All Chapters of Undress Me, Uncle Troy: Chapter 71 - Chapter 80

248 Chapters

Chapter 71 - Ang Kanyang Rason

Tahimik ang buong bahay matapos ang pag-uusap namin. Nakaupo ako sa gilid ng kama habang pinagmamasdan si TJ na unti-unting humihikab. Nakapulupot pa rin ang maliit niyang braso sa leeg ng papa niya, parang ayaw nang kumawala.“Tulog na, anak,” mahina kong bulong.Si Troy ang marahang humiga sa tabi ni TJ, akay-akay ang ulo ng bata. Dahan-dahan niyang inalis ang kamay ni TJ mula sa leeg niya at inayos ang kumot. Tinakpan niya ang bata mula dibdib hanggang paa, saka marahang hinaplos ang buhok nito.“Matagal ko nang pinangarap na ganito,” narinig kong sabi niya, halos pabulong.Hindi ako sumagot. Pinagmamasdan ko lang ang paraan ng pagtingin niya kay TJ—puno ng pangungulila, panghihinayang, at pag-ibig na itinatago niya sa limang taong lumipas.Nang tuluyan nang pumikit ang anak namin, tumayo si Troy at marahang lumabas ng kwarto. Sumunod ako, sinarado ko ang pinto nang dahan-dahan. Nasa hallway na siya, nakasandal sa dingding, nakatingin sa sahig na parang may mabigat na pasan.“Emie…

Chapter 72 - Pagkakaunawaan

Tahimik ang buong bahay, tila lumulubog pa sa bigat ng mga salitang binitawan ni Troy kanina. Mahimbing pa rin ang tulog ni TJ, habang ako naman ay nakaupo na sa gilid ng kama, nakahawak sa aking dibdib na parang sinusubukang pakalmahin ang pagbilis ng tibok nito.Nakahawak si Troy sa pinto ng kwarto, nasa anino siya ng ilaw sa hallway. Ang postura niya—nakayuko, nakasandal, parang wala nang lakas—ay mas malinaw pang ebidensya ng limang taon niyang tinago.At bago pa siya tuluyang umalis, bago pa kami lamunin ng katahimikan, lumabas sa bibig ko ang tanong na matagal ko nang kinikimkim.“Troy… lahat ba ng tungkol sa inyo ni Tricia ay totoo?”Napatigil siya.Hindi siya agad lumingon, hindi agad sumagot.Parang isang minuto siyang nanatiling nakatalikod, saka dahan-dahan umangat ang balikat niya sa paghinga. Nang humarap siya sa akin, doon ko nakita ang panginginig ng panga niya at ang pamumuo ng lungkot sa mata niya.“Hindi,” sagot niya, mariin. “Wala sa mga sinabi nila ang totoo. Wala

Chapter 73 - Warrant Of Arrest

Magaan ang pakiramdam ko paggising kinabukasan. Parang unang pagkakataon sa mahabang panahon na hindi ako kinain ng bigat sa dibdib. Tahimik ang bahay, may sinag ng araw na pumapasok sa kurtina, at si TJ ay mahimbing pa ring natutulog sa tabi ko, mahigpit ang hawak sa kumot na parang wala siyang iniyak kagabi.Napangiti ako nang mahina. Ito na ba ang simula. Na sa wakas ay may umuusad na parte ng buhay namin. Kahit papaano, humihinga na ako nang mas maluwag.Nagluluto na ako ng agahan, tahimik na naghahalo sa kawali, habang ramdam ko ang kakaibang ginhawa sa dibdib. Parang may pag-asa na ulit.Narinig ko ang mga yabag pababa sa hagdan.“Wow, ate! Maaga ka nagising para ipagluto kami ng agahan?” tanong ni Harvey.“Maaga talaga ako kapag magaan ang pakiramdam,” sagot ko at nakangiti pa."Aba, magaan ang pakiramdam?" nagtatakang tanong ni Kuya Harold. "Bakit? Sa pagkakaalala ko ay lahat tayo parang binagsakan ng langit at lupa kagabi..."Bubuksan ko dapat ang bibig ko para magbigay ng ir

