Todos los capítulos de ไม่รัก แต่รู้สึก: Capítulo 81 - Capítulo 90

เสียงหวานที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในโทรศัพท์ทำเอาภรรยาตัวจริงที่อยู่ปลายสายชะงักดินสอ เธอเงยหน้าขึ้นมองหน้าจอก็เห็นว่าเขาหันไปรับแก้วกาแฟจากผู้หญิงอีกคนของเขาที่บอกว่าเลิกยุ่งเกี่ยวกันในเรื่องชู้สาวแล้ว“ขอบคุณครับ”เขารับแก้วกาแฟนั้นแล้วหันกลับมามองที่หน้าจอ เห็นภรรยาของตนเองมองเขาอยู่ก็ส่งยิ้มให้เล็กน้อย ไม่ได้มีท่าทีร้อนรนหรือผิดปกติใดๆ ราวกับต้องการแสดงความจริงใจให้เห็นว่าเขาไม่ได้ทำอะไรลับหลังเธอแต่ภาพใบหน้าสวยหวานบนหน้าจอทำเอากนกรัตน์ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างเขากัดกรามกรอด เธอยื่นมือไปจัดเนกไทให้เขาทันที“เนกไทเบี้ยวค่ะ ขอโทษนะคะ สงสัยเมื่อเที่ยงรัตน์รีบร้อนไปหน่อย”เธอพูดราวกับว่าเมื่อช่วงพักเที่ยง เขากับเธอทำกิจกรรมหลังมื้ออาหารกันอย่างที่เคยอีกแล้ว ทั้งที่ไม่ได้มีโอกาสได้เข้าใกล้เขาสักนิด ด้วยตั้งใจให้ผู้หญิงอีกคนเข้าใจผิด“ไม่เป็นไร ผมทำเอง คุณออกไปทำงานเถอะ”เขาผลักมือของเธอออกเบาๆ แล้วจัดระเบียบเนกไทที่ไม่ได้มีส่วนใดบิดเบี้ยวของตัวเองให้เข้าที่“แต่ช่วงบ่ายๆ แบบนี้ คุณชอบให้รัตน์เข้ามาทำงานในห้องคุณนี่คะ”“ผมไม่มีงานอะไรด่วนจะใช้คุณหรอก แฟ้มงานด่วนเมื่อเช้าผมก็เซ็นออกให้หมดแล้วนี่ ที

บนเตียงกว้างในห้องพักสุดหรูที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงบ่งบอกรสนิยม หญิงสาวในเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวเพียงตัวเดียวนอนตะแคงด้วยท่วงท่าแสนเซ็กซี่จนชายเสื้อรั้งขึ้นมาถึงสะโพกอย่างหมิ่นเหม่เธอลุกขึ้นนั่งช้าๆ บิดขี้เกียจอย่างน่ารัก แล้วค่อยๆ ก้าวลุกลงจากเตียง ทุกท่วงท่าที่แสดงออกมาช่างดูเซ็กซี่เย้ายวนชวนใจสั่น แม้จะดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นก็ตามที“คัท สวยมากครับ”นางเอกสาวยิ้มรับคำชมของผู้กำกับโฆษณาคอนโดมิเนียมสุดหรูที่กำลังจะเปิดตัวเร็วๆ นี้ เธอปรายตามองไปยังมุมหนึ่งของห้อง เผลอสบดวงตาคมกริบที่วาบขึ้นด้วยหัวใจสั่นไหวเขาเข้ามาในห้องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เจอผู้บริหารสูงสุดอย่างเขาในวันถ่ายทำ จึงไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาเผชิญหน้ากับเขาหลังจากที่ห่างหายกันไปเมื่อวันที่เธอโดนเขาลากกลับไปรังแกที่คอนโดเป็นครั้งที่สองจากวันนั้นเธอก็ไม่เข้าใกล้เขาอีก และทุกวันที่ออกไปทำงาน จะต้องมีผู้จัดการส่วนตัวของเธอเป็นคนคอยมารับมาส่งเธอเสมอ แม้แต่ในวันงานศพพ่อของเพื่อนรักและวันลอยอังคาร เธอก็ไม่ยอมเฉียดใกล้เขาแม้แต่น้อยแม้วันนั้นเขาจะบังคับให้เธอปลดบล็อกเบอร์โทรศัพท์และไลน์

“พ่อครับ พรุ่งนี้ไอ้ปั้นมันกำลังจะไปสัมมนาที่ภูเก็ต ผมว่าผมจะส่งคนไปฆ่ามันหมกทะเลที่นั่นอย่างเงียบๆ ดีไหม”เทวาเข้ามาหาพ่อของตัวเองถึงห้องทำงาน หลังจากกนกรัตน์โทรมาบอกว่าแผนการที่จะไปสานสัมพันธ์กับปัณจธรล้มเหลวไม่เป็นท่าเมื่ออยู่ๆ วันนี้มันก็บอกกับเธอว่าจะพาธารารินไปด้วย“ใจเย็นสิ แล้วคนของเราที่ส่งไปปั่นหัวไอ้พวกชาวบ้านหน้าโง่พวกนั้นว่าไงบ้าง ได้เรื่องอะไรบ้างหรือยัง”เขาสองคนพ่อลูกส่งคนเข้าไปแทรกแซงในฐานะคนงานก่อสร้างอยู่หลายคน แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะใจเย็นไปหน่อยจึงยังไม่ทันมีเรื่องราวใหญ่โตขึ้นมา เห็นทีคงต้องรีบปิดจบเรื่องนี้โดยเร็วเสียแล้ว“ก็ไม่ค่อยได้เรื่องครับ ผมจะเร่งพวกมันให้จัดการต่อให้จบ ก่อนที่ไอ้ปั้นมันจะไปที่โฮมสเตย์นั่น”“อืม มีเวลาอีกหลายวันที่มันจะสัมมนาเสร็จ เร่งมือเข้า ถ้าทำอะไรมันไม่ได้จริงๆ ก็จัดการส่งมันลงไปเฝ้าปะการังใต้ทะเลซะ ทะเลมันกว้าง ไม่มีทางที่ใครจะจับมือเราดมได้ง่ายๆ”“ครับ พ่อ”เทวายกยิ้มร้าย เดินกลับเข้ามานั่งในห้องทำงานของตัวเอง ก่อนแค่นหัวเราะหยันคู่แข่งคนสำคัญ ที่อีกไม่กี่วันมันจะต้องลงไปนอนคุยกับปะการังไปตลอดกาลเสียแล้ว“ขอโทษด้วยนะ กนกรัตน์”คำขอโ

