LOGINคิริวสะดุ้งตื่นตั้งแต่เช้า เขาสะบัดผ้าห่มแล้ววิ่งไปโก่งคออาเจียนในห้องน้ำจนหมดไส้หมดพุงโดยมีอลิษาตามมาลูบหลังให้ด้วยความเป็นห่วง“ริว เป็นอะไรไปคะ ไหวไหม”“ผมคลื่นไส้จัง สงสัยยำมะม่วงเมื่อเย็นทำผมอาหารเป็นพิษแน่ ๆ”“ไปหาหมอกันดีไหม ช่วงนี้ลิซว่าริวดูหน้าซีด ๆ นะ ไปให้หมอตรวจให้แน่ใจเลยดีไหม ลิซเป็นห่วง”แม้จะไม่อยากไปโรงพยาบาลนัก แต่ใบหน้ากังวลของภรรยาก็ทำเอาเขาใจอ่อน สุดท้ายก็มานอนอยู่ในห้องตรวจเพราะคลื่นไส้จนโลกหมุนอีกแล้วระหว่างนั่งรอหมอ“เดี๋ยวรอผลตรวจของคุณภรรยาสักครู่นะครับ หมอจะได้สรุปผลได้อย่างแน่นอน”“ภรรยาผมป่วยเหรอครับ ตอนมาด้วยกันยังดี ๆ อยู่เลย”“ไม่แน่ใจครับ แต่หมอว่าไม่ได้ป่วยนะ”คิริวมองหมอวัยกลางคนด้วยความสงสัย หมอพูดไม่รู้เรื่องหรือว่าเขาป่วยจนสมองกลับไปแล้ว ถึงฟังอะไรง่าย ๆ ไม่เข้าใจแต่อีกสิบนาทีถัดมา เขาก็เข้าใจความหมายที่หมอกำลังจะสื่อเมื่อทั้งคู่เข้ามานั่งฟังผลการตรวจร่างกายอย่างละเอียด“ยินดีด้วยนะครับ คุณอลิษาท้องได้สี่สัปดาห์แล้วครับ”สองสามีภรรยาเบิกตากว้าง หันมองหน้ากันแล้วยิ้มออกมาอย่างยินดี“ลิซท้องแล้ว ผมดีใจที่สุดเลย ขอบคุณมากนะลิซที่มีลูกให้ผม”คนตัวโต
มือใหญ่สั่นเทาของผู้กำกับการแสดงหนุ่มทายาทบริษัทผลิตละครชื่อดังกำโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่น ภาพข่าวสังคมบนหน้าจอตรงหน้าทำเอาเขาตกใจไม่น้อยเมื่อทายาทบริษัทรับเหมาก่อสร้างแต่งงานกับสาวสวยคนที่เคยอยู่ในใจของเขาแต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากกว่าคือรูปของเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ถ่ายร่วมกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ ข้างกายเจ้าสาวคือผู้หญิงคนนั้น คนที่เขาได้ความบริสุทธิ์ของเธอมาในคืนผิดพลาดที่เขาไม่ได้ตั้งใจมันคงจะไม่เป็นไร ถ้าผู้หญิงคนนั้นเหมือนกับผู้หญิงคนอื่น ๆ ซึ่งยืนยิ้มแป้นอยู่ใกล้กัน แต่ที่ทำให้เขาตกใจเพราะหน้าท้องที่เคยแบนราบซึ่งลอนกล้ามเนื้อของเขาตอกกระแทกมาทั้งคืน บัดนี้มันนูนเด่นออกมาอย่างชัดเจน“เมี่ยง...ท้องเหรอ”อลิษาแต่งงานหลังจากเรียนจบไม่ถึงสองเดือน คำนวณจากระยะเวลาจะเป็นไปได้อย่างไรที่เธอคนนี้จะแต่งงานมีครอบครัวไปก่อนเพื่อนทั้งที่ยังเรียนอยู่ มีทางเดียวเท่านั้นซึ่งน่าจะเป็นไปได้ที่สุด คือเธอท้องตั้งแต่ยังเรียนไม่จบกะขนาดหน้าท้อง กับระยะเวลาที่เด็กในท้องเจริญเติบโตมาจนถึงตอนนี้ มีความเป็นไปได้ว่าเด็กในท้องจะเป็นลูกของเขา แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ทำไมเธอถึงไม่ติดต่อเขามาเขารีบหาช่องทางโซเชียลของ
