All Chapters of หวนคืนสู่วันฟ้าใส: Chapter 31 - Chapter 40

ฮุ่ยเหอเอานิ้วแนบริมฝีปากส่งสัญญาณให้เงียบเสียง ผ่านไปไม่นานได้ยินเสียงดังแขวกๆ จากปลายยอดไผ่ลู่ลงมา เขาชี้ไปยังทิศทางของเสียง มีสัตว์ลักษณะคล้ายหนูตัวอ้วนกลมขนปุกปุย ทันใดนั้นฮุ่ยเหอยิงธนูออกไปอย่างแม่นยำ ลูกธนูแหลมคมปักกลางลำตัวอ้วนป้อม เจ้าหนูไม้ไผ่ตกลงมาจากที่สูงสิ้นใจตายทันที ลู่ชิงรีบวิ่งไปเก็บแล้วยื่นต่อให้ถิงถิงด้วยความตื่นเต้น“คุณหนูมันน่ารักจังแต่ตายไปแล้ว”“ถึงมันจะน่ารักแต่เราจะสงสารเหยื่อไม่ได้ ไม่งั้นเราจะอดตายแน่นอน” แววตาของถิงถิงเยือกเย็นกว่าเมื่อก่อนมาก“เจ้าตัวนี้เรียกว่าหนูไม้ไผ่” ฮุ่ยเหอบอกเด็กทั้งสองเมื่อได้สัตว์มาแล้วก็เดินต่อ ฮุ่ยเหอพาเด็กๆ มาเก็บเห็ดหูหนูขาวที่เกิดอยู่บริเวณซากไม้ที่ตายแล้ว พอเก็บเห็ดเสร็จก็เดินต่อไปอีก ผ่านบริเวณนี้ไปจะเป็นป่าลึก เขาหันกลับมาแล้วพูดขึ้น“เราจะไม่เข้าไปลึกกว่านี้แล้ว”“แต่เราได้สัตว์มาแค่ตัวเดียว อีกอย่างที่บ้านของท่านลุงก็คนเยอะแค่นี้เราไม่พอกินแน่”“หากเข้าไปลึกกว่านี้ก็อาจมีสัตว์ดุร้ายมันอันตรายเกินไป”“เข้าไปอีกนิดเถิดเจ้าค่ะ ได้กระต่ายป่าหรือไก่ป่ามาเพิ่มก็คงจะดี”เพราะทนคำรบเร้าของเด็กๆ ไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องพาพวกนางเดิน

ถิงถิงเคยเห็นบางบ้านรักลูกชายมากกว่าลูกสาว แต่ตระกูลจ้าวเอ็นดูลูกสาวถึงเพียงนี้นับว่ามีคุณธรรมสูงส่ง ด้วยความที่ไม่ได้คลุกคลีกับญาติทางฝั่งมารดาเลยสักครั้ง ถิงถิงจึงไม่รู้ว่าท่านตาและท่านยายมีนิสัยใจคออย่างไร ถ้ามีโอกาสนางก็อยากเข้าหาท่านตาและพูดคุยเพื่อปรับความเข้าใจแทนมารดา หากแต่ว่าตอนนี้จำหน้าท่านตาของตัวเองไม่ได้แล้ว แม้นบังเอิญเดินสวนกันก็คงผ่านเลยไปเหมือนคนไม่รู้จัก มีทางเดียวคือต้องไปดักรอขบวนส่งสินค้าจึงจะสามารถรู้ได้ว่าคนไหนคือท่านตากันแน่ส่วนหยู่ถิงเองก็ติดอยู่กับความรู้สึกผิดเพราะเคยทำพลาดครั้งใหญ่คือเลือกสามีผิดไป ถิงถิงเข้าใจดีว่าเหตุใดมารดาถึงละอายใจจนไม่กล้าหวนกลับไปบ้านเดิม เรื่องราวในอดีตเป็นเรื่องละเอียดอ่อน บางครั้งผู้ใหญ่ก็มีบางมุมที่เหมือนเด็ก ไม่ยอมเปิดใจพูดคุยกันให้ชัดแจ้งและใช้ทิฐิมากกว่าเหตุผล“ถึงไม่ได้กลับคืนสู่ตระกูลจ้าวแต่การหมางใจต่อกันไม่ใช่เรื่องดี อีกอย่างท่านตาท่านยายก็แก่ชราลงทุกวัน สรรพสิ่งคงอยู่ชั่วนิรันดร์แต่สรรพชีวิตไม่คงอยู่ตลอดกาล ที่ข้าพูดก็หวังเพียงว่าท่านแม่จะไม่เสียใจภายหลัง”“เราย้ายออกมาอยู่หมู่บ้านเล็กๆ นี้แล้ว จะมีโอกาสได้เจอท่านตาได้