เขาร้องออกมาด้วยความตกใจ เด็กหน้าซื่อตาใสทำหน้าตาตื่นตระหนก ก่อนจะอ้าปากขึ้นช้าๆ ให้เขาดูว่าในปากของเธอไม่มีอะไรของเขาหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว“นี่เธอกลืนเหรอ”“หนูรู้ว่ามันกินได้ พี่ไม่ต้องมาหลอกหนูนะ”ดวงตากลมตวัดใส่เขาอย่างไม่พอใจ คิดเองเออเองว่าเขาจะแกล้งเธอด้วยการบอกว่าเธอกำลังจะตายเพราะกลืนน้ำคาวๆ ที่ไหลออกมาจากส่วนนั้นของเขา สุขศึกษาเธอก็เคยเรียนมา แถมเพื่อนๆ ที่เคยมีประสบการณ์เรื่องอย่างว่าก็เล่าสู่กันฟังออกบ่อย เพียงแค่เธอยังไม่เคยมีประสบการณ์จริงเท่านั้นแหละ เลยตกใจกับทุกเรื่องที่ยังไม่เคยได้สัมผัส“หึหึ พี่ยังไม่ทันได้หลอกอะไรเธอเลย ต้องทำหน้าตาไม่พอใจแบบนี้ด้วยเหรอ”“ก็พี่ชอบว่าหนูโง่ แล้วจะสอนงานจริงๆ ไหมคะ ถ้าไม่สอน หนูจะกลับบ้านแล้ว หิวข้าว”“สอนสิ อยู่เรียนก่อน เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าว”เขาจับเธอขึ้นมานั่งบนโต๊ะ รูดกางเกงชั้นในของเธอทิ้งอย่างรวดเร็ว ขยับเข้าใกล้แล้วกดแทรกท่อนเนื้อที่ยังไม่ยอมหดตัวลงไปในช่องทางรักหยาดเยิ้มของเธอทีเดียวจนสุดโคนก่อนจะเริ่มสอนบทเรียนรักบทใหม่ในห้องทำงานอย่างร้อนแรงจนทั่วทั้งห้อง จนแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า โซฟาตัวโตกลางห้องที่ขยับโยก

ในช่วงเย็นที่แดดร่มลมตก ปัณจธรก็เอาใจภรรยาด้วยการพาเธอลงมาว่ายน้ำเล่นในสระใหญ่หน้าหาด ซึ่งคราวที่แล้วที่พาเธอมาฮันนีมูน เธอยังไม่ได้มีโอกาสได้เล่นน้ำสักนิด แม้แต่ชายหาดที่เขาพาไปปิกนิกก็ตาม“คุณไม่เล่นน้ำด้วยกันเหรอคะ ไม่มีคนเลย ฉันเหงานะเนี่ย”“ก็มันจะค่ำแล้วนี่ครับ ผมให้คุณเล่นแค่แป๊บเดียวนะ เดี๋ยวป่วย”“ก็คงต้องเล่นแป๊บเดียวค่ะ ไม่มีเพื่อน”ภรรยาคนสวยออดอ้อนสามีทั้งน้ำเสียงและสายตา สุดท้ายเขาก็ต้องใจอ่อน ยอมตามใจเธอจนได้ ทั้งที่รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะไม่สบาย เลยไม่ได้ใส่ชุดว่ายน้ำลงมาตั้งแต่แรก“ก็ได้ครับ งั้นผมขึ้นไปเปลี่ยนชุดแป๊บเดียวนะ คุณอย่าไปไหนไกล รอผมก่อน”“ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะคะ ฉันอายุยี่สิบเจ็ดปีแล้ว”“หึหึ แต่คุณก็ยังเด็กกว่าผมตั้งหกปีอยู่ดี เพราะงั้นเด็กดื้ออย่าเพิ่งไปเล่นคนเดียวไกลๆ นะครับ เข้าใจไหม”“เข้าใจก็ได้ค่ะ รีบลงมานะคะ”“ครับ”กนกรัตน์ในชุดคลุมอาบน้ำยืนแอบมองผู้ชายที่ตัวเองรักออดอ้อนกับภรรยาของเขาด้วยความอิจฉา เมื่อก่อนมันเป็นเธอ ที่ได้ออดอ้อนให้เขาลงมาเล่นน้ำด้วย และอีกไม่นาน เธอก็จะทำให้มันกลับมาเป็นแบบนั้นอีกครั้ง“ใจตรงกันอีกแล้วนะคะ คุณน้ำริน”