Todos los capítulos de ไม่รัก แต่รู้สึก: Capítulo 71 - Capítulo 80

คนที่กำลังนัวเนียภรรยาตั้งแต่ตื่นลืมตาปล่อยให้โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงสั่นอยู่อย่างนั้น แม้ว่าคนปลายสายจะพยายามติดต่อมาอีกหลายครั้งหลังจากนั้นก็ตามที“ไอ้ปั้น ทีนี้เสือกไม่ยอมรับสายกูเลยนะ”วายุโยนโทรศัพท์มือถือของตัวเองทิ้งบนเตียงอย่างหงุดหงิด เขาหยิบสร้อยข้อมือเพชรเส้นสวยที่ซื้อให้เธอเป็นของขวัญขึ้นมาดูอีกครั้งแล้วก็ต้องถอนหายใจ จนปัญญา ไม่รู้จะไปตามหาเธอได้ที่ไหนในขณะที่เขากำลังเซ็งจนถึงขีดสุด โทรศัพท์มือถือที่โยนทิ้งเอาไว้ก็มีสายโทรเข้า เขากระโจนขึ้นเตียงอย่างรวดเร็วแต่ก็ต้องทำหน้าผิดหวัง เมื่อคนที่โทรเข้ามาไม่ใช่เพื่อนรักอย่างที่คิด“ครับคุณปลา”เป็นเลขานุการสาวสวยของเขานั่นเองที่โทรเข้ามา เพราะอยู่ๆ เขาก็ทิ้งงานทิ้งการไม่ยอมเข้าบริษัท ทั้งที่มีเรื่องให้เขาต้องตัดสินใจหลายอย่าง“คุณวายุไม่สบายหรือเปล่าคะ สายแล้วยังไม่เข้าบริษัท”“อืม ปวดหัวนิดหน่อย มีงานด่วนอะไรหรือเปล่าครับ ถ้าไม่ด่วนมากพรุ่งนี้ผมจะเข้าไปเซ็นให้”“ก็ด่วนค่ะ เพราะพรุ่งนี้เรานัดพรีเซ็นเตอร์ของคอนโดใหม่มาคุยรายละเอียดเรื่องการถ่ายโฆษณาแล้วก็เรื่องอีเวนต์เปิดตัวคอนโดด้วยค่ะ”“อ้าว เรื่องนี้ยังไม่จบอีกเหรอ ผมมอ

ฐิสาตื่นแต่เช้าด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน หลังจากที่เธอออกมาจากคอนโดมิเนียมของผู้ชายเลวทรามคนนั้น ก็รีบนั่งแท็กซี่ไปเอารถยนต์ของตนที่ถูกจอดทิ้งไว้ที่โรงแรมหรูของสามีเพื่อนรัก แล้วรีบกลับห้องมากินยาแก้ไข้ก่อนจะนอนหลับไปทันทีตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนหัวค่ำเพราะผู้จัดการส่วนตัวโทรมาแจ้งคิวตารางงานใหม่ในช่วงที่โดนเทกองถ่ายละครอีกนานนับสัปดาห์ หลังจากนั้นเธอก็อาบน้ำ กินข้าว กินยาและหลับไปอีกครั้งจนถึงเช้าหลังจากที่เธออาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวกระโปรงบานพลิ้วไหวสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย กำลังเลือกเครื่องประดับให้เข้ากับชุด ผู้จัดการส่วนตัวก็โทรเข้ามาบอกให้เธอเดินทางไปคุยงานตามลำพังเพราะติดธุระด่วนต้องพาพระเอกน้องใหม่ที่เพิ่งรับเข้าสังกัดไปแคสติ้งงานเธอเดินเข้ามาในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังด้วยท่วงท่ามั่นใจเพราะเคยมาเซ็นสัญญาที่บริษัทแห่งนี้ครั้งหนึ่งแล้ว แต่คราวนี้ห้องที่เธอต้องไปคุยรายละเอียดงานรอบสุดท้ายคือห้องของประธานบริษัทซึ่งก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครเลขานุการส่วนตัวสาวสวยลงมารับเธอถึงหน้าลิฟต์ ก่อนจะพาเธอมาส่งแค่เพียงหน้าห้องของท่านประธานบริษัทโดยที่ไม่ยอมเดินเข้ามาด้วย

“ฉันไม่เชื่อ คนอย่างคุณมันทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ เพื่อจะฮุบที่ดินของฉัน”เธอลุกหนีออกมาจากห้องนอนเพราะไม่อยากสบตาคมกริบที่ถ้าพลั้งเผลอเพียงนิดจะโดนเขาสะกดจนอยู่หมัดทันทีดูอย่างเมื่อวาน ขนาดว่าเธอแกล้งยั่วยวนจนเขาเกือบจะพ่ายแพ้อย่างราบคาบ แต่เขากลับร่ายมนตร์ใส่เธอ แถมยังสะกดเธอด้วยดวงตาคมคู่นี้จนเธอเกือบจะหลงมัวเมาในสัมผัสแสนหวานจนเกือบจะเสียตัวให้เขาริมชายหาดอยู่รอมร่อถ้าไม่ทำใจแข็งเดินหนีมาเสียก่อน“น้ำ รอผมก่อน”เขาตามลงมาที่ห้องครัวได้ทันท่วงทีก่อนที่เธอจะตอกไข่ใส่ชามเพื่อทำเมนูไข่ให้เขากินอีกแล้ว“เดี๋ยว หยุดก่อน คุณจะทำอะไร”“ไข่เจียวไง วันนั้นฉันดูแล้วว่าคุณใส่อะไรเท่าไหร่ คราวนี้ไม่พลาดแน่”“ใจคอคุณจะให้ผมกินแต่ไข่เจียวเหรอครับน้ำ”“ก็ฉันทำไม่เป็น งั้นไข่ดาวก็ได้ เอาไหมคะ”“พอเลย หยุดเมนูไข่เอาไว้ก่อน ผมอยากกินอะไรที่มันได้เคี้ยวมากกว่านั้น”“แล้วอะไรล่ะ ในตู้เย็นมีผัก มีกุ้งที่แกะไว้แล้ว”“ผัดผักรวมใส่กุ้งแล้วกันครับ อย่างเดียวก็ได้ เดี๋ยวผมสอน”เขาเปิดตู้เย็นหยิบหน่อไม้ฝรั่ง ถั่วลันเตาญี่ปุ่น เห็ดฟางและข้าวโพดอ่อนออกมาส่งให้เธอ“คุณล้างแล้วก็หั่น เดี๋ยวผมเตรียมส่วนที่เหลือเอง

