All Chapters of หวนคืนสู่วันฟ้าใส: Chapter 31 - Chapter 40

104 Chapters

31.ว่านฮูหยินใจดีจริงๆ

หยู่ถิงใช้จ่ายเงินเพื่อดำรงชีพทุกวัน เงินที่มีอยู่เริ่มร่อยหรอลงเรื่อยๆ ท้ายที่สุดก็คงต้องหมดลงในสักวัน พอมารดาออกจากจวนแล้วเรื่องการเงินภายในจวนตระกูลว่านเหมยหลินจะต้องเป็นคนสานต่อ ดังนั้นตัดเรื่องเบี้ยเลี้ยงที่ตระกูลว่านจะส่งมาให้ยังชีพทิ้งไปได้เลย ถิงถิงไม่เคยคาดหวังอะไรกับแม่เลี้ยงจิตใจอำมหิตผู้นั้น ในเมื่อเลือกที่จะออกมาจากตรงนั้นแล้วก็ต้องฝึกช่วยเหลือตนเองให้ได้มากที่สุด ภายภาคหน้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะเป็นที่พึ่งของท่านแม่ให้จงได้“ไม่ยาก” ฮุ่ยเหอพูดยิ้มๆ เดินกลับเข้าไปในเรือนหยิบเอาคันธนูและลูกธนูที่ทำขึ้นมาเองส่งให้ถิงถิงพร้อมกล่าวว่า “หากข้าล้อมคอกวัวเสร็จแล้วจะสอนคุณหนูยิงธนู”“ขอบคุณท่านลุงฮุ่ยเหอ”ถิงถิงดีใจเป็นอย่างมากกล่าวขอบคุณฮุ่ยเหอแล้วก็ขอตัวกลับ ระหว่างทางลู่ชิงเห็นว่าเจ้านายสนอกสนใจธนูที่เพิ่งได้มาก็อดที่จะถามไม่ได้“คุณหนูจะหัดยิงธนูจริงๆ หรือเจ้าคะ ลูกธนูทั้งยาวทั้งคมดูน่ากลัว”“ข้าต้องฝึกทำให้เป็นหลายๆ อย่าง เจ้าเองก็เช่นกัน เดี๋ยวกลับถึงบ้านเราก็ไปหาฟางมาทำเป็นหุ่นจำลอง ระหว่างรอท่านลุงฮุ่ยเหอว่างเราฝึกแบบงูๆ ปลาๆ ไปก่อน”“บ่าวก็ต้องหัดยิงหรือเจ้าคะ"“จำเป็นต้
last updateLast Updated : 2025-11-28
Read more

32.เมิ่งฉีตายแล้ว

ฮุ่ยเหอเอานิ้วแนบริมฝีปากส่งสัญญาณให้เงียบเสียง ผ่านไปไม่นานได้ยินเสียงดังแขวกๆ จากปลายยอดไผ่ลู่ลงมา เขาชี้ไปยังทิศทางของเสียง มีสัตว์ลักษณะคล้ายหนูตัวอ้วนกลมขนปุกปุย ทันใดนั้นฮุ่ยเหอยิงธนูออกไปอย่างแม่นยำ ลูกธนูแหลมคมปักกลางลำตัวอ้วนป้อม เจ้าหนูไม้ไผ่ตกลงมาจากที่สูงสิ้นใจตายทันที ลู่ชิงรีบวิ่งไปเก็บแล้วยื่นต่อให้ถิงถิงด้วยความตื่นเต้น“คุณหนูมันน่ารักจังแต่ตายไปแล้ว”“ถึงมันจะน่ารักแต่เราจะสงสารเหยื่อไม่ได้ ไม่งั้นเราจะอดตายแน่นอน” แววตาของถิงถิงเยือกเย็นกว่าเมื่อก่อนมาก“เจ้าตัวนี้เรียกว่าหนูไม้ไผ่” ฮุ่ยเหอบอกเด็กทั้งสองเมื่อได้สัตว์มาแล้วก็เดินต่อ ฮุ่ยเหอพาเด็กๆ มาเก็บเห็ดหูหนูขาวที่เกิดอยู่บริเวณซากไม้ที่ตายแล้ว พอเก็บเห็ดเสร็จก็เดินต่อไปอีก ผ่านบริเวณนี้ไปจะเป็นป่าลึก เขาหันกลับมาแล้วพูดขึ้น“เราจะไม่เข้าไปลึกกว่านี้แล้ว”“แต่เราได้สัตว์มาแค่ตัวเดียว อีกอย่างที่บ้านของท่านลุงก็คนเยอะแค่นี้เราไม่พอกินแน่”“หากเข้าไปลึกกว่านี้ก็อาจมีสัตว์ดุร้ายมันอันตรายเกินไป”“เข้าไปอีกนิดเถิดเจ้าค่ะ ได้กระต่ายป่าหรือไก่ป่ามาเพิ่มก็คงจะดี”เพราะทนคำรบเร้าของเด็กๆ ไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องพาพวกนางเดิน
last updateLast Updated : 2025-11-28
Read more