เช้าวันรุ่งขึ้นหยู่ถิงตื่นมาเข้าครัว ทว่าเมื่อเดินมาที่หน้าบ้านหวังจะเก็บพืชผักไปปรุงอาหารกลับพบว่าแปลงผักที่ปลูกเอาไว้ถูกทำลายย่อยยับ นางร้องเรียกให้เด็กๆ ออกมาดู เห็นว่าผักกินใบที่ปลูกในแปลงเสียหายทั้งหมดแต่ผักกินหัวที่ปลูกอยู่อีกฝั่งยังอยู่ดี ยิ่งคิดถิงถิงก็ยิ่งสงสัย เพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่ก็ไม่เคยมีปัญหากับผู้ใดในหมู่บ้าน แล้วคนที่ลงมือทำไปเพราะเหตุใด หากทำเพราะความแค้นส่วนตัวคงเป็นไปไม่ได้“ไม่พบรอยเท้าสัตว์ป่าก็น่าจะเป็นฝีมือของคนนะเจ้าคะ” ถิงถิงเดินดูรอบๆ ก่อนจะพูดขึ้น“เราไม่เคยผิดใจกับผู้ใด เราอยู่อย่างสงบ”“ถึงแม้ว่าเราไม่เคยผิดใจกับผู้ใดแต่จงอย่าลืมว่าที่นี่มีคนของท่านพ่ออยู่ เหมยหลินก็คงไม่ต้องการให้เราอยู่อย่างสงบหรอกเจ้าค่ะ”“คุณหนู ป้าหูกับท่านลุงฮุ่ยเหอไม่ทำอย่างนั้นแน่” ลู่ชิงท้วง“ข้าไม่ได้หมายถึงป้าหูกับท่านลุงฮุ่ยเหอ เฮ้อ...ฟักทองกับหัวไชเท้าไม่ถูกทำลายคนที่ก่อเรื่องจะต้องย้อนกลับมาอีกแน่"ถิงถิงมั่นใจอย่างนั้นจึงตั้งใจว่าจะวางกับดักจับคนร้าย ทว่าคืนต่อมากลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่พอถึงคืนที่สามได้ยินเสียงกรีดร้องกลางดึกทุกคนต่างตกใจสะดุ้งตื่น ถิงถิงวิ่งลงจากเรือนคว

