All Chapters of ให้ผมเป็นเป็ดตัวโปรดของคุณ: Chapter 31 - Chapter 40

ปราลีผละห่างจากคนตัวโตทันทีที่ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก ท่าทีประดักประเดิดของคนเฝ้าไข้ทำเอาผู้มาใหม่หันมองหน้ากันอย่างงง ๆ“พ่อ แม่ พี่แปง มาแล้วเหรอคะ”“ดินเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม หมอบอกว่ายังไงบ้าง”รินรดาตรงดิ่งเข้าไปสำรวจความบอบช้ำของเด็กในบ้านที่ตนรักและเอ็นดูราวกับลูกหลานแท้ ๆ ก่อนถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้อาการหนักอย่างที่ตนจินตนาการมาตลอดทั้งคืน“หมอบอกว่าหัวแตก กระดูกแขนร้าว แล้วก็ฟกช้ำตามตัวค่ะ สแกนแล้วไม่มีเลือดออกในสมอง แต่เดี๋ยววันนี้หมอจะพาไปสแกนซ้ำอีกรอบเพื่อความชัวร์ค่ะแม่”“ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว ลุงกับป้าตกใจแทบแย่ เมื่อคืนแทบนอนไม่หลับกันเลย”“ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วงนะครับ”“จะโทษตัวเองทำไมกันล่ะ ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่านายช่วยยัยตัวยุ่งของพี่เอาไว้แท้ ๆ”ปารเมศสำทับด้วยรู้ว่าเด็กในบ้านผู้เจียมตัวกำลังคิดโทษตัวเองอยู่“ปายขอโทษค่ะทุกคน ที่ไม่เชื่อฟังดิน แต่ตอนนั้นได้ยินเสียงโวยวาย ปายเป็นห่วงไม่ทันได้คิดอะไรเลยรีบวิ่งไป แต่ดันจำทางไม่ได้ รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในที่มืด ๆ แล้ว เอ๊ะ แต่ปายว่ามันแปลก ๆ อยู่นะคะ ปายยังไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากยืนหันซ้ายหันขวา แ

ทันทีที่ริมฝีปากร้อนสัมผัสเบา ๆ กลีบปากสีชมพูก็เผยอขึ้นช้า ๆ อย่างยินยอมพร้อมใจ คนตัวโตจึงบดเบียดเคล้าคลึงความนุ่มนิ่มราวพุดดิ้งเนื้อดีอย่างเอาแต่ใจอยู่เนิ่นนานหลายนาทีมือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังบอบบางก่อนจะลากขึ้นไปสอดประคองท้ายทอย แล้วเพิ่มแรงบดจูบจนคนตัวบางหัวหมุนเคว้ง ยกแขนขึ้นโอบกอดรอบลำตัวแกร่ง หอบหายใจสะท้าน แลบลิ้นออกมาให้เขาดูดดึงได้ตามต้องการนานกว่านี้อีกนิดเธออาจขาดใจตายได้ เขาจึงละริมฝีปากออกมาอย่างแสนเสียดาย ความร้อนรุ่มยังคงอ้อยอิ่งถูวนอยู่บนริมฝีปากอวบอิ่ม หนุ่มสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองสบกันช้า ๆ ลมหายใจหอบกระชั้นยังคงรินรดซึ่งกันและกันบ่งบอกว่าทั้งคู่กำลังพยายามมากแค่ไหนที่จะหยุดความต้องการเอาไว้แค่นั้น“คุณปาย ผม...”“ไปอาบน้ำได้แล้ว จะถึงเวลามื้อเย็นแล้วนะ”“อาบให้หน่อยสิครับ แขนผมเจ็บ”ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาพูดแบบนี้ออกมา แทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายหนีความรู้สึกผิดที่คิดปีนเกลียวหน้าด้าน ๆ เตรียมตัวเตรียมใจโดนเธอด่า แต่สุดท้ายกลับต้องแปลกใจเมื่อเธอพยักหน้ารับ“อืม มาสิ”แผ่นดินเบิกตากว้าง มองตามร่างบางที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เธอเปิดน้ำอุ่นลงอ่าง ทิ้งสะโพกนั่งริมขอบแล้วเงยหน้

“ฉันเผลอแค่แป๊บเดียว นายลากผู้หญิงคนนั้นมากินเย้ยฉันถึงบนห้องนอนเลยเหรอ”คำพูดของเธอราวกับว่าเธอเป็นคนรักของเขาอย่างไรอย่างนั้น“ผมไม่ได้พาลี่ขึ้นมาทำอะไร ลี่แค่พาผมขึ้นมาพักผ่อนเท่านั้น”“จูบกันนัวขนาดนั้นนี่นะ ไอ้คนขี้โกหก”ทั้งคำพูดและสายตาต่อว่าตัดพ้อจนเขาอดรู้สึกใจหายไม่ได้ จึงลุกจากเตียงแล้วคว้ามือเล็กมากุมเอาไว้ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำแบบนั้นทำไม“คุณปาย ผมไม่ได้จูบลี่ คือว่า ยังไงดีล่ะ คือ...”“นายจะบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนดึงนายไปจูบเองใช่ไหม”“ครับ”“แต่นายก็ยอมให้จูบ”“ผมขอโทษ ผมไม่ปฏิเสธ ผมกับลี่เราเคย...”“นอนด้วยกันแล้ว ฉันรู้แล้ว นายไม่ต้องย้ำ”“ไม่ใช่แบบนั้นครับคุณปาย ผมไม่ได้อยากย้ำอะไร แล้วก็ไม่ได้อยากจะทำอะไรลี่อีก แต่สถานการณ์มันพาไป ผมขอโทษครับ”“ถ้านายยังจูบกับผู้หญิงคนนั้น ก็อย่ามายุ่งกับฉันอีก ฉันขยะแขยง ปล่อย”เธอสลัดมือเขาจนหลุดแล้วเดินหนี กำลังจะเอื้อมมือเปิดประตูเขาก็คว้าแขนเธอเอาไว้แล้วดันให้แผ่นหลังบอบบางชิดบานประตูไร้หนทางหนี“นายจะทำอะไร ไอ้ลูกเป็ด”“เราต้องคุยกันก่อนครับ”มือใหญ่เลื่อนไปล็อกประตูเสียงดังกริ๊ก“ฉันไม่คุย”“ผมต้องคุย ไม่งั้นคุณปายก็จะโกร