33.จะเอาไว้ทำอะไร

“แต่คนก็จำเป็นต้องเลี้ยงไว้ ถึงอย่างไรครอบครัวนี้ก็อยู่กับตระกูลว่านมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่า แล้ว...เอ่อ…ท่านพ่อได้ให้เงินในส่วนของพวกเรามาไหมเจ้าคะ"“ไม่มี”หยู่ถิงบอกอย่างเศร้าๆ แต่ก็ไม่ได้แปลกใจเท่าใดนักเพราะรู้อยู่แล้วว่าสามีจะไม่ส่งเงินยังชีพมาให้แน่ๆ เนื่องด้วยต้องการบีบบังคับจึงอยากให้ตนและลูกอยู่อย่างยากลำบาก หลังจากนั้นหากหยู่ถิงอ้อนวอนขอกลับไปก็จะเสนอข้อแลกเปลี่ยน“หากจะหวนกลับไปเอาสินเดิมมาเป็นค่าใช้จ่ายท่านพ่อจะต้องระแคะระคายแน่ ตอนนี้ข้าล่าสัตว์เป็นแล้วท่านแม่ไม่ต้องกังวล เราไม่มีวันอดตาย”ถิงถิงยื่นหนูไม้ไผ่ที่ฮุ่ยเหอถอนขนทำความสะอาดแล้วให้มารดา หยู่ถิงเห็นแบบนั้นก็ยิ้มกว้าง“เราจะทำอะไรกิน”“แล้วแต่ท่านแม่เลยเจ้าค่ะ”“อ้อ จริงสิ ป้าหูเอาเมล็ดพันธุ์ผักมาให้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราช่วยกันทำแปลงผักจะได้ปลูกผักไว้กิน”“ดีเลยเจ้าค่ะ ป้าหูกับท่านลุงฮุ่ยเหอดีกับพวกเรามากจริงๆ”มื้อเย็นวันนี้เด็กๆ ได้กินหนูไม้ไผ่ย่างหอมๆ พอเช้าวันรุ่งขึ้นก็ช่วยกันพรวนดินเพื่อทำแปลงผัก ตากดินไว้สองสามวันจึงหว่านเมล็ดพันธุ์ที่เถียนเจินให้มา มีผักกวางตุ้ง โหยวม่าย ฟักทอง และหัวไชเท้า ส่วนน้ำที่ใช้รดผัดเป็นน้
last updateLast Updated : 2025-11-28
Read more