"เจ้าเรียกข้าว่าอะไร""ลุงสาม ท่านคือพี่ชายของมารดาข้ามีชื่อว่าจ้าวหว่างอี้ถูกต้องหรือไม่ ท่านลุงขี้เมาข้าคือถิงถิงเจ้าค่ะ"หลังจากพูดจบกำปั้นใหญ่ก็เคาะลงมากลางศีรษะถิงถิงหนึ่งที"อู๊ย เจ็บๆ""บังอาจมาเรียกข้าว่าลุงขี้เมา ข้ายังเป็นคุณชายที่รูปงามสง่าผ่าเผย"เหอะๆ คุณชายอะไรอายุมากกว่าแม่ข้าอีก แต่ก็เอาเถอะตามน้ำไปก่อน"คุณชายสามตระกูลจ้าวข้าคือว่านถิงถิง ที่ข้าแอบลักลอบเข้ามาที่นี่เพราะข้าอยากพบท่านตาเจ้าค่ะ""สงสัยว่าเจ้าจะเป็นลูกสาวอาหยู่จริงๆ ดูสิ ขี้ริ้วขี้เหร่ได้แม่ไม่มีผิด"หืม…สมัยก่อนท่านแม่ของข้าคือสาวงามอันดับหนึ่งของอำเภอเต้าหมิง ท่านลุงของข้าช่างปากคอเราะร้ายเสียจริง แต่ไม่เป็นไรข้าก็สอพลอเก่ง"ใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดสง่างามเท่าลุงสาม""เด็กเอ๋ยเจ้าช่างอยู่เป็น" จ้าวหว่างอี้ปล่อยมือจากคอเสื้อถิงถิง จากนั้นเดินวนรอบตัวนางเพื่อพิจารณาดูสองสามรอบ พอมั่นใจแล้วว่าเป็นหลานสาวตนแน่ๆ ก็ถอนหายใจออกมาอย่างกลัดกลุ้ม“เฮ้อ ถิงถิงเอ๋ยถิงถิง แม่ของเจ้าไม่เคยบอกหรือว่าท่านตาตัดขาดพวกเจ้าแล้ว อีกอย่างท่านตาของเจ้าก็ใจแข็งอย่างกับหิน”“ข้ารู้”“รู้แล้วเหตุใดถึงยังอยากเจอท่านตาอยู่อีก”“ท่า

“ท่านตา ท่านยาย”“แม่เจ้าส่งเจ้ามางั้นหรือ พวกเราตระกูลจ้าวตัดขาดกับนางแล้ว นับตั้งแต่วันที่พ่อของเจ้าเข้ามาอาละวาดในจวนข้าหยู่ถิงก็ไม่ใช่ลูกสาวของข้าอีกต่อไป ไยต้องส่งเจ้ามาที่นี่อีก หรือว่าต้องการให้เจ้ามาขอเงิน”น้ำเสียงของอู๋ห่างเกรี้ยวกราด นัยน์ตาคู่นั้นดุดัน พอพูดถึงหยู่ถิงความโมโหโกโสทวีเพิ่มหลายส่วน ครั้งนั้นอู๋ห่างเคยให้โอกาสหยู่ถิงแล้วว่าจะเลือกทางใด สุดท้ายนางก็ยังยืนยันจะเลือกอยู่ข้างเจียเฉิง หลายปีมานี้อู๋ห่างไม่ได้ข่าวคราวหยู่ถิงเลย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะสั่งทุกคนในจวนห้ามเอ่ยถึง แต่อีกส่วนเป็นเพราะหยู่ถิงถูกเจียเฉิงควบคุมไม่ให้ติดต่อกับตระกูลจ้าว“ที่ข้ามาไม่ใช่อยากได้เงินเจ้าค่ะท่านตา ตอนนี้ท่านแม่ของข้าป่วย”โกหกคำโตอีกแล้วสิ ช่างเถอะมันจำเป็นนี่นา“อาหยู่ป่วยงั้นหรือ”สีหน้าของเมิ่งเหยาตกใจอย่างเห็นได้ชัด ถึงบิดาจะตัดขาดกับลูกสาวไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามารดายังคงอาลัยอาวรณ์ลูกสาวอยู่“เจ้าค่ะท่านยาย สาเหตุที่ท่านแม่ตรอมใจเป็นเพราะรู้สึกผิดต่อพวกท่านทั้งสอง ท่านแม่สำนึกผิดแล้ว แต่จะกล่าวโทษว่าท่านแม่เป็นคนผิดทั้งหมดข้าว่าไม่ยุติธรรม ที่ท่านแม่ทำไปเพราะถูกท่านพ่อบังคับ ข้าอยู