Todos los capítulos de Rejected Daughter, Reclaimed by my Trillionaire Husband: Capítulo 141 - Capítulo 150

Natatakot ako sa maaaring mangyari at sa kaligtasan ni Celestine ngunit mas natatakot ako sa mga maaaring gawin pa ni Sebastian sa kaniyang ama. I understand his pain. I understand his rage. He got rageful. He got bitter because of what his father did to him and to his mother, but I don't think killing everyone including him will help to ease his agony. Lalong lalo na sa parte ko.I want to bring justice for both of my parents, of course. Gusto kong mabigyan sila ng hustisya ngunit hindi sa paraang ganito. Hindi kinakaya ng konsensya ko sa tuwing iisipin ko na papatay ako ng tao para lang makamit ang hustisyang nais ko. At alam kong hindi rin ito ang paraang gusto ni uncle. Hindi ako sigurado sa kung ano ang gusto ng tunay kong ina ngunit alam kong hindi rin siya masamang tao.Killing people in order to bring justice for those people who were unjustly killed by them won't help. And I'm scared to know that Sebastian might think it that way. Na sa sobrang galit niya ay siya pa ang masak

Parang pinipiga at dinudurog ang puso ko nang mga oras na iyon kasabay ng paninikip ng dibdib ko. Na sa sobrang bigat ng lahat sa akin ay hindi ko na alam kung paano pa iiyak. Na sa sobrang bigat ay tila hindi na kinakaya ng sistema ko ang lahat. This is heavy and disturbing at wala akong magawang kahit na ano!"G-gusto kong may magawa! Gusto kong may maitulong! Bakit ba pinipigilan ninyo ako?! Okay ako! Hindi ako pagod! Hindi ako mahina! Mananatili ako rito hangga't magising siya! Huwag niyo akong diktahan!" Hiyaw ko at sa sobrang galit na nararamdaman ko ay napatakbo na lang ako palabas.Takbo lang ako nang takbo hanggang makarating ako sa parking lot ng hospital. Pabagsak akong naupo sa isang gilid doon at doon sumigaw nang sumigaw dahil pakiramdam ko ay nasusunod ang puso ko nang paunti-unti. Pakiramdam ko ay unti-unti akong pinapatay ng sitwasyon na ito at wala man lang akong magawa.I'm hurting for Sebastian. Mas nahihirapan at nasasaktan ako para sa kaniya dahil wala man lang a

"Alam nating lahat dito na hinding hindi ka hahayan ni Basti sa mga plano niya. He is fighting for his life to kill you. You know what? Celeste made the right choice. It was a blessing in disguise that you fell in love with her sister Agatha dahil pareho niyong hindi naranasan ang totoong pagmamahal," Tristan replied to him.Agad na napatingin ako kay Jaxon dahil sa sinabing iyon ni Tristan. The pain in his eyes I saw become worse. I no longer knew what else I would feel at this point; whether conscience or anger."Tristan, tama na, please..." bulong ko sa kaniya dahil alam ko na ang susunod na mangyayari.Muli ay hindi man lang ako tinapunan ng tingin nito at nanatili lamang kay Jaxon.Maya-maya pa, narinig ko na ang sunod-sunod na pagpapakawala ng malulutong na mura ni Jaxon kaya napayuko na lamang ako. Ramdam ko pa rin ang panghihina ng tuhod ko maging ang patuloy na panginginig nito."You know what? You should also fight for your position in your own family dahil tingin ko ay mas

Hindi ito sumagot. Maya-maya pa, dahan-dahan itong nagmulat ng mga mata kaya sinalubong ko agad ang tingin niyang iyon. Ilang segundo kaming nagkatitigan hanggang sa naging minuto bago kumunot ang noo nito at iniwas ang tingin sa 'kin. "W-where am I..." He mumbled and looked around him before looking at me again. "W-who are you?"And there, I know it in myself and proved it that my heart is completely damaged at that point.I barely live the life I promised to cherish. I had argued with myself tonight and it took advantage of all the hopes I miscarried. The void I never desired to shelter had triggered my longing for happiness. It seeks tranquility. It searches for freedom; I ask for silence.I'm clueless about the healing process I'm taking— unaware of the purpose of all the disturbances, grieving, and disappearance; the sudden weak hours, vulnerability, and longing for existence.This emptiness grows more soundly than my daily progress. I can't illustrate what more mistakes and lon

Patuloy ang pagmamasid ko sa kanilang dalawa habang ramdam ko ang pagkati ng puso ko sa maraming piraso. Gusto ko nang umalis dahil hindi ko na kaya ang mga nasasaksihan ko ngunit hindi magawang humakbang ng mga paa ko dahil sa panghihina. Pakiramdam ko ay tinotorture ako sa mga nasasaksihan ko. Lalo na nang makita ko kung paano pumulupot ang kamay ni Sebastian sa baywang ni Irene at pinaupo ito sa tabi niya. Sobrang lapit nila sa isa't isa at tila ini-enjoy iyon ni Irene kahit alam niya ang totoong sitwasyon. Anong gusto niyang palabasin ngayon? "Mas gusto mo bang tinotorture ang sarili mo kaysa umalis ka muna rito?" Tanong sa akin ni Hyacinth nang maupo siya sa tabi ko. Pabagsak niyang inilagay ang mga dala niyang pagkain sa mesa kaya naagaw namin ang atensyon ng dalawa na