หนุ่มสาวมองสำรวจห้องพักสุดหรูหราที่มีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ในโซนห้องนั่งเล่นใกล้ระเบียง คนตัวบางเดินไปสูดอากาศภายนอกเพียงครู่เพื่อลดอัตราการเต้นของหัวใจ ก่อนเดินกลับเข้าห้องพักมาอีกครั้ง เลขาหนุ่มรูปหล่อก็ยังคงยืนมองเธอนิ่ง ๆ ที่จุดเดิม“นาย มองฉันทำไม”“มองเฉย ๆ ไม่ได้หรือครับ”“ไม่ได้ ตอบมาว่ามองทำไม”ในเมื่อเขาอยากมอง เธอก็จะให้เขามองชัด ๆ ด้วยการค่อย ๆ ก้าวเดินมาหยุดยืนเบื้องหน้า สบตากับเขาไม่มีเลี่ยงหลบลูกกระเดือกขยับขึ้นลงจากการกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อในดวงตาคู่สวยช่างดูเย้ายวนชวนใจสั่น มือร้อนที่ไม่อาจควบคุมยื่นไปโอบเอวบางแล้วรั้งเข้าหาตัว“จะให้ผมตอบยังไงดี ว่าผมมองคุณปายทำไม เพราะผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากมองแต่คุณปาย”เสียงทุ้มนุ่มนวล ใบหน้าหล่อเหลาชวนฝัน ดวงตาคมเปิดเปลือยความรู้สึก ริมฝีปากสีแดงสดราวผลเชอร์รี่ ทำให้คนเอาแต่ใจไม่อาจห้ามตัวเองได้เธอยืดตัวเขย่งเท้า โน้มลำคอแกร่งลงมาเล็กน้อยแล้วจูบเขาเบา ๆ ราวกับต้องการยั่วยวนให้เขาเป็นฝ่ายตบะแตก และมันก็ได้ผลเมื่อคนตัวโตร้องครางฮือในลำคอ รั้งเอวบางเข้าหาอีกนิดแล้วบดจูบเธอกลับไป ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความโหยหา ท

“คุณปาย ผมขอโทษ”เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอที่มองเขางง ๆ ราวกับคนที่สติยังไม่กลับคืน“ขอโทษทำไม นายไม่ได้อยากทำเหรอ”คำถามตรงไปตรงมาจากปากเจ้านายสาว บ่งบอกให้รู้ว่าปราลีตัวจริงกลับคืนมาแล้ว แต่คำถามพวกนั้นกลับทำให้เขาละอายไม่น้อย ที่สมองและหัวใจคิดอะไรวนเวียนหมกมุ่นแต่เรื่องของเธอเสมอ“เอ่อ คือ ผมอยากทำครับ อยากทำคุณปายมาตลอด แต่ผมเป็นแค่เด็กในบ้าน ผม...”“ถ้านายอยากทำ ฉันอยากทำ แล้วทำไมต้องคิดมากล่ะ นายหยุดคิดเรื่องพวกนี้เสียที คิดไปมันก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเราทำมันลงไปแล้ว”เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร และกำลังคิดอะไรอยู่ คนอย่างแผ่นดินมีหรือจะหลุดจากคำว่ากตัญญูไปได้ เธอไม่เข้าใจเลย ว่าจะอะไรหนักหนา วิธีกตัญญูมีอีกมากมายเป็นร้อยวิธี ทำไมต้องเอาเธอไปรวมอยู่ในวิธีพวกนั้นด้วย เธอไม่ได้อยากให้เขาปฏิบัติต่อเธอราวผู้มีพระคุณเสียหน่อย“ครับ ผมทำเรื่องอกตัญญูต่อคุณท่านไปแล้ว”“ถ้านายไม่บอก ฉันไม่พูด แล้วใครจะรู้ อย่าคิดมากได้ไหม ฉันอึดอัด ก็แค่มีอะไรกันน่ะดิน ทำเหมือนกับนายโดนฉันเปิดซิงไปได้”“ผมไม่ได้โดนคุณปายเปิดซิง แต่คุณปายต่างหากที่โดนผมเปิด แล้วผมจะมีปัญญาที่ไหนมาชดใช้ความผิดนี้ล่ะครับ”คนตัว