บททั้งหมดของ Gear Night คืนร้อนวิศวะร้าย: บทที่ 21 - บทที่ 30

“อลิซ ทำไมกลับมาดึกจังลูก แม่โทรหาก็โทรไม่ติด ตกใจแทบแย่”ทันทีที่เปิดประตูห้องพักมาได้ อิงอร ผู้เป็นมารดาก็ตรงเข้าสวมกอดลูกสาวด้วยความเป็นห่วงทันทีจนลืมความเจ็บปวดของแผลผ่าตัด และแม้จะยังขยับร่างกายได้ไม่สะดวกนักเพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นก็ตาม“เอ่อ คือลิซไปทำงานพิเศษมาค่ะแม่ พอดีโทรศัพท์ตกพื้น มันเลยพังค่ะ”เธอนึกถึงซากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าผ้าของตัวเองแล้วก็อดเสียดายไม่ได้ เครื่องนี้เธอใช้มาหลายปี ทั้งถูกและทนแม้จะตกรุ่นไปแล้วก็ตาม แถมสถานการณ์ทางการเงินตอนนี้ เธอควรที่จะประหยัดสุด ๆ ไม่อยากเจียดเงินที่ได้จากเขามาซื้อโทรศัพท์เลย และถึงแม้ว่าเขาบอกว่าจะซื้อให้ แต่เธอไม่อยากรับอะไรจากเขาอีกแล้ว เพียงแค่เงินแสนเดียวเขายังเรียกร้องเอาจากเธอไม่หยุด ถ้ามากกว่านี้ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น“เอาของแม่ไปใช้ก่อนดีไหม แม่ไม่ได้ออกไปไหน อยู่แต่ที่ห้อง ไม่ได้ใช้เลย”“แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ แม่จะโทรหาลิซได้ไงล่ะคะ”“โถ่ลูก ข้างห้องก็อยู่กันเยอะแยะ ทุกวันนี้น้าลีก็มาอยู่เป็นเพื่อนแม่แทบทุกวัน เอางานฝีมือมาให้แม่ทำฆ่าเวลาด้วย แม่จะได้ช่วยลิซหาเงินอีกทาง”“แม่นั่งนาน ๆ ไหวแล้วเหรอคะ ไม่ต้องทำหรอ

“กินเยอะ ๆ ฉันว่าเธออวบกว่านี้อีกหน่อยน่าจะดี”หลังจากที่เขาซื้อโทรศัพท์มือถือราคาค่อนแสนให้ เขาก็พาเธอมาเลี้ยงข้าวในร้านอาหารญี่ปุ่นราคาแพง ซึ่งเมื่อก่อนร้านนี้คือร้านประจำของครอบครัวเธอเลย มันยิ่งทำให้เธอคิดถึงทั้งพ่อผู้ล่วงลับและคิดถึงแม่ที่มีชีวิตลำบากยากเข็ญ“ขอบคุณนะ”เธอคีบปลาดิบเข้าปากทั้งน้ำตาคลอหน่วย แม่เธอไม่ยอมซื้ออะไรดี ๆ กินด้วยซ้ำ เพราะอยากเก็บเงินเอาไว้ให้เธอเรียนดวงตากลมโตแสนเศร้านั้นทำเอาเขาสัมผัสได้ว่าเธอคงกำลังคิดถึงคนที่เธอรักที่สุด ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแม่ของเธอเขาไม่รู้หรอก ว่าครอบครัวของเธอมีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้น เป็นใคร มาจากไหน แต่เขาเองก็เป็นคนรักแม่มาก ๆ เห็นแบบนี้แล้วเลยอดที่จะสงสารไม่ได้“อร่อยไหม”“อืม อร่อย”“งั้นกินเยอะ ๆ”เขาคีบปลาดิบสีสวยชิ้นใหญ่ใส่จานให้เธออีกสองชิ้น ก่อนจะเรียกพนักงานเสิร์ฟมาสั่งอาหารญี่ปุ่นพรีเมียมเซตใหญ่แบบกลับบ้านเมื่อเธอกับเขากินอาหารกลางวันเสร็จ เขาก็พาเธอมายังร้านกระเป๋าแบรนด์เนมซึ่งเป็นแบรนด์ประจำของเธอในสมัยที่ยังมีเงิน“ใบนี้ดีนะ ใช้เวลาไปเรียน ใส่โทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์ ลิปสติก เหลือพื้นที่ใส่ของจุกจิกได้อีก”คนตั

“เอาไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวฉันส่งร้านซักรีดให้”คิริวร้องสั่งเมื่อพาอลิษามาถึงห้องแล้วเธอเตรียมรวบรวมเสื้อผ้าที่เขาซื้อให้ออกมาซัก“เครื่องซักผ้าห้องนายพังเหรอ”เธอชี้นิ้วไปยังเครื่องซักผ้ารุ่นใหม่และถังอบแห้งที่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่ามันราคาแพงแค่ไหน“ไม่พัง แต่ไม่ต้องทำหรอก เสียเวลา ฉันส่งซักรีดตลอด”“แค่เอาเข้าเครื่อง กดปุ่มซัก เสร็จแล้วก็อบแห้ง มันเสียเวลาตรงไหนเนี่ย อีกอย่างถ้านายไม่ซักเองจะซื้อเครื่องพวกนี้ไว้ทำไม ราคามันไม่ใช่ถูก ๆ”“ฉันรวย”เขาแย่งตะกร้าผ้าจากมือเธอ ก่อนจะเดินหายลงไปด้านล่าง ไม่นานก็กลับขึ้นมาพร้อมเสื้อผ้าที่เขาส่งซักไปก่อนหน้านี้“เธอหาอะไร”เจ้าของห้องเดินเข้าไปหาคนตัวบางซึ่งตอนนี้เปิดตู้เย็นเพื่อค้นหาอะไรบางอย่างพร้อมกับเสียงบ่นงึมงำที่เขาฟังไม่รู้เรื่อง“ก็หาของทำกับข้าวไง นายอยู่ยังไงเนี่ย ในตู้เย็นมีแต่เบียร์แต่เหล้า ยังดีที่มีน้ำเปล่า”เธอผายมือไปยังตู้เย็นที่ภายในอัดแน่นไปด้วยกระป๋องเบียร์และน้ำเปล่า ไม่มีนม ไม่มีผลไม้ ไม่มีของสด หรือเครื่องดื่มอื่นใดที่ให้ประโยชน์กับร่างกายแม้แต่ขวดเดียว“ฉันก็อยู่ของฉันแบบนี้ ไม่เห็นตายเลย”“แล้วนายกินข้าวยังไง”“ก็กิ

