repulsed when I told him I didn't have a wolf but he was unfazed.

"They are all damn fools. They should be privileged that you would be attending their wedding." He gritted out as his eyes darkened.

"I should attend with you." He announced and my eyes bulged.

"That is not necessary. My mother already warned me about diverting the attention from my sister tomorrow and being with you always raises a few eyebrows wherever we go." I pointed out and his frown deepened but he remained silent.

"I hate seeing you cry because of them." He grunted.

"It doesn't matter, I'm used to it." I shrugged as he wrapped his arms around me and I melted into him.

"It's just a matter of time before I take you away from this place." His words vibrate against my head which is placed in his chest.

I heard the promise behind his words and my heart swelled with hope as I believed him.

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
63 Kapitel
ตอนที่ 1 ปายยังไม่พร้อม
เสียงรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอดังขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนประตูห้องทำงานของท่านประธานหนุ่มของบริษัทอธิพัฒน์โภคิน จำกัด (มหาชน) จะถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้ถูกเคาะแต่อย่างใด“พี่แปง ปายไม่ยอม”ปาแปง ปารเมศ อธิพัฒน์โภคิน ท่านประธานหนุ่มรูปหล่อหันมองน้องสาวในไส้ที่อายุห่างกันสี่ปี ผู้เอาแต่ใจตัวเองที่สุดจนไม่มีใครเอาอยู่ เขาถอนหายใจแล้วมองใบหน้างดงามนั้นก่อนจะส่ายหน้าระอา“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยยัยปาย”ปาย ปราลี อธิพัฒน์โภคิน รองประธานสาวแสนสวยในชุดเดรสสายเดี่ยวสั้นรัดรูปสีดำคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีแดงสีเดียวกับรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมที่กระทบพื้นเสียงดังเมื่อครู่ ใบหน้าเรียวรูปไข่ล้อมกรอบด้วยผมยาวสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนตรงปลาย คิ้วถูกกันแต่งเป็นทรงสวยรับกับใบหน้า จมูกโด่งปลายเชิดรั้นบ่งบอกนิสัยเจ้าตัว ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดน่ามอง ดวงตากลมโตตกแต่งเครื่องสำอางสวยงามวาววับเอาเรื่องเธอเม้มปากแน่นด้วยความไม่พอใจที่เห็นหนังสือมอบหมายหน้าที่งานใหม่วางอยู่บนโต๊ะแต่เช้า ไหนจะคำสั่งเปลี่ยนเลขานุการสายฟ้าแลบอีกแม้เธอจะชินกับการเปลี่ยนเลขานุการบ่อย ๆ เพราะใช้งานลูกน้องไม่เคยทนเ
Mehr lesen
ตอนที่ 2 ลูกเป็ด
