All Chapters of Undress Me, Uncle Troy: Chapter 71 - Chapter 80

Tahimik ang buong bahay, tila lumulubog pa sa bigat ng mga salitang binitawan ni Troy kanina. Mahimbing pa rin ang tulog ni TJ, habang ako naman ay nakaupo na sa gilid ng kama, nakahawak sa aking dibdib na parang sinusubukang pakalmahin ang pagbilis ng tibok nito.Nakahawak si Troy sa pinto ng kwarto, nasa anino siya ng ilaw sa hallway. Ang postura niya—nakayuko, nakasandal, parang wala nang lakas—ay mas malinaw pang ebidensya ng limang taon niyang tinago.At bago pa siya tuluyang umalis, bago pa kami lamunin ng katahimikan, lumabas sa bibig ko ang tanong na matagal ko nang kinikimkim.“Troy… lahat ba ng tungkol sa inyo ni Tricia ay totoo?”Napatigil siya.Hindi siya agad lumingon, hindi agad sumagot.Parang isang minuto siyang nanatiling nakatalikod, saka dahan-dahan umangat ang balikat niya sa paghinga. Nang humarap siya sa akin, doon ko nakita ang panginginig ng panga niya at ang pamumuo ng lungkot sa mata niya.“Hindi,” sagot niya, mariin. “Wala sa mga sinabi nila ang totoo. Wala

Hindi ko alam kung ilang minuto o oras na ba akong nakaupo rito sa presintong amoy kalawang at malamig na parang nilalamon ang balat ko. Mula nang biglang dumating ang mga pulis sa bahay, hindi pa rin tumitigil ang panginginig ng mga kamay ko. Para akong nasa bangungot na hindi ako magising-gising.Ang sabi nila, inaaresto raw nila ako sa salang pagpatay kay Papa Apollo.Hindi ko pa rin matanggap ang mga salitang iyon kahit paulit-ulit na silang umaalingawngaw sa tenga ko.At habang nakaupo ako sa maliit na interrogation room, pinagmamasdan ko lang ang puting pader na may bitak, sinusubukang huminga nang normal kahit parang sinasakal ako ng takot at pagkalito.Hanggang sa biglang bumukas ang pinto.At doon ko naisip... sana pala mas masama pa ang nangyari.Dahil mas gugustuhin ko pang makulong mag-isa kaysa makita silang dalawa ngayon.Si Heidi at si Tricia.Pareho silang mukhang nakaayos para sa isang press conference, hindi para sa pagharap sa isang taong sinisiraan nila ng pagkatao

Hindi ko alam kung paano ako nakarating dito. Hindi ko alam kung paano ko nagawang huminga habang hinihila ako ng dalawang jail guard papasok sa makipot na pasilyo ng city jail. Ang alam ko lang… mabigat ang bawat hakbang. Para bang bawat paglapit ko sa rehas ay isa pang pintuang nagsasara sa pag-asa ko.Pagpasok pa lang, sinalubong agad ako ng amoy na pinaghalong pawis, lumang kumot, at takot. Oo, takot—dahil ramdam ko iyon, bagong salta’t walang kasiguraduhan kung may sikat ng araw pa bang bubungad sa akin bukas.“Tanggap ka na sa Dorm C,” malamig na sabi ng babaeng jail officer, hindi man lang ako tinapunan ng tingin. “Ilagay mo ang gamit mo sa sulok. Umupo ka. Manahimik ka.”Iyon lang. Wala man lang tanong kung kumusta ako. Wala man lang patikim ng malasakit.Habang ginigiya ako papasok, ramdam ko ang mga matang nakatitig mula sa loob. Iba-iba ang hitsura, may matanda, may batang halos ka-edad ko, may mukhang sanay na sanay sa buhay-kulungan, at may mukhang bagong basag gaya ko. P

Isang buwan na ang nakalipas.Hindi ko namalayan kung paano lumipad ang panahon dito sa loob, o kung tama ba ang salitang lumipad. Mas bagay sigurong sabihing gumapang—mabagal, mahapdi, at araw-araw may kasamang tuklaw na hindi ko alam kung saan manggagaling.Isang buwan na pala ako rito.Isang buwan na puro pasa ang katawan ko.Isang buwan na halos hindi ako makatulog dahil sa takot na baka sa paggising ko may hahawak na naman sa akin nang marahas.Isang buwan na walang pangalan ang mundo ko maliban sa kahoy na kama ko, malamig na sahig, at amoy ng kulob na nakadikit sa balat ko.Pero ang pinakamasakit sa lahat…Isang buwan na walang dumating.Walang nagtanong.Walang naghanap.Walang nagpakita.Ni isa.Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat, yung sakit sa katawan ko o yung tahimik na pagkapako ng katotohanang… tuluyan na pala akong iniwan sa labas.Noong unang linggo, umaasa pa ako.Bawat tunog ng pinto, bawat ingay ng mga pulis, bawat anino sa pasilyo—akala ko may darating na kakil

Hindi ko na alam kung ilang araw na akong halos hindi kumakain nang maayos. Bawat subo kasi rito ay parang kailangan munang pagdaanan ang sampung desisyon bago mo maisubo: ligtas ba? may lason ba? may gumalaw ba rito? o mas pipiliin ko na lang bang magutom kaysa maabuso?Pero ngayong tanghali, napilitan akong lumabas dahil kumikirot na ang sikmura ko. Baka himatayin ako kung hindi ako lalabas. Baka lalo lang nila akong gawing libangan kapag nawalan ako ng malay.Dinala ko ang tray ko at umupo sa isang malayong sulok, sa mesa na alam kong bihirang upuan ng kahit sino. Masikip ang area, maingay, amoy-pawis ang mga tao, sabay-sabay magsalita ang iba. Pero sa gitna ng kaguluhan, ako lang ang tahimik.Ako lang ang walang kausap.Ako lang ang iniingatan ng lahat—hindi dahil gusto nila akong protektahan, kundi dahil ayaw nila masama sa gulo kapag may planong pagtripan na naman sa ’kin.Tinitigan ko ang pagkain ko—kanin na parang kahapon pa niluto, at ulam na hindi ko na ma-identify kung gula