All Chapters of หวนคืนสู่วันฟ้าใส: Chapter 21 - Chapter 30

ถิงถิงยืนกอดอกครุ่นคิด เลื่อนสายตาไปทางสระบัวที่อยู่ใกล้ๆ กับต้นท้อนั้น หากจะทำคนอื่นลำบากตัวเองก็ต้องไม่ลำบากไปด้วย พอนึกถึงใบหน้าของเมิ่งฉีเสียงแหลมๆ ของสาวใช้แก่ก็แว่วมาเข้าหู นางกำลังดุด่าลู่ชิงที่กินของเลอะเทอะ ทางลู่ชิงถูกผู้ใหญ่ดุด่าเสียงดังก็ตกใจวิ่งเข้าไปหาที่หลบภัยในเรือนหลังจากพาลพาโลเกรี้ยวกราดกับเด็กน้อยจนเหนื่อย เมิ่งฉีก็เดินมาทางนี้ ถิงถิงก้มเก็บก้อนหินขึ้นมาหนึ่งกำมือจากนั้นรีบหนีลงไปในสระบัว ความลึกของน้ำในสระเทียบเท่าระดับอกของเด็กแปดขวบ พอเมิ่งฉีเดินเข้าไปใกล้ถิงถิงก็ปาก้อนหินไปที่รังต่ออย่างแม่นยำแล้วก้มศีรษะมุดลงไปในน้ำอย่างรวดเร็วเด็กหญิงกลั้นหายใจใต้น้ำอยู่นานจนหน้าเขียวคล้ำ รอจนกระทั่งทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงโผล่หัวขึ้นมา เห็นเมิ่งฉีวิ่งโวยวายเสียงดังเข้าไปในเรือน มองทันแค่แผ่นหลังไวๆถิงถิงเกาะขอบสระเดินมายังอีกด้านของสระ แล้วตะกายพาตนเองขึ้นมาบนฝั่ง ลู่ชิงที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจึงเดินออกมาหยุดมองที่ระเบียง เมื่อนางมองเห็นถิงถิงก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความตกใจ“คุณหนูตกน้ำ!”“ชู่! อย่าเอ็ดไป” ถิงถิงยกนิ้วชี้แนบริมฝีปากเป็นสัญญาณบอกให้ลู่ชิงเบาเสียงลง“อาลู่จะรี

“พี่สาว”อีกฝ่ายยังนิ่งเงียบ"เอ่อ...พี่สาว ตอนนี้ท่านพี่มีแผนร่วมลงทุนการค้ากับคนใหญ่คนโต แต่ทรัพย์สินที่ท่านพี่มีอยู่เกรงว่าจะไม่พอ จึงอยากให้พี่สาวช่วยเหลือท่านพี่เรื่องนี้ เราทั้งสองต่างเป็นภรรยาเหมือนๆ กันหากช่วยสามีได้ก็ควรจะช่วยใช่หรือไม่""เจ้าคู่ควรมาพูดกับข้าเรื่องนี้หรือ"เห็นท่าทางวางตัวสูงส่งของภรรยาเอก เหมยหลินกัดฟันแน่น หยู่ถิงวางผ้าปักในมือลงบนโต๊ะแล้วหันมาพูดกับเหมยหลินอย่างจริงจัง“ตั้งแต่ข้าแต่งเข้าตระกูลว่านมาข้าช่วยเหลือเขาทุกอย่าง สินเดิมของข้าถูกขายไปกับการลงทุนการค้าของเขาแล้วครึ่งหนึ่ง ส่วนเรื่องงานในจวนข้าจัดการได้ไม่มีจุดบกพร่อง กิจการร้านค้าเล็กใหญ่ของตระกูลว่านข้าก็จัดการได้ดี แต่พอข้าวางมือจากทุกสิ่งแล้วปล่อยให้เขาบริหารเองกลับล้มเหลวไม่เป็นท่า ในเมื่อเจ้าก็คิดว่าตัวเองเป็นภรรยาของเขาเหมือนกันเหตุใดไม่ช่วยเหลือเขาเล่า"นางโลมอย่างเหมยหลินไม่ได้เกิดมาในตระกูลผู้ลากมากดีแล้วจะมีทรัพย์สินจากที่ไหนมาช่วยเหลือเจียเฉิงในการลงทุน เหมยหลินหน้าชา หากตอบกลับไปว่าตนเข้ามาแต่ตัวไม่มีของล้ำค่าติดตัวมาก็รู้สึกอับอายเหลือทนหยู่ถิงกวาดตามองเหมยหลินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้