ภาพในอดีตฉายชัดเข้ามาในสมองเป็นฉาก ๆ แผ่นดิน ในวัยห้าขวบ เด็กที่เกิดและเติบโตในบ้านของเธอ เขากลายเป็นกำพร้าเพราะเสียแม่ไปจากโรคร้าย และหลังจากนั้นไม่นานก็ต้องเสียพ่อผู้ซึ่งเป็นคนขับรถให้พ่อของเธอเพราะเอาตัวเข้าบังกระสุนเมื่อครั้งที่พ่อเธอโดนลอบยิง เนื่องจากไปขัดผลประโยชน์ของนักการเมืองชื่อดังจากวันนั้น เด็กน้อยผู้น่าสงสารก็ไม่เหลือใคร พ่อแม่ของเธอจึงรับดูแลอุปการะและส่งเสียให้เรียนต่อในโรงเรียนเดียวกันกับเธอราวกับเป็นลูกหลาน แต่เด็กน้อยผู้เจียมตัวก็ไม่เคยเผยอตนขึ้นเทียบเธอและพี่ชายเลยสักครั้งเขาจงรักภักดีและเทิดทูนเธอซึ่งอายุมากกว่าเขาถึงสี่ปีราวกับเจ้านายเหนือหัว เดินตามเธอต้อย ๆ ราวกับลูกเป็ดที่กลัวหลงทางจากมารดา แถมยังเชื่อฟังและคอยเป็นลูกไล่ให้เธอไปเสียทุกอย่างแต่เด็กชายซึ่งเป็นกำพร้า ต่อให้ได้เรียนในโรงเรียนที่มีค่าเทอมราคาแพงแค่ไหนก็หนีไม่พ้นเด็กร้ายกาจที่ชอบกลั่นแกล้งผู้อ่อนแอกว่า และแน่นอนว่าแผ่นดินผอมกะหร่องถูกนักเรียนเกเรหัวโจกกลั่นแกล้งเสมอเธอหงุดหงิดทุกครั้งที่เด็กนี่ชอบทำตัวหงอ ๆ ไม่สู้คน ปล่อยให้ตัวเองโดนรังแกตลอดเวลา ดังนั้นเธอจึงต้องคอยกางปีกปกป้องลูกเป็ดไม่ได้เรื่
Mehr lesen
ตอนที่ 3 ไม่อาจเอื้อม
ปราลีลงจากรถ กำลังจะเดินเข้าบ้านก็ต้องปรายตามองไปยังสวนข้างคฤหาสน์ที่กำลังจัดงานเลี้ยงกันวุ่นวายไปหมด ก่อนจะเบะปากแล้วเดินกลับขึ้นตึกไปโดยไม่ได้เห็นเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจากมุมตึกมองตามเธอไม่วางตา“เอ๊ะ ทำไมยัยปายยังไม่ลงมาอีก งานจะเริ่มแล้ว พี่น้อยหน่าช่วยขึ้นไปตามให้หน่อยสิคะ”“ได้ค่ะคุณผู้หญิง”รินรดา ชะเง้อมองลูกสาวที่ปกติไม่เคยสายให้เสียมารยาท แต่วันนี้ทุกคนมากันครบจนนั่งประจำที่หมดแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้เงา“คงจะงอนพี่ ทั้งพี่ทั้งเจ้าแปงบังคับหลายเรื่อง”ปรินทร์ ส่ายหน้าทั้งรักทั้งระอา แต่พยายามอย่างยิ่งที่จะใจแข็งเพราะไม่อยากให้ลูกสาวเสียคน“ดีแล้วค่ะพี่ปรินซ์ ถ้าไม่บังคับเลยยัยปายก็จะเสียคน โตขนาดนี้แล้วยังไม่ได้เรื่อง ยาหยีขอโทษนะคะที่สั่งสอนลูกไม่ดี”“คิดมากครับที่รัก ยาหยีทำดีที่สุดแล้ว ลูกเราก็เลี้ยงได้แค่ตัว ยัยปายก็ถูกพี่ตามใจตั้งแต่เด็ก ถ้าจะโทษต้องโทษพี่ครับ”มือใหญ่กุมมือเล็กของเมียรัก ไม่อยากให้เธอโทษตัวเอง เพราะเธอทำหน้าที่ของแม่ได้ดีที่สุดแล้ว แต่ลูกสาวกลับมีนิสัยต่างจากคนเป็นแม่ราวฟ้ากับเหว“คุณปายคะ เสร็จหรือยังคะ ป้าเข้าไปได้ไหม”น้อยหน่า แม่บ้านเก่าแก่เคาะประตูเ
Mehr lesen
ตอนที่ 4 แอบมองหน้าผมหรือครับ
ปราลีถูกลากเข้ามานั่งในห้องสังสรรค์ของพวกหนุ่ม ๆ คนตัวบางทำหน้าเบื่อหน่าย ยกนาฬิกาข้อมือดูหลายครั้งแล้วถอนหายใจ พวกผู้ใหญ่แยกย้ายกันขึ้นไปพักผ่อนหมดแล้ว แต่พี่ชายเธอทุกคนยังไม่ยอมแยกย้ายกันไปไหน แถมยังไม่ยอมปล่อยให้เธอห่างสายตาด้วยกลัวว่าเธอจะแล่นออกไปหาผู้ชายถึงที่“ยัยปาย กับแกล้มหมด ออกไปเอาพวกขนมกับถั่วมาให้พวกพี่ที”ปารเมศใช้น้องสาวที่นั่งหน้างอคอหักเป็นปลาทูแม่กลอง ปกติก็ไม่แสดงความเอาแต่ใจขนาดนี้ สงสัยเพราะไม่มีพี่สาวทั้งสองคนที่กำลังท้องและมีลูกอ่อน จึงอดที่จะงอแงไม่ได้“เดี๋ยวผมออกไปเอาให้เองครับคุณแปง”แผ่นดินขันอาสา เพราะเขาเป็นเพียงเด็กในบ้าน