Todos los capítulos de ไม่รัก แต่รู้สึก: Capítulo 91 - Capítulo 100

ผ้าชุบน้ำชื้นๆ ลูบไล้ไปบนตัวตนแข็งแกร่งร้อนฉ่าทุกซอกทุกมุม ก่อนจะวกลงมาที่ก้อนแฝดสีเนื้ออ่อนอมชมพูซึ่งพอโดนความเย็นของผ้าชุบน้ำก็หดรัดทันตาเห็นจนเธอตกใจ“อุ๊ย..”“หึหึ มันหนาวครับ”“เสร็จแล้วค่ะ น้ำใส่เสื้อผ้าให้คุณนะคะ ใส่ชุดนอนนะ จะได้สบายตัวค่ะ”“ขอบคุณครับ”ชุดนอนเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงผ้าเนื้อนุ่มสีเทาถูกสวมลงบนตัวของเขาโดยที่ไม่ต้องใส่กางเกงชั้นใน เพราะเธออยู่กับเขามาเกือบเดือนจึงเริ่มรู้จักเขามากขึ้นว่าในเวลานอน เขาแทบจะไม่อยากใส่เสื้อผ้าด้วยซ้ำ“อืม สบายตัวขึ้นเยอะเลย ขอบคุณมากนะครับน้ำ”“ไม่เป็นไรค่ะ น้ำเป็นคนทำให้คุณป่วย ขอโทษนะคะ”“จะยกโทษให้ถ้าคุณให้ผมเช็ดตัวให้คุณบ้าง”“คุณป่วยจนจะยืนไม่ไหว ไปนอนดีกว่านะคะ เดี๋ยวน้ำเช็ดเอง แป๊บเดียวเองค่ะ”“แป๊บเดียวเองครับ”เขาถอดชุดนอนกระโปรงของเธอผ่านทางศีรษะ แล้วเกี่ยวกางเกงในตัวน้อยลงไปกองที่ข้อเท้า ผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่ถูกนำมาซักในน้ำอุ่นที่เปิดใหม่จนเต็มกะละมัง แล้วนำมาถูไถร่างกายของเธอทุกส่วนเพื่อลดอุณหภูมิให้อย่างอ่อนโยนที่สุด“เสร็จแล้วครับ ผมพาไปใส่เสื้อผ้านะ”เพราะเธอเองก็เป็นไข้ แม้จะตัวร้อนน้อยกว่าเขาแต่ก็ไม่ควรมายืนแก้ผ้านานๆ

“เอ่อ ค่ะ เหม็นเหรอคะ”“เปล่า หอมดี กลิ่นอะไร”“กลิ่นดอกไม้ค่ะ ไม่เหม็นจริงๆ ใช่ไหมคะ”เพราะเธอก็พอจะรู้ว่าน้ำหอมแต่ละกลิ่น เวลาอยู่บนร่างกายของแต่ละคน มันจะส่งกลิ่นออกมาต่างกัน เลยไม่แน่ใจว่าอุณหภูมิและกลิ่นกายของเธอมันเข้ากับน้ำหอมกลิ่นนี้หรือเปล่า“หอม หอมมาก มันเข้ากับเธอนะ”“เอ่อ ขอบคุณมากค่ะ”แค่เผลอมองสบดวงตาคมกริบแสนมีเสน่ห์ของเขา หัวใจดวงน้อยก็สั่นไหวอีกแล้ว เธอจะไปจากเขาได้ตลอดรอดฝั่งไหมเนี่ย ไม่ใช่ทนความเย้ายวนของเขาไม่ไหว จนจับเขาปล้ำเองหรอกนะรอบนี้“อืม มาเรียนกันดีกว่า”“แต่งานในแฟ้มของพี่เชนยังเต็มอยู่เลย พี่เซ็นให้เสร็จค่อยเรียกหนูเข้ามาใหม่ก็ได้ค่ะ งานมันด่วนทั้งนั้นเลย”“งั้นเธอเปิดแฟ้มให้พี่แล้วกัน นั่งอยู่ตรงนี้แหละ พี่จะเซ็นเลย”“ไม่อ่านหน่อยเหรอคะ”“แล้วเธออ่านหรือยังล่ะ ก่อนเอาเข้ามาในห้องพี่”“หนูกับพี่ดวงอ่านกันแล้วค่ะ”“อืม งั้นพี่เซ็นเลย พี่เชื่อใจเธอ”คำพูดง่ายๆ น้ำเสียงทุ้มนุ่ม กับแววตามีเสน่ห์ชวนใจสั่น ตรงเข้าเล่นงานหัวใจของเธออีกแล้ว บ้าจริง ถ้าเขาขยันใช้สายตาแบบนี้มองเธอ และทำเสียงทุ้มๆ แบบนี้ใส่เธอบ่อยๆ เธอได้จับเขาปล้ำจริงๆ แน่เพราะฉะนั้น ทางรอดของเข