34.เรากำลังหลงอยู่

ถิงถิงเคยเห็นบางบ้านรักลูกชายมากกว่าลูกสาว แต่ตระกูลจ้าวเอ็นดูลูกสาวถึงเพียงนี้นับว่ามีคุณธรรมสูงส่ง ด้วยความที่ไม่ได้คลุกคลีกับญาติทางฝั่งมารดาเลยสักครั้ง ถิงถิงจึงไม่รู้ว่าท่านตาและท่านยายมีนิสัยใจคออย่างไร ถ้ามีโอกาสนางก็อยากเข้าหาท่านตาและพูดคุยเพื่อปรับความเข้าใจแทนมารดา หากแต่ว่าตอนนี้จำหน้าท่านตาของตัวเองไม่ได้แล้ว แม้นบังเอิญเดินสวนกันก็คงผ่านเลยไปเหมือนคนไม่รู้จัก มีทางเดียวคือต้องไปดักรอขบวนส่งสินค้าจึงจะสามารถรู้ได้ว่าคนไหนคือท่านตากันแน่ส่วนหยู่ถิงเองก็ติดอยู่กับความรู้สึกผิดเพราะเคยทำพลาดครั้งใหญ่คือเลือกสามีผิดไป ถิงถิงเข้าใจดีว่าเหตุใดมารดาถึงละอายใจจนไม่กล้าหวนกลับไปบ้านเดิม เรื่องราวในอดีตเป็นเรื่องละเอียดอ่อน บางครั้งผู้ใหญ่ก็มีบางมุมที่เหมือนเด็ก ไม่ยอมเปิดใจพูดคุยกันให้ชัดแจ้งและใช้ทิฐิมากกว่าเหตุผล“ถึงไม่ได้กลับคืนสู่ตระกูลจ้าวแต่การหมางใจต่อกันไม่ใช่เรื่องดี อีกอย่างท่านตาท่านยายก็แก่ชราลงทุกวัน สรรพสิ่งคงอยู่ชั่วนิรันดร์แต่สรรพชีวิตไม่คงอยู่ตลอดกาล ที่ข้าพูดก็หวังเพียงว่าท่านแม่จะไม่เสียใจภายหลัง”“เราย้ายออกมาอยู่หมู่บ้านเล็กๆ นี้แล้ว จะมีโอกาสได้เจอท่านตาได้
last updateLast Updated : 2025-11-28
Read more

35.เอาไก่ไปขังไว้

“แม่กำลังจะไปขอให้ท่านลุงฮุ่ยเหอกับป้าหูช่วยพาออกตามหาพวกเจ้าอยู่พอดี”“ฮูหยินที่พวกเรามาช้าเพราะ...”“ลู่ชิงรีบเอาไก่ไปขังไว้!”ลู่ชิงยังไม่ทันได้พูดจบถิงถิงก็รีบพูดขึ้นก่อน หากหยู่ถิงได้รู้ว่าพวกนางหลงป่าครั้งหน้าต้องไม่ได้รับอนุญาตให้ไปตามลำพังอีกแน่ๆ“ท่านแม่เอากระต่ายไปทำเถิดเจ้าค่ะ วันนี้พวกเราได้กระต่ายตัวใหญ่มาก เสียดายที่จับไก่ป่ามาได้เพียงตัวเดียว เอาไว้วันหลังค่อยไปจับมาเพิ่มอีก"“แค่กระต่ายตัวนี้พวกเราก็กินได้นานถึงสองวัน เดี๋ยวแม่จัดการเอง”“เช่นนั้นข้าจะไปอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ”เวลาผ่านไปพืชผักที่ปลูกไว้เริ่มเจริญงอกงาม ถิงถิงนัดกับเถียนเจินให้พาไปขายผักที่ตลาด นางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะไปดักรอขบวนส่งสินค้าของท่านตา ครั้งที่แล้วขบวนสินค้าผ่านเส้นทางหน้าหมู่บ้านเฉินอู่ในช่วงหัวค่ำ หลังจากขายของหมดแล้วถิงถิงจึงรั้งอยู่ก่อน ทว่ารอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นมีเกวียนผ่านมาเลยสักเล่ม ขณะที่สิ้นหวังเตรียมหันหลังกลับก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้ามาแต่ไกล เมื่อถิงถิงมองไปเห็นว่าเป็นขบวนสินค้านางก็ยิ้มด้วยความดีใจขบวนสินค้านั้นเข้ามาใกล้มากขึ้น นางตัดสินใจวิ่งไปขวางขบวนไว้ ผู้นำขบวนดึงบังเหียนบังคับ
last updateLast Updated : 2025-11-28
Read more