ควรจะเป็นคนรับใช้ดูแลเจ้านายทุกคนถึงจะถูก“ให้ยัยปายพาไปแล้วกันดิน”“ทำไมต้องให้ปายไปด้วยคะ ของแค่นั้นถือไม่ไหวหรือไง”“ดินออกจากบ้านเราไปสิบปีนะ เพิ่งกลับมาถึง อะไรอยู่ตรงไหนน้องมันจะจำได้ไหมล่ะ พี่ใช้ไปเอาของแค่นี้ทำหน้าหงิกหน้างอ ที่ผู้ชายให้ไปหาล่ะสู้ตาย”พี่ชายทุกคนขมวดคิ้วมองหน้าน้องสาวที่อายุเพียงสามสิบปี แต่มีผู้ชายมากหน้าหลายตามาพัวพัน แถมยังดื้อดึงจนไม่มีใครเอาอยู่“ตกลงแกชอบหมอนั่นจริง ๆ หรือปาย พี่ว่ามันไม่โอเค”ปุณณิธิ พร
Mehr lesen
ตอนที่ 5 คุณปายของผม
ตอนที่ 5 คุณปายของผมร่างบางในชุดเดรสสูทกระโปรงจีบรอบตัวสีขาวแต่งกระดุมฉลุสีทองเดินหน้างอเข้ามาในห้องอาหารที่บัดนี้มีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนเธอนั่งลงประจำที่แล้วเริ่มกินอาหารเช้าของตัวเองไปเงียบ ๆ แต่ก็ไม่วายเหลือบมองเด็กในบ้านเป็นระยะ แม้ว่าเขาจะยังไม่ยอมย้ายขึ้นมาอยู่บนตึกใหญ่ แต่ราศีหลานชายนอกไส้ของเจ้าของบ้านมันจับ รู้สึกหมั่นไส้เขาอย่างไรก็บอกไม่ถูก ทั้งที่เมื่อก่อนเธอออกจะเอ็นดูเขาด้วยซ้ำเพราะเขาเป็นลูกไล่และทาสผู้ซื่อสัตย์ให้เธอเสมอมา“วันนี้เริ่มงานวันแรก มีอะไรไม่เข้าใจก็ปรึกษาพี่แปงเขาได้นะดิน”“ครับ คุณผู้ชาย”ลูกสาวคนเล็กลอบเบะปากในความใจดีของพ่อที่นับวันจะจางหายไปจนหมด ถึงได้บีบบังคับจิตใจลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างเธอด้วยเหตุผลไม่เข้าท่าเช่นนี้“ปาย ให้ดินขับรถให้ ถ้าวันไหนต้องเดินทางต่างจังหวัดค่อยเอารถตู้ที่บ้านไป”“ค่ะพ่อ”เธอตอบรับอย่างว่าง่าย เพราะเถียงไปตอนนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เดี๋ยวจะทะเลาะกันตั้งแต่เช้าเสียเปล่า ๆเมื่อกินข้าวเสร็จ เธอก็ส่งกุญแจรถยนต์คันหรูให้เขาแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งกอดอกไขว่ห้างที่เบาะด้านหลัง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างน่ามันเขี้ยวแผ่นดินหัวเราะเบ
Mehr lesen
ตอนที่ 6 กางปีกปกป้อง
“ฮือ ฮือ คุณปาย”ภาพความทรงจำในสมองไหลเวียนเข้ามาเป็นฉาก ๆ แผ่นดินในวัยห้าขวบที่สูญเสียบิดาไปอย่างไม่มีวันกลับหลังจากที่เสียมารดาไปด้วยโรคร้ายไม่นาน นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในมุมมืดของห้องนอนในเรือนพักคนงานของบ้านอธิพัฒน์โภคินร่างบางของเด็กหญิงวัยเก้าขวบเดินเข้าไปหาเขาช้า ๆ ก่อนจะนั่งลงรั้งร่างเล็กตัวสั่นเทาเข้ามากอดแนบอก“ไม่เป็นไรนะดิน คุณปายอยู่นี่”“พ่อของดิน...ฮึก ฮึก...พ่อของดิน...”“พ่อของดินไปพักผ่อนแล้ว แต่ดินไม่ต้องกลัว คุณปายกับครอบครัวจะดูแลดินเอง”“สัญญานะครับ”“สัญญาสิ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว”มือเล็กเช็ดน้ำตาบนใบหน้ามอมแมม ก่อนหน้านี้เธอเข้าไปหาเขาในห้องนอนที่อยู่ข้างกันเพื่อดูว่าเขาจะยังร้องไห้อยู่หรือเปล่าหลังจากเสร็จงานศพของคนเป็นพ่อ แต่ก็พบเพียงห้องว่างเปล่าไร้เงาของคนตัวเล็กจึงเดินลงมาตามหาเขาที่ห้องนอนห้องเดิมในเรือนพักคนงาน ก็เจอเขากำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างน่าเวทนาในคืนนั้น เขากับเธอนอนกอดกันบนเตียงที่เขาเคยใช้นอนกับพ่อจนถึงเช้า และหลังจากนั้นมา แผ่นดินตัวน้อยก็เดินตามคุณปายต้อย ๆ ยอมเป็นลูกไล่และทาสผู้ซื่อสัตย์มาโดยตลอด ทั้งยังเทิดทูนลูกสาวคนเล็กของเจ้าของบ้านจนส
