เข้าสู่ระบบประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“ถ้าให้ทำ สัญญาก่อนว่าจะไม่ทำแรง” แล้วเธอก็ยกนิ้วก้อยขึ้นมา “…ไม่” จินปฏิเสธเสียงต่ำ ใบหน้าเรียบนิ่งไม่ไหวติง “…เราไม่อยากโดนปล้ำ…มันเจ็บ” เสียงเธอเริ่มสั่นมากขึ้น ดวงตาคลอ น้ำใสๆ เริ่มเอ่อรื้นเหมือนพร้อมจะไหลทุกเมื่อ “…ท…ทดเอาไว้ก่อนได้ไหม” เธอเบ้หน้า ทำท่าจะร้องไห้จริงๆ ดวงตาก็เริ่มแดงก่ำจ้องเข
บทที่ 117 “….” จินมองหน้าคนตรงหน้าด้วยสายตาไร้ความรู้สึก แต่สายตาคมเข้มกลับกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหมือนจะพิจารณา แต่ก็เย็นชา ไม่ได้ให้น้ำหนักความสำคัญ “มองกันแบบนี้ ฉันก็เขินเป็นนะ” นานะแหย่เบาๆ พลางคลี่ยิ้มมุมปาก เธอเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ ร่างบางอวดเรือนร่างราวกับตั้งใจให้เขาเห็นเต็มตา มือ
บทที่ 120 “อาเมะกะ ฟุริโซวดะโย” (เหมือนฝนจะตก) เมื่อขับรถออกมาจากโรงพยาบาล คุณแม่ก็เอ่ยขึ้นด้วยความกังวล ด้วยท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเหมือนฝนจะตก ไม่นาน ฝนก็เป็นใจให้จิน ฝนตกลงมาจริง ๆ และตกอย่างรุนแรง “ยาบาอิ, อาเมะกะ ฟุทเตะคิตะ” (แย่แล้ว ฝนตกจนได้) คุณแม่เอ่ยออกมาเบา ๆ แต่มือยังจับพวงมาลัยแน่น ข
ทว่า เธอหยุดชะงักเมื่อจินพูดขึ้นมาว่า… “เด็กไค โอะชิริ” (ยัยก้นใหญ่) จินเอ่ยภาษาญี่ปุ่น ทำให้ไอมิเอะหันขวับมามองทันที เธอหน้าแดงขึ้นมาทันที ทั้งตกใจและเขินปนงง ไม่แน่ใจว่าตกใจที่เขาพูดภาษาญี่ปุ่นหรือจะตกใจที่ถูกแกล้งว่าก้นใหญ่ดี “อะนะตะโนะ โอมันโค โอะทาเบไท” (ผมอยากกินหีของคุณ) “O_O จิน!” ไอมิ






![HEART RATE ชีพจรหัวใจ [NC20]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