“เธอชอบหลังไหน”อลิษายืนอึ้งอยู่ในโครงการหมู่บ้านชื่อดังที่เพิ่งเปิดจองเฟสใหม่ใกล้สวน บรรยากาศร่มรื่นแถมบ้านแต่ละหลังใหญ่อย่างกับวัง หน้าบ้านไม่มีอะไรบดบังปราศจากความวุ่นวาย แต่ที่อึ้งที่สุดเห็นจะเป็นเขา ไม่รู้อะไรเข้าสิงให้ปลุกเธอแต่เช้าเพื่อมาจองบ้านราคาแพงขนาดนี้“ทำไมต้องถามฉันด้วยล่ะ นายชอบหลังไหนก็แล้วแต่นายสิ จะเปลี่ยนมาอยู่บ้านแทนเหรอ”“อืม ก็จะแต่งงานแล้วนี่ แต่งงานแล้วก็ต้องมีลูก จะให้ลูกอุดอู้อยู่แต่ห้องแคบ ๆ ได้ยังไง ไหนจะแม่ของเธออีก ถ้าอยู่บ้านสวย ๆ ตอนเย็นได้ออกมาเดินออกกำลังกายในสวนก็คงจะดี”คนตัวบางมองเขาด้วยความขอบคุณ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะน่ารักและใส่ใจทุกคนมากขนาดนี้“แต่มันอีกตั้งหลายเดือน กว่าฉันจะเรียนจบ กว่าเราจะได้แต่งงานกันจริง ๆ อีกล่ะ”“บ้านมันต้องตกแต่งนะ ยังไงก็ต้องใช้เวลา อีกอย่างฉันก็จะเตรียมงานแต่งไว้รอเลย เรียนจบแล้วแจกการ์ดทันที โอเคไหม”“ไม่โอเคได้ไหม”“ไม่ได้”“นี่นายรีบเหรอ”“ใช่ ฉันรีบมาก ใจจริงอยากจะแต่งวันนี้พรุ่งนี้ด้วยซ้ำ อยากมีลูกแล้ว”“นายรอดูลูกยัยเมี่ยงก่อนดีไหม เลี้ยงเด็กสักคนมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ วุ่นวายจะตาย”“ฉันไหวน่า ลูกทั้งคนนะ
“ไง ได้ข่าวว่าป๋าเหรอ”เมื่อไปส่งมัสยาเรียบร้อยแล้ว ก็ไปส่งเธอกับแม่ที่หอพัก แต่คนหน้าหนาก็ดันเอ่ยขออนุญาตแม่พาเธอกลับมานอนด้วยที่คอนโดมิเนียมหน้าตาเฉย ทั้งยังรับปากกับแม่ของเธออย่างดิบดีว่าจะไม่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับมัสยาและด้วยแม่ของเธอเป็นคนสมัยใหม่ พอจะเดาออกอยู่แล้วแต่แรกว่าที่เธอหายไปนอนที่อื่นอยู่นานหลายเดือนนั้นคงจะเป็นเพราะว่าเธอมาอยู่กับเขา จึงเอ่ยอนุญาตและฝากฝังให้เขาช่วยดูแลเธอให้ดีที่สุด แถมพอกลับมาถึงคอนโดมิเนียม คนตัวโตก็เอ่ยแซวเธอทันที“ป๋าอะไร”“ก็ได้ข่าวว่าเสนอตัวส่งเสียค่าคลอดกับค่าเลี้ยงดูลูกของเมี่ยงไม่ใช่เหรอ”“เอ่อ ใช่”คนตัวบางเอ่ยเสียงอ่อย ด้วยไม่แน่ใจว่าเขาจะเห็นดีด้วยหรือคัดค้าน ดีไม่ดีอาจจะต่อว่าเธออีกต่างหาก แต่ไม่กลัวหรอก เป็นไงเป็นกัน