“ทีนี้ก็นอนพักผ่อนให้มากๆ เดี๋ยวแม่จะออกไปดูว่าหลงจู๊[1]เอาบัญชีร้านค้ามาให้หรือยัง”“อย่าไป! ฮึก…ท่านแม่ ท่านแม่อย่าไป อย่าทิ้งข้าไปไหนอีกนะเจ้าคะ ได้โปรดอย่าทิ้งข้าไปอีกเลย”พูดเพียงเท่านั้นน้ำตาของถิงถิงก็ไหลพรากอย่างกลั้นไม่อยู่ นางคว้ามือมารดาไว้อย่างรวดเร็วแล้วกอดเอาไว้แนบแน่น หยู่ถิงใช้มือข้างหนึ่งลูบศีรษะลูกน้อยเบาๆ เผยรอยยิ้มอ่อนโยน“แม่ไปครู่เดียว แค่เดินออกไปดูหลงจู๊ที่ลานหน้าจวนเท่านั้น”ไม่จริง! ท่านแม่โกหกอีกแล้ว ครั้งที่แล้วก็บอกกับข้าว่าจะไปไม่นาน ฮึก…แต่ก็ไม่กลับมาอีกเลยตลอดกาลหยู่ถิงค่อยๆ แกะมือถิงถิงออกแล้วเดินออกจากห้องไป ผู้เป็นลูกควานมือหมายจะคว้ามารดาไว้ทว่าสุดเอื้อมถึง นางมองดูแผ่นหลังอันคุ้นเคยผ่านสายตาพร่ามั่ว และแล้วภาพนั้นก็ค่อยๆ เลือนรางจางลงไปเรื่อยๆท่านแม่อย่าไป…เพราะพิษไข้ถิงถิงจึงหลับไปนานราวหนึ่งชั่วยาม เมื่อรู้สึกตัวตื่นก็สัมผัสได้ถึงเสียงเล็กเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยดังอยู่ใกล้ๆ หู ทันทีที่ลืมตาขึ้นมองถิงถิงถึงกับสะดุ้งโหยง เพราะภาพแรกที่เห็นคือเด็กผู้หญิงตัวเล็กจ้อยมัดจุกสองข้าง แก้มของนางขึ้นสีแดงเรื่อ ริมฝีปากเป็นสีอมชมพู เด็กคนนี้สวมใส่อาภรณ์สีฟ้
Last Updated : 2025-11-28
LOGIN
