ราเชนทร์เดินออกมาจากห้องทำงานของตัวเองในตอนสาย ตั้งใจจะออกมาเรียกคนตัวบางที่วันนี้ไม่ยอมโผล่หน้าเข้าไปหาเขาเลย ส่งข้อความไปเท่าไรก็ไม่ยอมอ่าน เลยต้องออกมาตามด้วยตัวเอง แต่ก็พบเพียงโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่า“คุณดวง ทอแสงไปไหนล่ะครับ”“อ๋อ ดวงพาไปนอนที่ห้องพยาบาลแล้วค่ะ เมื่อกี้ดวงเอาขนมออกมากิน น้องเหม็น เลยวิ่งไปอาเจียน พอมานั่งแล้วกินน้ำก็วิ่งไปอาเจียนอีกค่ะ จะให้ไปหาหมอก็ไม่ยอมไป”“ท้องเสียหรือเปล่า หรือว่าอาหารเป็นพิษ”“น้องบอกว่าไม่ได้ท้องเสียนะคะ แค่คลื่นไส้ค่ะ”เขามองไปที่โต๊ะของเธออย่างครุ่นคิด ราวกับมีเจ้าตัวนั่งอยู่ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อดวงตาเรียกเขาหลายครั้ง“คุณเชนเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดวงเรียกหลายครั้งแล้ว”“เอ่อ ไม่มีอะไร คิดอะไรไปเรื่อยน่ะ ถึงว่าผมส่งไลน์หาทอแสงไม่ตอบผมเลย สงสัยจะหลับอยู่”“อ๋อ น้องลืมเอาโทรศัพท์ไปค่ะ ดวงได้ยินเสียงมันดังมาจากในกระเป๋า”“อ้าวเหรอ งั้นเดี๋ยวผมเอาไปให้ จะลงไปดูเสียหน่อยว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า เกิดไม่ดูดำดูดีเดี๋ยวพี่สาวยัยเด็กบื้อนี่ได้มาแหกอกผม”“แล้วคุณเชนมีอะไรจะใช้ทอแสงหรือเปล่าคะ เดี๋ยวดวงทำให้ค่ะ”“ผมจะออกมาขอกาแฟสักแก้วครับ”ดวงตาเลิก
Read more