ภายในห้องนั่งเล่นที่มีสองสาวนั่งคุยกันอยู่อย่างเคร่งเครียด ฐิสาที่เอามือปิดปากเพื่อนรักเอาไว้ไม่ให้ตะโกนอะไรออกมาให้เธอได้อายอีก ค่อยๆ ลดมือนั้นลง“เบาๆ สิ เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหมด”“แกบอกมา ว่าทำไมถึงไปมีอะไรกับเขาง่ายๆ แกเกลียดคนกะล่อนเจ้าชู้แบบเขาที่สุดนี่ หรือว่าเขาข่มขืนแก แกบอกฉันมา ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะพาไปแจ้งความ”“ใจเย็นน้ำ ฉันจะเรียกมันว่าความซวย โอเคไหม แกลองฟังความซวยของฉันก่อนนะ”“ว่ามา”“เขาส่งดอกไม้กับสร้อยข้อมือเพชรมาให้ฉัน เส้นนี้นี่แหละ”ฐิสาชูข้อมือที่มีสร้อยข้อมือเพชรเส้นสวยที่เขาบังคับให้เธอใส่ตั้งแต่ลากเธอเข้าไปปู้ยี้ปู้ยำที่คอนโดของเขาเป็นครั้งที่สองแล้ว“เขาส่งมาให้ ชวนฉันไปดินเนอร์แล้วก็จะพาฉันขึ้นเตียง แต่ฉันไม่รับ จะส่งคืนเขาก็ไม่ยอม บอกว่าไม่ไว้ใจใคร ให้ฉันเอาไปคืนเอง นัดไปเจอที่คลับในโรงแรมสามีแกนั่นแหละ มันก็ปลอดภัย ฉันเลยไม่ได้ระวังตัว ก่อนเขามาถึงมีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามานั่งคุยด้วย บอกว่าแฟนเขาเป็นแฟนละครฉัน พอคุณวายุมาเขาก็ลุกเดินหายไปเลย พอฉันคืนสร้อยให้คุณวายุ ดื่มน้ำนิดหน่อยก็ร้อนวูบวาบแปลกๆ สรุปฉันโดนวางยา คุณวายุหาว่าฉันเล่นยาเพื่อเรื่องบนเตียงเลยพาฉันไปท