36.ยอมทุกอย่างเลยหรือ

เช้าวันรุ่งขึ้นหยู่ถิงตื่นมาเข้าครัว ทว่าเมื่อเดินมาที่หน้าบ้านหวังจะเก็บพืชผักไปปรุงอาหารกลับพบว่าแปลงผักที่ปลูกเอาไว้ถูกทำลายย่อยยับ นางร้องเรียกให้เด็กๆ ออกมาดู เห็นว่าผักกินใบที่ปลูกในแปลงเสียหายทั้งหมดแต่ผักกินหัวที่ปลูกอยู่อีกฝั่งยังอยู่ดี ยิ่งคิดถิงถิงก็ยิ่งสงสัย เพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่ก็ไม่เคยมีปัญหากับผู้ใดในหมู่บ้าน แล้วคนที่ลงมือทำไปเพราะเหตุใด หากทำเพราะความแค้นส่วนตัวคงเป็นไปไม่ได้“ไม่พบรอยเท้าสัตว์ป่าก็น่าจะเป็นฝีมือของคนนะเจ้าคะ” ถิงถิงเดินดูรอบๆ ก่อนจะพูดขึ้น“เราไม่เคยผิดใจกับผู้ใด เราอยู่อย่างสงบ”“ถึงแม้ว่าเราไม่เคยผิดใจกับผู้ใดแต่จงอย่าลืมว่าที่นี่มีคนของท่านพ่ออยู่ เหมยหลินก็คงไม่ต้องการให้เราอยู่อย่างสงบหรอกเจ้าค่ะ”“คุณหนู ป้าหูกับท่านลุงฮุ่ยเหอไม่ทำอย่างนั้นแน่” ลู่ชิงท้วง“ข้าไม่ได้หมายถึงป้าหูกับท่านลุงฮุ่ยเหอ เฮ้อ...ฟักทองกับหัวไชเท้าไม่ถูกทำลายคนที่ก่อเรื่องจะต้องย้อนกลับมาอีกแน่"ถิงถิงมั่นใจอย่างนั้นจึงตั้งใจว่าจะวางกับดักจับคนร้าย ทว่าคืนต่อมากลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่พอถึงคืนที่สามได้ยินเสียงกรีดร้องกลางดึกทุกคนต่างตกใจสะดุ้งตื่น ถิงถิงวิ่งลงจากเรือนคว
last updateLast Updated : 2025-11-28
Read more

37.แล้วท่านเป็นใคร

ได้กระดาษกับพู่กันมาแล้วถิงถิงก็จัดการร่างสัญญา ข้อแรกลี่จวินจะต้องรายงานความเคลื่อนไหวให้เหมยหลินรับรู้เพียงว่าพวกนางอยู่กันอย่างยากลำบากมากมาย ข้อสองลี่จวินจะต้องทำหน้าที่หาบน้ำรดผักเป็นเวลาสามปีเต็ม ข้อสามห้ามไม่ให้ลี่จวินคิดร้ายกับถิงถิงและมารดาอีกเป็นอันขาด มิเช่นนั้นจะถูกพาตัวส่งผู้นำหมู่บ้านให้ตัดสินความผิดและจับส่งทางการต่อไป ข้อสี่ทุกข้อสัญญาในหนังสือฉบับนี้ลี่จวินได้รับรู้และเข้าใจทั้งหมดแล้ว หากลี่จวินทำผิดข้อสัญญาจ้าวหยู่ถิงสามารถเรียกเงินชดเชยได้เป็นจำนวนหนึ่งหมื่นตำลึงไม่มีข้อยกเว้นหลังจากเขียนทุกอย่างเสร็จสิ้น ถิงถิงก็อ่านให้ลี่จวินฟังตั้งแต่บรรทัดแรกจนบรรทัดสุดท้าย เมื่อได้ฟังลี่จวินถึงกับอ้าปากค้าง“เจ้าเด็กนี่บ้าไปแล้ว หาบน้ำรดผักเป็นเวลาสามปีข้าไม่ใช่ทาสนะ”“จะเอาไม่เอา หรือว่าอยากโดนเฉือนปานออกจากใบหน้าหา!"นางยื่นมีดเข้ามาใกล้ๆ อีกครั้ง ลี่จวินขนลุกซู่รีบตอบตะกุกตะกัก“อะ…เอา เอาก็ได้”“ดี เช่นนั้นประทับลายนิ้วมือ”“เอาหมึกมาสิ!”สิ้นคำ ถิงถิงจับมือของลี่จวินมาแล้วใช้มีดกรีดปลายนิ้วโป้งอย่างรวดเร็ว เพราะยังไม่ทันได้ตั้งตัวลี่จวินตกใจแหกปากร้องลั่น แต่ถิงถิงไม่สน
last updateLast Updated : 2025-11-28
Read more