เหมยหลินชะงักชักมือกลับอย่างรวดเร็ว หันไปมองตามเสียงเห็นหยู่ถิงกำลังก้าวเร็วๆ มาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จากนั้นยืนประจัญหน้ากับเหมยหลินแล้วดึงตัวถิงถิงให้ไปหลบอยู่ด้านหลังตน“พี่สาว ลูกถิงถิงผลักอิ่งเอ๋อร์ตกน้ำ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่หากไม่อบรมสั่งสอนเสียบ้างภายภาคหน้านางอาจทำความเดือดร้อนให้ตระกูลว่านได้”“เจ้าผลักซืออิ่งตกน้ำจริงหรือถิงถิง” หยู่ถิงหันไปถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง“ข้าผลักน้องซืออิ่งตกน้ำจริงเจ้าค่ะ”“เพราะเหตุใด”“น้องซืออิ่งแย่งขนมถั่วกวนที่พวกเรากำลังนั่งกินอยู่เทลงสระเจ้าค่ะท่านแม่”“ใช่ๆ อาลู่เป็นพยานได้ คุณหนูรองเทขนมถั่วกวนลงไปตรงนั้น ถ้าไม่เชื่อให้คนไปงมดูก็จะเห็น”“แต่ถึงอย่างนั้นผลักคนตกน้ำก็รุนแรงเกินไป จะอ้างว่าลูกของข้าทำเช่นนั้นข้าไม่เชื่อเด็ดขาด อิ่งเอ๋อร์ของข้ากิริยาเรียบร้อยน่ารักไม่เคยทำใครก่อน ยิ่งเป็นถิงถิงที่มีศักดิ์เป็นพี่สาวของนางอิ่งเอ๋อร์ไม่มีทางกล้าทำอย่างนั้นแน่นอน ลูกถิงถิงผลักน้องสาวตกน้ำถ้าน้องสาวตายไปใครจะรับผิดชอบ” เหมยหลินรีบแทรกสาวใช้ที่ช่วยซืออิ่งขึ้นจากสระได้ยินเหมยหลินพูดเช่นนั้นก็กล่าวว่า“อนุเหมยหลินเจ้าคะ น้ำในสระนี้ลึกเพียงแค่

หยู่ถิงใช้สองนิ้วบีบจมูกถิงถิงไว้แล้วพูดต่อเสียงดุ ในยามที่มารดาดุนี่มือหนักอย่าบอกใคร แล้วอย่างนี้ถิงถิงจะถูกท่านแม่จับตีก้นหรือไม่!“อ๊ะ ท่านแม่ ท่านแม่ ข้าหายใจไม่ออกแล้ว”“หายใจทางปากต่อไป ถ้าเจ้าไม่บอกแม่ว่ารู้ได้อย่างไรแม่ก็จะไม่ปล่อยเด็ดขาด”“ท่านแม่! ท่านแม่! ข้าจะบอกแล้ว ท่านแม่ไว้ชีวิตลูกด้วย”หยู่ถิงปล่อยมือจากจมูกน้อยๆ ของลูกสาว พอปล่อยปุ๊บเด็กน้อยก็วิ่งปั๊บ ถิงถิงวิ่งออกจากเรือนไปอย่างรวดเร็ว ผู้เป็นมารดาได้แต่มองตามหลัง จะอ้าปากบ่นร่างเล็กๆ ก็วิ่งลิ่วๆ หนีหายไปจนลับตาแล้ว“เฮ้อ…ลูกหนอลูก กำลังจะถูกส่งไปลำบากเจ้ายังจะดีใจอยู่อีก”ขอแค่รักษาชีวิตท่านแม่ไว้ได้เป็นเรื่องประเสริฐที่สุด ถิงถิงไม่เคยกลัวความลำบาก หากการคำนวณครั้งนี้ไม่ผิดพลาดคาดว่าในอีกสามปีข้างหน้าจะมีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นที่หมู่บ้านเฉินอู่ ถิงถิงคิดจะใช้โอกาสนั้นวางแผนให้ท่านพ่อยินยอมลงนามในหนังสือหย่าให้จงได้ หลังจากนั้นก็จะวางแผนให้ตนเองได้รับอิสระภาพกลับคืนมา ในระหว่างที่ใช้ชีวิตในหมู่บ้านทุรกันดารแห่งนั้นก็ต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับมารดาให้มากหน่อย หนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็ยังไม่อาจรู้ได้ เพราะการไ

วันต่อมาเถียนเจินมารับถิงถิงในช่วงสายๆ หยู่ถิงไม่ได้ไปตลาดด้วยเพราะว่าวันนี้จะเข้าไปแจ้งผู้นำหมู่บ้านว่าตนและลูกเพิ่งเข้ามาอยู่ใหม่ ถือโอกาสนี้ฝากเนื้อฝากตัวไปพร้อมเลย ดังนั้นนางจึงให้เงินถิงถิงมาจำนวนหนึ่งเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการซื้อของที่ขาดเหลือเข้าจวน สิ่งของเหล่านั้นคือผ้าหลาสำหรับนำมาตัดเย็บผ้าม่าน ซื้อชุดจานชามเพิ่มอีกสองสามใบ และเครื่องปรุงสำหรับประกอบอาหารการเดินทางไปตลาดนั้นอาศัยเกวียนของชาวบ้าน ทุกเรื่องที่พบเจอในหมู่บ้านเฉินอู่แปลกใหม่สำหรับถิงถิง นางและลู่ชิงตื่นเต้นกับการนั่งเกวียนโดยใช้ล่อเป็นสัตว์ลากจูง สองข้างทางมองเห็นทุ่งข้าวสาลีและทุ่งข้าวโพดของชาวบ้านรวมถึงพืชหลายชนิด สลับกับทุ่งหญ้าสีเหลืองอร่าม ยามลมแรงพัดพาทุ่งสีทองเคลื่อนไหวแลดูมีชีวิตชีวาใช้เวลาเดินทางเกือบครึ่งชั่วยามก็มาถึงที่หมาย ตลาดแห่งนี้ทั้งเล็กและล้าสมัยไม่เหมือนในตัวอำเภอ ส่วนมากพ่อค้าแม่ค้าจะเปิดร้านในลักษณะแบกะดิน มีร้านใหญ่ๆ ที่เป็นห้องแถวอยู่ไม่กี่ร้าน มีร้านขายผ้าอยู่เพียงร้านเดียว ร้านขายของแห้งก็มีร้านเดียว ส่วนร้านขายผักจะมากหน่อยเพราะเป็นผลผลิตจากชาวบ้าน ถิงถิงหยุดยืนจ้องมองร้านขนมหวานแล้ว