บททั้งหมดของ วิศวะล้ำเส้นเพื่อน: บทที่ 351 - บทที่ 360

บทที่ 106 “หมายความว่าไง” เธอมองเขาด้วยแววตาน้อยใจอย่างปิดไม่มิด “ก็ของฟรีประเคนให้ขนาดนี้ ผู้ชายที่ไหนก็ดูทั้งนั้น” คำพูดของเขาทำเอาไอมิเอะชะงัก ดวงตาสั่นระริก รู้สึกเหมือนถูกเขาด่าว่าเธอเองก็ไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงพวกนั้น เพราะเธอเองก็เคยยอมมอบตัวเองให้เขาเหมือนกัน ความหดหู่และเจ็บปวดจึงตีขึ้นมาจ

ไอมิเอะก็นิ่งไป ภายในใจเธอคิดว่าถ้าคลิกอ่าน เธออาจได้รู้ความจริงที่เจ็บปวด หรือแค่ความเข้าใจผิด แต่ก็ไม่อาจหยุดมือเธอได้ ไอมิเอะกลั้นใจ กดเข้าไปอ่านข้อความจากลูกพี่ลูกน้องของเธอ พอกดเข้ามา ก็เห็นข้อความแต่ละบรรทัดเหมือนจะแฝงความกำกวม ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที เธอพยายามกลั้นหายใจ พยายามไม่ให้

“แม่เราแวะซื้ออาหารที่ตลาด อีกครึ่งชั่วโมงถึงจะมารับ” ไอมิเอะตอบเสียงเรียบ พลางก้มลงเล่นกับสายโทรศัพท์ในมือ “ให้ไปส่งไหม?” จินเลิกคิ้วขึ้นพลางจับจ้องไม่ละไปจากเธอ “....” เธอส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างปฏิเสธ “ใจกล้าดี” “อะไร” เธอเงยหน้าขึ้นมาถาม “นั่งรอแม่มารับคนเดียว ในดงผู้ชาย” “ทำไม ก็เพื่อนกันท

ทว่า เธอหยุดชะงักเมื่อจินพูดขึ้นมาว่า… “เด็กไค โอะชิริ” (ยัยก้นใหญ่) จินเอ่ยภาษาญี่ปุ่น ทำให้ไอมิเอะหันขวับมามองทันที เธอหน้าแดงขึ้นมาทันที ทั้งตกใจและเขินปนงง ไม่แน่ใจว่าตกใจที่เขาพูดภาษาญี่ปุ่นหรือจะตกใจที่ถูกแกล้งว่าก้นใหญ่ดี “อะนะตะโนะ โอมันโค โอะทาเบไท” (ผมอยากกินหีของคุณ) “O_O จิน!” ไอมิ

บทที่ 109 RrrrrRrrrr ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังสะเทือนโต๊ะไม้เคาน์เตอร์ ขุนพลจึงคว้ามือถือขึ้นมาดูแล้วรีบกดรับสาย “ครับที่รัก ครับ ๆ” เสียงขุนพลเปลี่ยนเป็นนุ่มละมุนทันตา ตัดกับโทนจริงจังเมื่อครู่ “แฟนกูเลิกเรียนแล้ว กูจะไปรับ” หลังจากกดวางสายก็หันมามองจิน “ฝากมึงดูร้านหน่อย ไปไม่นาน ไม่เกินครึ่งชั่