จะให้เธอทิ้งเพื่อนที่ลำบากตรากตรำมาด้วยกันก็คงจะเป็นไปไม่ได้“จะเอาเงินมาจากไหนล่ะ”“ก็จากนายไง”“เธอนี่มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ ยัยแม่มด”“นายงกเหรอ กับฉันนายก็งกหรือไง ไหนบอกว่าจะดูแลฉันให้ดีที่สุดไง”“ฉันดูแลเธอได้ แต่เมี่ยงท้องกับใคร ทำไมไม่ไปลากตัวไอ้ผู้ชายให้มันมารับผิดชอบ จะปล่อยให้มันลอยนวลแล้วพวกเธอมาเ
เมื่อการบอกรักย้ำ ๆ ผ่านบทรักร้อนแรงครั้งแล้วครั้งเล่าของเขาจบลง ก็คว้าตัวเธอซึ่งแทบสิ้นไร้เรี่ยวแรงมากอดแนบอก“เธอรักฉันบ้างไหม อลิซ”“รักสิ ฉันรักนาย”เขาพรมจูบบนหน้าผากชื้นเหงื่ออย่างหลงใหลพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้นไปอีก“ฉันจะมีแค่เธอนะ สัญญา”“ขอบคุณนะริว”“เราแต่งงานกันไหม”อลิษาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ เรื่องที่เขาประกาศออกไมค์ตอนที่ทะเลาะกับป้าของเขา เธอคิดว่ามันคือข้ออ้างให้ไม่ต้องหมั้นและแต่งงานกับพิมพ์พลอยเสียอีก เพราะเธอกับเขาไม่ได้คบกันด้วยซ้ำ“นี่นายเอาจริงเหรอ เราไม่ได้เป็นแฟนกันเลยด้วยซ้ำนะริว”“ยัยซื่อบื้อ ฉันรักเธอขนาดนี้ นอนกับเธอแค่คนเดียว พาเธอมาหาพ่อแม่ ประกาศบอกคนทั้งงานว่าฉันจะแต่งงานกับเธอ แถมยังเปย์ให้เธอไปตั้งกี่ล้านแล้ว แค่นี้ยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันเอาจริง”“ก็เรื่องของเรามันไม่ได้เริ่มเหมือนคู่อื่นนี่”“แล้วยังไง แต่ฉันก็ชอบเธอมาตั้งแต่แรกแล้วนะ ตั้งแต่เจอหน้าในงานวันเกิดเพื่อนแล้ว ที่ผ่านมาก็แค่ปากแข็ง ฉันก็แค่คิดว่าเราข้ามจุดที่ต้องจีบกันมาแล้ว อยู่ด้วยกันแบบผัวเมียแล้วด้วยซ้ำ”“งั้นก็ไม่ต้องแต่งหรอก อยู่กันไปแบบนี้ก็ได้ เปลืองเงิน”“นี่เธอยัง
“นี่มันเรื่องจริงเหรอ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย”ช่อม่วงเอามือทาบอก ทิ้งแผ่นหลังพิงพนักโซฟาแล้วยกยาดมขึ้นอังจมูก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องที่หลานชายเล่ามาจะคือความจริง แต่เธอรู้จักหลานชายเธอดีว่าเขาไม่ใช่คนชอบโกหก ดังนั้นเรื่องที่ได้ยินถึงทำเอาเธอลมจับอยู่นี่ไงคิริวพยักหน้ารับ มือใหญ่ของเขายังคงกุมมือเล็กของอลิษาซึ่งนั่งอยู่ข้างกันบนโซฟาในห้องนั่งเล่นตลอดเวลาหลังจากที่แขกผู้ใหญ่ทยอยกลับกันหมดแล้ว ครอบครัวของเขา รวมป้าทั้งสองคนและลูกพี่ลูกน้องก็เรียกเขาและอลิษาเข้ามานั่งคุยกันถึงเรื่องที่เขาโพล่งออกไปเมื่อช่วงหัวค่ำเมื่อได้ยาดมจนหายใจโล่งขึ้น