All Chapters of Ex-Girlfriend ก็แค่แฟนเก่า: Chapter 61 - Chapter 70

ทั้งคำพูดและความเจ็บปวดในดวงตาคู่คมทำเอาเธอเจ็บลึก ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรให้เขาหลุดออกจากเรื่องนี้“ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหมายถึงแบบนั้น คุณ...”“เอาล่ะ ฉันก็ทำไม่ถูก แต่ฉันยอมไม่ได้จริง ๆ ที่จะให้เธอไปนอนให้ผู้ชายคนอื่นเอา”“ฉันไม่ได้จะมานอนให้ผู้ชายคนอื่นทำแบบคุณ”“หมายความว่าไง แต่เธอยอมไปเที่ยวค้างคืนกับมันนะ”“จำเป็นต้องนอนห้องเดียวกันหรือคะ ฉันกับคุณหมอไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วคุณหมอก็จองห้องพักไว้สองห้องด้วย ที่ฉันยอมไปกับคุณหมอก็เพราะแค่อยากเปิดโอกาสให้ตัวเองได้รู้จักกับคนดี ๆ บ้าง ฉันเดินวนอยู่ที่เดิมมานานเกินไปแล้ว วันนี้ฉันยอมนอนกับคุณตามที่คุณต้องการเพื่อให้คุณยกโทษให้ คุณจะได้หายแค้นฉันแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่จริง ๆ สักที”“ฉันไม่มีวันทำแบบนั้นได้”“ทำไมคะ คุณเกลียดฉันมาก จนให้อภัยอดีตของตัวเองไม่ได้เลยเหรอ”“ไม่ใช่แบบนั้น ฉัน...”“ตอนนี้คุณต้องการอะไรกันแน่คะ คุณปุณณ์ ไม่ว่าสิ่งที่คุณต้องการจะคืออะไร บอกฉันมาเถอะค่ะ ฉันพร้อมทำให้คุณทุกอย่าง ขออย่างเดียว ให้อภัยฉันเถอะนะ”น้ำเสียงและแววตาอ้อนวอนของเธอทำเอาหัวใจแกร่งอ่อนยวบ“เลิกยุ่งกับไอ้หมอได้ไหม”“ฉันไม่ได้จะนอนกับคุณหม

ผู้ช่วยสาวย่องออกจากห้องแต่งตัวไปเงียบ ๆ เพียงไม่กี่นาทีต่อมาเจ้านายหนุ่มก็เปิดประตูออกจากห้องแต่งตัวห้องเดียวกันด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มประตูห้องด้านข้างที่แง้มเอาไว้เปิดออกกว้าง ชลลดาเดินออกมาด้วยใบหน้าถมึงทึง เธอเห็นเขาลากแขนผู้หญิงคนนั้นมาทางนี้ตั้งแต่แรก คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องพานังนั่นเข้ามาแอบพลอดรักกันในห้องแต่งตัวที่น่าเจ็บใจคือเธอก็นั่งหัวโด่อยู่ทั้งคน ทั้งสาว ทั้งสวย ทั้งร่ำรวย ดีกรีเป็นถึงนางเอกละคร แต่เขากลับไปเลือกผู้ช่วยส่วนตัว ผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรทัดเทียมเธอได้เลยแม้แต่น้อยตลอดเวลาที่ทำงานอยู่ด้วยกัน แม้พักหลัง ๆ จะมีฉากเลิฟซีนของเธอและเขาบ่อยแค่ไหน ทั้งกอด ทั้งจูบ หรือแม้กระทั่งฉากบนเตียง ยังไม่สามารถทำให้เขานัดเธอออกไปสานต่อนอกรอบกันได้เลยสักครั้ง ทั้งที่เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไลน์ไปหาเขาทุกคืน แต่เขากลับทำเพียงตอบข้อความเธอตามมารยาทเท่านั้น“อย่าคิดว่าแกจะได้พี่ปุณณ์ไปนอนกอดตลอดไปนะนังน้ำมนต์ ฉันจะแย่งพี่ปุณณ์กลับมาให้ได้”ชลลดาสะบัดหน้าออกจากหนุ่มสาวคู่นั้นซึ่งกำลังจะพากันเดินออกไปเข้าฉาก เธอยังไม่สามารถกำจัดอารมณ์ฉุนเฉียวออกไปได้ จึงเดินตรงดิ่งไปทางด้านห

“ชลลี่ แกรู้ไหมว่าฉันเจอใคร”ณัชชาโทรหาเพื่อนรักทันทีหลังจากที่เหลือบไปเห็นหนุ่มหล่อสาวสวยเดินควงกันเข้ามาในร้านอาหารสุดหรูที่เธอนั่งอยู่“ใครอีกล่ะ อย่าบอกนะว่าหมอชยุตม์ มากับนังนั่นน่ะสิ”“ไม่ใช่หมอยุตม์ของฉัน แต่เป็นพี่ปุณณ์ของแกต่างหาก”“พี่ปุณณ์เหรอ มากับนังนั่นใช่ไหม ผู้หญิงสวย ๆ ผมยาว ๆ ตาโต ๆ ใช่หรือเปล่า”“ไม่ใช่ เขามากับ มิลค์ มัลลิกา ลูกสาวเจ้าของห้างไวต์ แกเคยเห็นหน้าไหม เดี๋ยวฉันแอบถ่ายรูปส่งไปให้”ณัชชากดถ่ายภาพของหนุ่มหล่อสาวสวยที่กำลังนั่งพูดคุยกันอย่างสนิทสนมส่งให้ชลลดาทันที“คนนี้นี่เอง เคยเห็นหน้าตามสื่ออยู่ ถ้าจำไม่ผิดเป็นคู่ขาอีกคนนึงของพี่ปุณณ์แน่ ๆ”“ใช่ เคยควงกันมานานแล้วนะ เคยเห็นในข่าวเหมือนกัน ทำไมถึงกลับมากินกันอีกล่ะ หรือว่าเบื่อนังนั่นแล้ว”“เบื่อก็ดีสิ ฉันกลัวว่าแค่จะออกมาหาขนมกินเล่นนอกจากอาหารจานหลักที่นอนรออยู่ที่คอนโดล่ะสิ”“งั้นก็แปลว่าผู้หญิงคนนั้นอาจจะไม่รู้น่ะสิ ว่าเขาออกมากินผู้หญิงคนอื่นนอกบ้าน”“อืม ก็คงอย่างนั้น”“แกส่งรูปไปให้ดูเลยดีไหม เผลอ ๆ อาจจะทะเลาะกันบ้านแตกจนเลิกกันไปเลยก็ได้”“ทำแบบนั้นมันดูจงใจเกินไป ฉันจะกลายเป็นนางร้ายในสายตาพี่ป