Chapter 74 - Pagpipilian

Hindi ko alam kung ilang minuto o oras na ba akong nakaupo rito sa presintong amoy kalawang at malamig na parang nilalamon ang balat ko. Mula nang biglang dumating ang mga pulis sa bahay, hindi pa rin tumitigil ang panginginig ng mga kamay ko. Para akong nasa bangungot na hindi ako magising-gising.Ang sabi nila, inaaresto raw nila ako sa salang pagpatay kay Papa Apollo.Hindi ko pa rin matanggap ang mga salitang iyon kahit paulit-ulit na silang umaalingawngaw sa tenga ko.At habang nakaupo ako sa maliit na interrogation room, pinagmamasdan ko lang ang puting pader na may bitak, sinusubukang huminga nang normal kahit parang sinasakal ako ng takot at pagkalito.Hanggang sa biglang bumukas ang pinto.At doon ko naisip... sana pala mas masama pa ang nangyari.Dahil mas gugustuhin ko pang makulong mag-isa kaysa makita silang dalawa ngayon.Si Heidi at si Tricia.Pareho silang mukhang nakaayos para sa isang press conference, hindi para sa pagharap sa isang taong sinisiraan nila ng pagkatao

Chapter 75 - Ang Hatol

Hindi ko namalayan kung ilang oras na ang lumipas mula nang ipinasok nila ako sa selda. Wala akong relo, wala akong cellphone, wala akong kahit anong batayan kung gaano katagal na akong nakakulong. Tanging malamig na upuan, amoy ng kalawang, at mortal na katahimikan lang ang kasama ko.Hindi ko rin alam kung umaga ba o gabi na ba. Walang sinag ng araw ang pumapasok sa maliit na bintanang bakal na nakalagay sa taas ng pader. Tanging puting ilaw lang sa hallway ang kumikislap, minsan umiilaw, minsan naglalaho, parang nanunukso.Ang lakas ng tibok ng puso ko. Mas malakas pa sa tahimik na paligid. Pakiramdam ko, kung may tao sa labas, rinig nila kung paano nagngangalit ang kaba ko.Halos mapatalon ako nang bumukas ang pinto ng selda. Isang anino ang lumitaw mula sa corridor. Sa una, akala ko ay isa na namang pulis na magtatanong, o mas malala, baka si Heidi na naman.Pero hindi.Si Attorney Sampang ang dumating.At nang makita ko siya, parang may kuminang na pag-asa sa dibdib ko.“Attorne

Chapter 76 - City Jail

Hindi ko alam kung paano ako nakarating dito. Hindi ko alam kung paano ko nagawang huminga habang hinihila ako ng dalawang jail guard papasok sa makipot na pasilyo ng city jail. Ang alam ko lang… mabigat ang bawat hakbang. Para bang bawat paglapit ko sa rehas ay isa pang pintuang nagsasara sa pag-asa ko.Pagpasok pa lang, sinalubong agad ako ng amoy na pinaghalong pawis, lumang kumot, at takot. Oo, takot—dahil ramdam ko iyon, bagong salta’t walang kasiguraduhan kung may sikat ng araw pa bang bubungad sa akin bukas.“Tanggap ka na sa Dorm C,” malamig na sabi ng babaeng jail officer, hindi man lang ako tinapunan ng tingin. “Ilagay mo ang gamit mo sa sulok. Umupo ka. Manahimik ka.”Iyon lang. Wala man lang tanong kung kumusta ako. Wala man lang patikim ng malasakit.Habang ginigiya ako papasok, ramdam ko ang mga matang nakatitig mula sa loob. Iba-iba ang hitsura, may matanda, may batang halos ka-edad ko, may mukhang sanay na sanay sa buhay-kulungan, at may mukhang bagong basag gaya ko. P