Mehr lesen
ตอนที่ 7 เตือนแล้วนะ
“มองหน้าฉันทำไม ไอ้ลูกเป็ด อย่าบอกนะว่าฉันสวย”คนตัวโตถอนหายใจพรืด หันกลับมามองหน้าเธอด้วยแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับเรื่องที่เธอพูดมันไร้สาระสิ้นดี“คุณปายสวยจริงครับ แต่ผมไม่ได้มองคุณปาย ผมมองว่าคุณจะตั้งใจทำงานมากแค่ไหนต่างหาก อย่าลืมสิครับว่าผมมีหน้าที่มาทำอะไรในห้องนี้”“นี่พี่แปงส่งนายมาเป็นผู้ช่วยฉันหรือส่งนายมาจับผิดฉันกันแน่”“ก็ทั้งสองอย่างครับ ถ้ารู้อย่างนี้แล้วก็ช่วยทำตัวให้มันดี ๆ หน่อยนะครับคุณปาย”“ไอ้เด็กบ้า”“ผมไม่เด็กแล้วนะครับ ผมโตแล้วคุณปายก็รู้”ดวงตาคมวาบขึ้นราวกับมีลูกไฟถูกจุดก่อนจะมอดดับลงไปอย่างรวดเร็ว แต่ถึงกระนั้นคนตัวบางที่จ้องตาเขาอยู่ก็ทันได้เห็นความประหม่าเกิดขึ้นทันทีเพราะแววตาแบบนั้นมันทำเอาชายหนุ่มตรงหน้าดูหล่อเหลาอย่างร้ายกาจจนหัวใจดวงน้อยเต้นกระตุก“พูดมาก จะอ่านก็เอาไปอ่านสิ ฉันจะได้เซ็นสักที”เธอยื่นแฟ้มให้เขาอย่างกระแทกกระทั้น เมื่อเขารับไปเปิดอ่าน เธอก็โทรหาผู้ชายที่เธอเพิ่งเบี้ยวนัดไปเมื่อวาน“ยุ่งอยู่ไหมคะวิน”ชื่อที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดทำเอาแผ่นดินชะงักสายตาที่กำลังไล่อ่านรายละเอียด สมาธิถูกทำลายทันที“ไม่ยุ่งเลยครับ ปายมีอะ
Mehr lesen
ตอนที่ 8 หลับตาครับคุณปาย
“ปาย เป็นอะไรครับ”มือใหญ่ร้อนผ่าวแตะลงบนต้นแขนบอบบาง เธอสะดุ้งเฮือกแต่ร่างกายกลับสั่นสะท้านอย่างยากที่จะห้าม“อืม ปายร้อนค่ะ ไวน์ยี่ห้อนี้แรงจังเลยนะคะ”มาวินยื่นหน้ามาจูบที่บ่าข้างนั้นแล้วรั้งเอวบางเข้าหาตัว แต่คนที่กำลังรู้สึกร้อนวูบวาบกลับใช้มือยันอกแกร่งเพื่อขืนร่างเอาไว้ไม่ให้เขากอดได้ง่าย ๆ“คุณจะทำอะไรคะ มาวิน”“ที่รักครับ ผมรักปายนะ ขอกอดหน่อยไม่ได้หรือครับ ปายเองก็รู้สึกดีกับผมไม่ใช่หรือ เห็นไหมว่าปายไม่ได้รังเกียจ”“อื้อ ไม่ค่ะ ปล่อยปาย”เธอพยายามขืนแรงเอาไว้ แม้จะยากเย็นเพราะตอนนี้ร่างกายไม่รักดีของเธอมันสั่นระริก เอาแต่อยากจะเข้าหาเขาจนเธอนึกแปลกใจแต่เพียงชั่ววินาทีร่างงามก็ลอยหวือขึ้นมายืนในอ้อมกอดอบอุ่นของใครบางคน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคยทำเอาหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก“ดิน”“เฮ้ย แกเป็นใครวะ ปล่อยแฟนฉันเดี๋ยวนี้นะ”“ใครแฟนคุณ”“ก็ผู้หญิงที่แกกอดอยู่นี่ไง ถ้าไม่ปล่อยมีเรื่องแน่”“ผมก็อยากจะมีเรื่องมากเหมือนกัน อยากรู้นักว่าพ่อและพี่ชายของคุณปายจะว่ายังไง”มาวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่ผู้ชายคนนี้รู้จักปราลี แต่เรื่องอะไรที่เขาจะยอมให้มันชุบมือเปิดผู้หญิงที่กำล