38.เด็กเอ๋ยเจ้าช่างอยู่เป็น

"เจ้าเรียกข้าว่าอะไร""ลุงสาม ท่านคือพี่ชายของมารดาข้ามีชื่อว่าจ้าวหว่างอี้ถูกต้องหรือไม่ ท่านลุงขี้เมาข้าคือถิงถิงเจ้าค่ะ"หลังจากพูดจบกำปั้นใหญ่ก็เคาะลงมากลางศีรษะถิงถิงหนึ่งที"อู๊ย เจ็บๆ""บังอาจมาเรียกข้าว่าลุงขี้เมา ข้ายังเป็นคุณชายที่รูปงามสง่าผ่าเผย"เหอะๆ คุณชายอะไรอายุมากกว่าแม่ข้าอีก แต่ก็เอาเถอะตามน้ำไปก่อน"คุณชายสามตระกูลจ้าวข้าคือว่านถิงถิง ที่ข้าแอบลักลอบเข้ามาที่นี่เพราะข้าอยากพบท่านตาเจ้าค่ะ""สงสัยว่าเจ้าจะเป็นลูกสาวอาหยู่จริงๆ ดูสิ ขี้ริ้วขี้เหร่ได้แม่ไม่มีผิด"หืม…สมัยก่อนท่านแม่ของข้าคือสาวงามอันดับหนึ่งของอำเภอเต้าหมิง ท่านลุงของข้าช่างปากคอเราะร้ายเสียจริง แต่ไม่เป็นไรข้าก็สอพลอเก่ง"ใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดสง่างามเท่าลุงสาม""เด็กเอ๋ยเจ้าช่างอยู่เป็น" จ้าวหว่างอี้ปล่อยมือจากคอเสื้อถิงถิง จากนั้นเดินวนรอบตัวนางเพื่อพิจารณาดูสองสามรอบ พอมั่นใจแล้วว่าเป็นหลานสาวตนแน่ๆ ก็ถอนหายใจออกมาอย่างกลัดกลุ้ม“เฮ้อ ถิงถิงเอ๋ยถิงถิง แม่ของเจ้าไม่เคยบอกหรือว่าท่านตาตัดขาดพวกเจ้าแล้ว อีกอย่างท่านตาของเจ้าก็ใจแข็งอย่างกับหิน”“ข้ารู้”“รู้แล้วเหตุใดถึงยังอยากเจอท่านตาอยู่อีก”“ท่า
last updateLast Updated : 2025-11-28
Read more