ช่อม่วงก็หรี่ตามองใบหน้าสวยหวานของคนตัวบางอย่างจับผิด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าครอบครัวของพิมพ์พลอยซึ่งดูดีไปหมดจะเป็นคนแบบนั้นไปได้“เธอมีหลักฐานไหม มากล่าวหากันลอย ๆ ไม่ได้นะ”“เอ่อ ไม่มีค่ะ พ่อของลิซไม่เคยรู้ตัว รู้อีกทีก็ไม่เหลืออะไรแล้วค่ะ”“แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไง ว่าที่เธอบอกหลานฉันมันคือเรื่องจริง”“ป้าช่อครับ ป้าก็รู้ว่าคุณอาพิทักษ์เป็นคนยังไง ถ้าเรื่องที่ผมพูดไม่ใช่เรื่องจริง ป่านนี้เขาคงเล่นงานผมให้จนมุมตั้งแต่บนเวทีแล้วครับ ดูอาการสามคนนั่นก
มือใหญ่สอดเข้าล็อกท้ายทอย บังคับเธอแหงนหน้าขึ้นรับเรียวลิ้นที่เข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปากอย่างหิวกระหาย เมื่อพอใจแล้วก็ละริมฝีปากมาบดจูบกลีบปากนุ่มนิ่มที่เริ่มบวมเจ่อของเธออีกครั้งคนตัวบางหลับตาพริ้ม แหงนเงยใบหน้าขึ้นเมื่อเขาไล้ปลายจมูกพร้อมเม้มจูบไปทั่วแก้มสาว ลามเลยเข้ามาซุกไซ้ยังซอกคอขาว ๆ
“ริว กินข้าวลูก”คิริวเดินผิวปากอารมณ์ดีเข้ามาในห้องอาหาร เขาตรงเข้าหอมแก้มแม่ของตัวเองทั้งซ้ายและขวาอย่างประจบประแจง“ไม่กินแล้วครับแม่ ผมมีนัด คืนนี้ไม่กลับมานอนบ้านนะครับ”เขายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนในห้องอาหารแล้วเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับผิวปากอารมณ์ดีอีกครั้ง ในขณะที่คนเป็นป้ายิ้มกริ่มพึงพอใจเพราะ
“แต่ผมมีครับพ่อ ผมไม่ได้ชอบพลอย ไม่ได้อยากมีแฟน ไม่อยากมีคู่หมั้นและไม่อยากแต่งงาน ผมไม่ยินดีที่จะมีงานหมั้นเกิดขึ้น ขอโทษทุกคนด้วยนะครับที่ต้องพูดตรง ๆ แต่ผมว่าแบบนี้มันดีกับพลอยมากกว่า พลอยจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลากับผม เพราะยังไงผมก็ไม่มีวันยอมหมั้นโดยที่ผมไม่ได้รู้สึกชอบหรอกนะครับ”พิทักษ์และกมลชน
“คิริว เรียนวิศวะโยธาหรือคะ”แม้จะรู้ประวัติของเขามาบ้างแล้ว แต่ก็ต้องหาเรื่องมาชวนคุย เมื่อเขาเอาแต่พาเธอเดินชมนกชมไม้ ทั้งที่ในมือกดโทรศัพท์ ไม่ได้ชายตามาแลเธอสักนิดเดียวจนรู้สึกอึดอัด“ครับ เรียกผมว่าริวเฉย ๆ ก็ได้นะ แล้วพลอยล่ะ”เขาต้องถามกลับเพื่อไม่ให้เสียมารยาท แต่ที่จริงเขาเองก็ไม่ได้รู้เรื





![ม่านรักไฟเสน่หา NC30+ [โคแก่กินหญ้าอ่อน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

