“อืม พี่เอง ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วย”เธอไม่ได้แค่ตกใจ แต่เธอวางหน้าไม่ถูก นี่คือการเจอกันครั้งแรกหลังจากเกิดเรื่องไม่ดีไม่งามระหว่างเขากับเธอขึ้นเมื่อคืนก่อน“อะ เอ่อ พี่เชนมาได้ไงคะ”“มาพบลูกค้าแถวนี้ เลยแวะมาดู”มันคงจะแปลกๆ ถ้าบอกว่าเขาโดดประชุมและหนีงานเพื่อมาหาเธอ ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้ตัดสินใจแบบนั้น แต่พอรู้ตัวอีกทีก็เข้ามายืนอยู่ในบ้านของเธอแล้ว“เอ่อ ค่ะ ขอโทษนะคะที่หนูลางานทั้งๆ ที่ไปทำได้ไม่กี่วัน เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะรีบกลับไปทำงานค่ะ”“ไม่ต้องรีบขนาดนั้น เธอควรพักผ่อนจนกว่าจะหาย”คนตัวบางหยิบแว่นสายตากรอบหนามาสวมเพื่อมองดูสีหน้าของเขาให้ชัดๆ“แต่ว่ามันเสียงานนี่คะ”“เธอก็ยังไม่ทันได้เรียนรู้งานไปถึงไหนเลยไม่ใช่เหรอ เพิ่งชงกาแฟได้ถูกปากพี่เองเมื่อวันก่อน ทำอย่างกับว่าขาดเธอไปสักคนแล้วบริษัทพี่จะเจ๊ง”เธอย่นจมูกใส่เขา ก็รู้อยู่ว่าตัวเองหัวช้า สอนยาก แต่เขาเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่าชอบคนโง่อย่างเธอ แล้วทีนี้ทำมาพูดจาดูถูกหาว่าเธอเป็นแรงงานไร้ประสิทธิภาพ“ค่ะ แต่หนูหายแล้วจริงๆ”“ไหน มาดูก่อน”เขาก้าวขึ้นไปนั่งประจันหน้ากับเธอบนเตียง แล้วใช้หลังมืออังหน้าผากมนก็พบว่าอ
Leer más