“ถ้าไม่ต้องแก้โปรเจคแล้ว คืนนี้เราไปฉลองกัน”เมธาที่ช่วงนี้แทบไม่ได้มีนัดกับสาว ๆ เพราะต้องเอาเวลามาทุ่มเทกับน้องสาวของเพื่อนรักในช่วงการปรับตัวเข้ามหาวิทยาลัยเอ่ยชวนเพื่อนไปหาความสุขตามประสาหนุ่ม ๆ ที่ผับร้านประจำ“กูไม่สะดวกว่ะ”คิริวปฏิเสธทันควัน เขาไม่อยากเสียเวลาออกไปกินเหล้าข้างนอกแล้วปล่อยให้ยัยแม่มดเนื้อหวานนอนรออยู่ที่ห้องคนเดียว“มึงทำไรวะ บ้านช่องก็ไม่ได้กลับไม่ใช่เหรอ หรือว่ามีนัด ก็เอาไปด้วยเลยสิวะ เสร็จแล้วมึงก็แยกย้ายกลับแบบทุกทีก็ได้”“ไม่ล่ะ ช่วงนี้เหนื่อย ๆ กูอยากนอนเร็วบ้าง”“งั้นไปห้องไอ้ฟืนก็ได้ ถ้าอยากนอนเร็ว มึงก็แค่เข้าไปนอนก่อน”“ไว้วันอื่นไม่ได้เหรอวะ มึงจะเงี่**อะไรวันนี้”“แล้วมึงจะเงี่**อะไรวันนี้ สาว ๆ มึงไม่หายไปไหนหรอกน่า ถ้าเราไม่ต้องแก้โปรเจค แปลว่าเรานอนรอเรียนจบเลยนะ มึงจะให้ห**มามีความสำคัญกว่าเรื่องนี้ได้ยังไง”เมธายังคงไล่ต้อนเพื่อจะให้เขายอมทิ้งการนอนกกผู้หญิง ไปนอนกกขวดเหล้ากับเพื่อนแทน“เอาไว้ก่อนไม่ได้หรือไงวะ กูไม่สะดวกจริง ๆ”เมธาถอนหายใจยาว พยายามทำทุกทางแล้ว แต่คนติด ห.กลับไม่ยอมใจอ่อน“มึงก็ปล่อยมันไปเหอะว่ะ ทำอย่างกับว่าปกติพวกมึงไม่เคย

เขาสอดมือเข้าที่ท้ายทอยแล้วโน้มเธอลงมาบดจูบอย่างเร่าร้อน ร่างงามดิ้นรนขัดขืน มือเล็กทุบตีอกแกร่งของเขาหลายครั้ง แต่เรี่ยวแรงที่มีไม่มากพอก็ไม่อาจสู้ได้สัมผัสจาบจ้วงรุนแรงลดลงเรื่อย ๆ กลายเป็นแรงบดเบียดเนิบนาบฉ่ำหวาน ชักนำให้เธอขยับปากจูบเขาตอบกลับไปชุดนอนกระโปรงผ้าบางเบาแบบที่เขาชอบถูกถอดทิ้งลงบนพื้น กางเกงชั้นในตัวจิ๋วก็เช่นกัน ตอนนี้ร่างงามซึ่งนอนทับอยู่บนกายแกร่งเปลือยเปล่าล่อนจ้อน เขาจึงขยับพาเธอขึ้นมานั่งเคียงข้างโดยที่ริมฝีปากของคนทั้งคู่ยังไม่ยอมละจากกันแม้แต่น้อยคิริวถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจากร่างกายอย่างรวดเร็ว เขาจับเธอขึ้นมานั่งบนตัก คนทั้งคู่หันหน้าเข้าหาจอทีวี มองร่างกายเปลือยเปล่าของกันและกันที่ปรากฏบนหน้าจอนั้นอย่างไม่ละสายตา“ริว...”“ไม่ปิด”เขาจูบเบา ๆ บนลำคอข้างซ้ายของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดซอกคอจนเธอขนลุกซู่ จึงเงยใบหน้าหลับตาพริ้มเผยอปากร้องครางแผ่วเบาในลำคอ“อลิซ ลืมตาสิ มองว่าฉันกำลังทำอะไรเธอ”ดวงตาปรือปรอยมองหน้าจอทีวี เห็นชายหนุ่มรูปหล่อกำลังไล้เลียซอกคอของเธอช้า ๆ ทุกครั้งที่ลิ้นสีชมพูของเขาแตะต้องลงไปบนผิวกายอ่อนบางทำเอาเธอสะดุ้ง ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง“อือ