กลีบดอกไม้ถูกโปรยลงไปในทะเลหลังจากที่เถ้ากระดูกของผู้เป็นบิดาถูกลอยลงไปก่อนหน้านี้ ธารารินปาดหยาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืนโดยมีสามีประคองกอดแนบอก มองดูสิ่งสุดท้ายของบิดาลอยหายไปกับสายน้ำราเชนทร์มองแผ่นหลังบอบบางของเพื่อนรักที่กำลังยืนกอดกับสามีด้วยหัวใจวูบโหวง วันเวลาผ่านไปไม่นาน ไม่น่าเชื่อว่าจะทำให้คนสองคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกัน สร้างความผูกพันกันขึ้นมาอย่างมากมายได้ขนาดนี้“เชน แกโอเคหรือเปล่า”ดาราสาวแตะแขนของเขา กระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น ท่าทางเพื่อนรักที่สูญเสียพ่อไป ยังดูไม่ค่อยน่าห่วงเท่าไร เพราะมีสามีที่มองลงมาจากดาวอังคารยังดูออกเลยว่ารู้สึกพิเศษต่อเพื่อนรักของเธอมากมายขนาดไหน ต่างจากอีกคนที่ไม่มีใคร และไม่รู้ว่าหัวใจจะบอบช้ำแค่ไหนที่เห็นว่าผู้หญิงที่ตัวเองหลงรักมายาวนานกำลังรู้สึกกับผู้ชายคนอื่นเสียแล้ว“ฉันโอเค เห็นแบบนี้ฉันก็หมดห่วงแล้ว ตอนแรกกลัวว่าน้ำจะไม่ไหวแค่นั้นแหละ ไม่ได้คิดอะไรแล้ว”“จริงเหรอ แกไม่เสียใจแล้วเหรอ”“เสียใจ แต่มันไม่ขนาดนั้น ฉันโอเคจริงๆ แกไม่ต้องห่วง”“อืม ค่อยยังชั่ว ฉันห่วงทั้งยัยน้ำ ห่วงทั้งแก”“คิดมากน่า ฉันเป็นผู้ชายนะโว้ย เรื่องแค

รถตู้วีไอพีคันหรูสีดำมันปลาบจอดเทียบทางขึ้นบริษัทรินธาราจิวเวลรี่ สาธิตรีบลงจากรถมาเปิดประตูให้เจ้านาย โดยผู้เป็นสามีในชุดสูทแบรนด์เนมสีดำก็ก้าวลงมาส่งภรรยาคนสวย ซึ่งต่อจากนี้ต้องกุมบังเหียนบริหารบริษัทในฐานะประธานแทนพ่อของเธอแล้ว“เลิกงานแล้วผมมารับนะครับ”“ไม่ต้องย้อนไปย้อนมาก็ได้ค่ะ วันนี้ฉันกลับพร้อมหมูหวานก็ได้ แล้วเดี๋ยววันหลังก็ขับรถมาทำงานเองเหมือนเดิมดีกว่า”เพราะเลขานุการของเธอก็ซื้อคอนโดอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอนัก สามารถติดรถกลับบ้านได้ทุกวันอยู่แล้ว“ไม่เอาสิครับ ช่วงนี้คุณนอนไม่ค่อยพอ ผมไม่อยากให้ขับรถไปกลับเอง มันอันตราย”นอกจากจะยังเสียใจเรื่องพ่อ ที่ทำให้เธอกว่าจะหลับลงในแต่ละคืนก็ค่อนข้างดึก ไหนจะสองคืนที่ผ่านมายังถูกเขารบกวนเวลาพักผ่อนอีก เขาจึงไม่ไว้ใจให้เธอขับรถมาทำงานเองไอ้ครั้นเขาจะเป็นคนขับไปรับไปส่งเธอเองก็ไม่ได้ เพราะหลังจากที่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น พ่อกับแม่ก็เข้มงวดเรื่องความปลอดภัย สาธิตและประณตจึงต้องคอยตามรับส่งและเดินประกบเขาตลอดเวลาจนแทบไม่เหลือเวลาส่วนตัวอีกแล้ว“ไปกลับกับคุณอาจจะอันตรายกว่าก็ได้นะคะ อย่าลืมสิว่าคุณเพิ่งถูกลอบฆ่าก่อนแต่งงานนี่เอง”“ไม่ห