“อุ๊ย คุณปุณณ์”เธอหมุนตัวกลับไปยังต้นเสียงก็พอดีกับที่ไฟทั้งห้องสว่างจ้าขึ้น คนตัวโตที่ยืนกอดอกเอนกายพิงผนังห้องค่อย ๆ เดินมาหาเธอช้า ๆ ด้วยท่าทีคุกคาม“ตกใจเหรอ”“ค่ะ ทำไมมายืนมืด ๆ”“ถ้าฉันไม่มายืนมืด ๆ แบบนี้แล้วจะรู้เหรอว่าเธอกลับมากี่โมง”“ยังไงฉันก็กลับมาทันเวลาพักผ่อนก่อนตื่นไปทำงานพรุ่งนี้เช้าแน่นอนค่ะ ฉันมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่มากพอ”“สนุกมากใช่ไหม ปั่นหัวผู้ชาย”มือใหญ่กระชากแขนจนเธอกระเด็นมาปะทะอก เจ็บจนต้องขมวดคิ้วและเงยหน้ามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ ว่าเขาจะมาค่อนขอดกับเธอเพื่ออะไร ในเมื่อเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน“ฉันไม่ได้ปั่นหัวใคร”“ก็ฉันนี่ไง พอคล้อยหลังออกจากห้องไม่กี่ชั่วโมง เธอก็แล่นไปหาไอ้หมอถึงที่ เมื่อคืนที่ฉันเอาเธอจนเกือบเช้ามันไม่สะใจพอใช่ไหม”ความหึงหวงและความโกรธทำเอาเขาพ่นวาจาร้ายกาจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาทั้งเป็นห่วงความรู้สึกของเธอที่สุด ด้วยกลัวว่าเธอจะเข้าใจเขาผิดและเสียใจ ที่ไหนได้ เธอไม่ได้สนใจอะไรในตัวเขาเลยด้วยซ้ำ“ฉันเจ็บ ปล่อยนะคุณปุณณ์”“คนอย่างเธอ เจ็บเป็นเหมือนกันเหรอ นึกว่าดีแต่ทำคนอื่นเขาเจ็บซะอีก”“ใช่ คนอย่างฉันมันดีแต่ทำคนอื่นเจ็บปวด มัน

“คุณปุณณ์”คนหล่อเดินเข้ามาหาเธอช้า ๆ ออร่าดาราดังของเขาทำเอาเธอตาพร่าจนยืนตะลึงอยู่กับที่ไม่ต่างจากเขานักที่เมื่อหันมามองเธอเต็มตาครั้งแรกก็ต้องตกตะลึง เธอแต่งหน้าแบบบางเบาขับความงามตามธรรมชาติ แต่เน้นดวงตากลมโตแสนหวานคู่นั้นให้น่าหลงใหล ไหนจะเสื้อผ้าพลิ้วไหวบางเบาเข้ารูปที่ต้องบอกว่าเขาไม่เคยเห็นเธอสวยขนาดนี้มาก่อน วันนี้เธอสวยมากจริง ๆ สวยจนเขาแทบลืมหายใจ“ฉันเอง ตกใจเหรอ”“ค่ะ ทำไมคุณไม่บอกฉัน”“บอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ”“ตะ แต่ว่าฉันยังไม่เคย ถ้าฉันทำคุณเสียเวลา...”“ฉันเป็นคนสอนเธอทุกเรื่องอยู่แล้ว น้ำมนต์ เรื่องยากกว่านี้เธอยังทำได้เลย เธอหัวไวจะตาย เรื่องแค่นี้ยังไงก็ทำได้”เธอจะทำมันได้แน่ถ้านายแบบคนแรกในชีวิตของเธอไม่ใช่เขา ลำพังแค่อยู่ด้วยกันทุกวันก็ประหม่ากับสายตาของเขาที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปจะแย่ ไหนจะทุกสัมผัสที่เขาแตะต้องเธอ มันทำเอาเธอวาบหวามไม่เป็นตัวของตัวเอง แล้วแบบนี้เธอจะทำงานรอดได้อย่างไรสุดท้ายเธอก็ไม่มีเวลาประหม่าเมื่อแสงแรกของพระอาทิตย์กำลังสวย ตากล้องและผู้ช่วยจึงเริ่มต้นทำงานทันทีโดยพานางแบบนายแบบไปยืนจัดท่าทาง“อย่าเกร็งสิ”“ก็ฉันไม่เคย”“ไม่ต้องตื่นเต้นนะ อยู่กั