Mehr lesen
ตอนที่ 9 ใจเย็นครับ
เธอหลับตาลงช้า ๆ เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เปิดน้ำฝักบัวรินรดคนตัวบางที่ร่างกายสั่นระริก มือใหญ่ร้อนผ่าวอีกข้างควักน้ำขึ้นรินรดไล่ขาวเนียนแล้วบีบนวดลงไปเบา ๆแต่ทันทีที่สัมผัสร้อนรุ่มจากมือใหญ่แตะต้องลงมาบนผิวบอบบางขาวผ่อง ร่างงามก็ลืมตาแล้วถลาขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่งคนตัวโตเบิกตากว้างด้วยความตกใจแต่แขนกลับโอบกอดรอบเอวบางเอาไว้แทนที่จะผลักไส“คุณปาย”เขาเรียกเธอเสียงแหบพร่า หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่รู้ว่าควรจัดการกับร่างบางตรงหน้าอย่างไรดีดวงตากลมมองสบกับเขานิ่งนาน ก่อนจะโผไปประกบปากบดจูบเขาอย่างสะเปะสะปะราวกับคนไร้ประสบการณ์ดวงตาคมกริบที่เบิกกว้างอยู่แล้วเบิกขึ้นอีกเท่าตัว สัมผัสไม่ประสาทำเอาหัวใจแกร่งอุ่นวาบไปทั้งดวง เขาค่อย ๆ หลับตาลงช้า ๆ แล้วสอดมือขึ้นประคองท้ายทอยเล็กก่อนจะเอียงหน้าบดจูบเธออย่างเร่าร้อน ให้เธอรู้ว่าการจูบที่แท้จริงเขาทำกันอย่างไรเสียงหวานหลุดออกมาจากลำคอบ่งบอกถึงความพึงพอใจในสัมผัสชั้นครู ลิ้นใหญ่สอดแทรกเข้าไปไล่ต้อนลิ้นเล็กแล้วดูดดึงมันหนักเบาสลับกันจนเธอหัวหมุนเคว้ง ค่อย ๆ แลบลิ้นออกมาให้เขาดูดดึงได้อย่างถึงแก่นความน่ารักของเธอทำเอาเขาครางฮือในล
Mehr lesen
ตอนที่ 10 เรื่องเมื่อคืน
ร่างบางขยับกายอย่างเมื่อยขบ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ยกมือขึ้นบีบขมับที่ปวดตุบ ก่อนเบิกตาโพลงเมื่อภาพความทรงจำเมื่อคืนฉายชัดเข้ามาเป็นฉาก ๆปราลีเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง หันมองหมอนใบข้าง ๆ ก็พบเพียงความว่างเปล่า จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดว่าภาพในสมองเป็นเพียงแค่ความฝัน แม้สัมผัสของเขายังคงชัดเจนอยู่บนร่างกายจนร้อนผ่าวไปหมดโดยเฉพาะส่วนนั้นแต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อก้มมองร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง ร่องรอยจ้ำแดงบนหน้าอกอวบยืนยันได้อย่างชัดเจนว่าเรื่องเมื่อคืนมันไม่ใช่ความฝันเธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า อยากจะจิกทึ้งผมตัวเองแต่ก็กลัวเจ็บ จึงทำได้แค่ทุบที่นอนระบายความเจ็บใจไม่น่ามั่นใจว่าตัวเองเก่งจนเสียรู้คาสโนว่าคนนั้นเลย ไม่คิดว่าเขาจะกล้าวางยาปลุกเซ็กซ์เธอ ถ้าไอ้ลูกเป็ดของเธอไม่ตามไปด้วย ป่านนี้เธอคงโดนหมอนั่นย่ำยีไม่มีเหลือเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็อยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ รู้สึกอับอายเหลือเกินที่กลายเป็นคนร่านรัก ทั้งอ่อยทั้งพยายามทำทุกอย่างให้เขานอนกับเธอ ดีที่เด็กนั่นทำเพียงช่วยเธอปลดปล่อยแค่ภายนอกเท่านั้น แม้เขาเองจะมีอารมณ์ร่วมจนเสร็จสมไปพร้อมกับเธอหลายครั้งก็ตาม“ยัยปายเอ
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status