แม้จะอยากนอนอ้อนภรรยาสาวคนสวยอีกสักวัน แต่หลังจากที่หมอมาฉีดยาให้และได้นอนหลับพักผ่อนทั้งคืน เช้ามาปัณจธรคนหลงเมียก็หายไข้เป็นปลิดทิ้ง"ผมขี้เกียจไปทำงานจัง"ก่อนแต่งงาน ไม่เคยสักครั้งที่คนอย่างเขาจะหมดไฟหรือทำตัวขี้เกียจ แต่เกือบเดือนมานี้เขาอยากจะนอนกอดเธอตลอดเวลา หรือไม่ก็หนีบเอาเธอไปด้วยทุกที่"ไม่ได้ค่ะ เมื่อวานคุณก็โดดสัมมนาไปรอบนึงแล้ว พนักงานรอคุณอยู่นะคะ"ภรรยาสาวลุกขึ้นเดินอ้อมเตียงมายืนฝั่งที่เขานอน แล้วดึงแขนให้คนตัวโตแสนขี้เกียจลุกขึ้นนั่ง แม้จะยอมลุกขึ้นมานั่งแต่โดยดี แต่กลับดึงเธอเข้าไปกอด เอาหน้าหล่อๆ ซุกไซ้ที่หน้าท้องแบนราบที่ยังไม่รู้ว่าตอนนี้จะมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาซึ่งเกิดจากความรักมาก่อตัวอยู่ข้างในนี้แล้วหรือยัง"ครับ ผมรู้แล้ว งั้นเราไปอาบน้ำพร้อมกันนะ""แค่อาบน้ำนะคะ""วันนี้แค่อาบน้ำก็ได้ครับ"เวลาที่มีจำกัดและร่างกายที่ยังไม่ทันฟื้นตัวเต็มร้อยทำให้เขายอมปล่อยเธอไปแต่โดยดี"ผมไปก่อนนะ น้ำจะไปไหนหรือเปล่า ทำไมแต่งตัวสวยจัง"สามีหนุ่มหอมแก้มภรรยาสาวก่อนออกไปทำงานเหมือนทุกวัน เขาสังเกตเห็นว่าเธอแต่งหน้าบางๆ และใส่ชุดเดรสยาวสีขาวแบบที่สาวๆ ชอบใส่เดินเล่นชายหาดก

กว่าจะจัดการกับเรื่องยุ่งๆ พระอาทิตย์ก็ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ทุกคนจึงต้องอาศัยนอนบนเกาะแห่งนี้เพราะฝนฟ้าดูท่าทางไม่เป็นใจ อีกไม่นานพายุต้องเข้าอีกแน่หลังจากที่ชาวบ้านทำอาหารเลี้ยงแขกจากกรุงเทพฯ จนอิ่มแปล้ บอดี้การ์ดทั้งสี่คนและพนักงานสาวสวยก็กระจายกันไปนอนที่เรือนหลังใหญ่ของชาวบ้าน ซึ่งเอาไว้ใช้ในการประชุมหรือรวมตัวเพื่อทำกิจกรรมร่วมกันโดยมีชาวบ้านนำหมอน ผ้าห่มและของใช้จำเป็นมาให้อย่างครบครัน“คุณปั้นไปนอนที่ไหน พี่ณต”“บ้านอีกหลังของผู้ใหญ่บ้าน”“ทำไมไม่นอนกับเรา บ้านออกจะกว้าง”“คุณปั้นเป็นเจ้านาย จะให้มานอนรวมกับเราได้ยังไง ไหนจะภรรยาท่านอีก”“แล้วทำไมให้รัตน์กับคุณอารีมานอนที่นี่ล่ะ”อารีมองกนกรัตน์ เพื่อนร่วมอาชีพที่ปกติก็ไม่ค่อยจะกินเส้นกันเท่าไร เพราะรู้สึกไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้เป็นทุนเดิม เธอทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้ ก่อนจะโพล่งออกมาโดยไม่รักษาน้ำใจกันอีกเพราะหลายวันมานี้เธอก็รู้สึกอึดอัดมามากเกินพอแล้ว“คุณรัตน์ นอนเถอะค่ะ บางทีคุณอาจจะลืมไปว่าเราสองคนเป็นแค่ลูกจ้าง ไม่ได้เป็นภรรยาคุณปั้น”กนกรัตน์หันขวับมามองแผ่นหลังบอบบางของอารีด้วยความไม่พอใจ ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นอะไรกับเขา แต่เหมือนไ