39. มีคนผู้หนึ่งอยากเจอ

“แต่ลุงสาม ฮึก…ฮื่อ…ท่านแม่ของข้าสำนึกผิดแล้ว เรื่องในอดีตทำให้ท่านแม่ตรอมใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ท่านแม่เอาแต่โทษตัวเองว่าเป็นลูกอกตัญญู ในวันนี้ท่านแม่ไม่อาจมีหน้ามาพบเจอท่านตาได้อีกเพราะความรู้สึกผิดยังติดอยู่ในใจ ขอโอกาสให้ท่านแม่อีกสักครั้งเถิดเจ้าค่ะ ลุงสามเองก็รักน้องสาวมากไม่ใช่หรือเจ้าคะ”“พอแล้วๆ เอาล่ะ เช่นนั้นข้าจะลองเสี่ยงถูกตัดพ่อตัดลูกดูสักครั้ง”เห็นถิงถิงร่ำไห้ปานจะขาดใจ หว่างอี้จึงยอมใจอ่อน น้ำเสียงของท่านลุงอ่อนโยนลงจากเดิมมาก จนแล้วจนรอดก็ต้องพานางนั่งรถม้ากลับจวนด้วยระหว่างทางนางรู้สึกวิงเวียนศีรษะคล้ายจะวูบ ไม่ใช่เพราะรถม้าโคลงเคลงแต่เป็นเพราะกลิ่นสุราของท่านลุงตลบอบอวลคละคลุ้ง เด็กน้อยเอื้อมมือไปเลิกม่านหน้าต่างเปิดออกระบายอากาศ มองดูทัศนียภาพโดยรอบอย่างตื่นตาตื่นใจ ไม่นานก็ต้องปิดม่านไว้ตามเดิมเพราะกลัวว่าคนของตระกูลว่านจะเห็นเข้า ไม่อยากให้ตัวเองเป็นสาเหตุลากตระกูลจ้าวไปเดือดร้อนด้วยรถม้าเคลื่อนเข้าสู่จวนใหญ่รโหฐาน เมื่อจอดสนิทแล้วหว่างอี้ก็ลงรถม้าก่อนแล้วรอรับหลานสาว ทันทีที่เท้าเล็กเหยียบถึงพื้นถิงถิงกวาดตามองโดยรอบอย่างละเอียด จวนตระกูลจ้าวยิ่งใหญ่กว่าจวน
last updateLast Updated : 2025-11-28
Read more

40.นั่งก็ได้

“ท่านตา ท่านยาย”“แม่เจ้าส่งเจ้ามางั้นหรือ พวกเราตระกูลจ้าวตัดขาดกับนางแล้ว นับตั้งแต่วันที่พ่อของเจ้าเข้ามาอาละวาดในจวนข้าหยู่ถิงก็ไม่ใช่ลูกสาวของข้าอีกต่อไป ไยต้องส่งเจ้ามาที่นี่อีก หรือว่าต้องการให้เจ้ามาขอเงิน”น้ำเสียงของอู๋ห่างเกรี้ยวกราด นัยน์ตาคู่นั้นดุดัน พอพูดถึงหยู่ถิงความโมโหโกโสทวีเพิ่มหลายส่วน ครั้งนั้นอู๋ห่างเคยให้โอกาสหยู่ถิงแล้วว่าจะเลือกทางใด สุดท้ายนางก็ยังยืนยันจะเลือกอยู่ข้างเจียเฉิง หลายปีมานี้อู๋ห่างไม่ได้ข่าวคราวหยู่ถิงเลย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะสั่งทุกคนในจวนห้ามเอ่ยถึง แต่อีกส่วนเป็นเพราะหยู่ถิงถูกเจียเฉิงควบคุมไม่ให้ติดต่อกับตระกูลจ้าว“ที่ข้ามาไม่ใช่อยากได้เงินเจ้าค่ะท่านตา ตอนนี้ท่านแม่ของข้าป่วย”โกหกคำโตอีกแล้วสิ ช่างเถอะมันจำเป็นนี่นา“อาหยู่ป่วยงั้นหรือ”สีหน้าของเมิ่งเหยาตกใจอย่างเห็นได้ชัด ถึงบิดาจะตัดขาดกับลูกสาวไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามารดายังคงอาลัยอาวรณ์ลูกสาวอยู่“เจ้าค่ะท่านยาย สาเหตุที่ท่านแม่ตรอมใจเป็นเพราะรู้สึกผิดต่อพวกท่านทั้งสอง ท่านแม่สำนึกผิดแล้ว แต่จะกล่าวโทษว่าท่านแม่เป็นคนผิดทั้งหมดข้าว่าไม่ยุติธรรม ที่ท่านแม่ทำไปเพราะถูกท่านพ่อบังคับ ข้าอยู
last updateLast Updated : 2025-11-28
Read more
PREV
123456
...
11
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status