Chapter 77 - Hanggang Sa Kulungan

Hindi ko alam kung gaano katagal ako nakatulog kagabi—kung nakatulog man ako. Pero tiyak ko, hindi sapat. Pagmulat ko, madilim pa rin ang paligid, tanging ilaw mula sa isang mahinang bumbilya ang lumalamon sa mga anino sa sulok ng selda. Ramdam ko pa rin ang lamig ng sementong sahig sa likod ko, ang makapal na bigat ng katahimikan, at ang nanginginig kong dibdib sa bawat hinga.Una kong gabi, pero pakiramdam ko ilang linggo na akong nakakulong.Habang nakaupo ako sa gilid, yakap ang mga tuhod ko, hindi ko maiwasang magtanong sa sarili.Ilang gabi pa kaya ang kakayanin ko?Pero biglang bumukas ang bakal na pinto sa dulo ng hallway. Mabilis, parang may minamadali. Tumama ang tunog sa pandinig ko na parang martilyong humahampas sa dibdib.“Dorm C, prepare for morning count!”Nagsitayuan ang mga kasama ko. Tumayo rin ako, bagama’t nanginginig ang binti ko.Habang naglilista ang jail officer, napansin kong may tatlong babaeng inmate na kanina pa nakatingin sa akin. Hindi tulad kahapon—hind

Chapter 78 - Lalaban Pa Rin

Isang buwan na ang nakalipas.Hindi ko namalayan kung paano lumipad ang panahon dito sa loob, o kung tama ba ang salitang lumipad. Mas bagay sigurong sabihing gumapang—mabagal, mahapdi, at araw-araw may kasamang tuklaw na hindi ko alam kung saan manggagaling.Isang buwan na pala ako rito.Isang buwan na puro pasa ang katawan ko.Isang buwan na halos hindi ako makatulog dahil sa takot na baka sa paggising ko may hahawak na naman sa akin nang marahas.Isang buwan na walang pangalan ang mundo ko maliban sa kahoy na kama ko, malamig na sahig, at amoy ng kulob na nakadikit sa balat ko.Pero ang pinakamasakit sa lahat…Isang buwan na walang dumating.Walang nagtanong.Walang naghanap.Walang nagpakita.Ni isa.Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat, yung sakit sa katawan ko o yung tahimik na pagkapako ng katotohanang… tuluyan na pala akong iniwan sa labas.Noong unang linggo, umaasa pa ako.Bawat tunog ng pinto, bawat ingay ng mga pulis, bawat anino sa pasilyo—akala ko may darating na kakil

Chapter 79

Hindi ko alam kung paano ako nakatulog kagabi. O kung nakatulog ba talaga ako. Hindi ko na yata alam ang salitang tulog simula nang mapunta ako rito.Parang basta lang pumikit ang mata ko dahil sa sobrang pagod, pero nanatiling gising ang isip ko—alerto, takot, handang tumalon sa kahit anong ingay. Kaya pagmulat ko ngayon, hindi ko ramdam ang sinasabing “umaga.” Wala namang pinagkaiba ang dilim sa liwanag kapag nasa loob ka ng isang selda na hindi naman nagbibigay ng kahit anong pag-asa.Mahina pang gumagalaw ang mga kasama ko sa selda. Yung klase ng katahimikan na hindi mo gugustuhin dahil alam mong may plano na naman ang iba.At hindi na bago sa akin yun.Alam ko kung anong itsura ng mga araw na may balak ang mga taong binayaran ni Heidi.Kumirot ang tagiliran ko nang tumayo ako. Sana hindi na ako masanay sa sakit, pero sa dami ng beses na natamaan ako nitong nakaraang buwan, parang normal na lang na sumasakit ang katawan ko pag gumigising. Pero kahit masakit, kailangan kong kumilos

Chapter 80

Hindi ko na alam kung ilang araw na akong halos hindi kumakain nang maayos. Bawat subo kasi rito ay parang kailangan munang pagdaanan ang sampung desisyon bago mo maisubo: ligtas ba? may lason ba? may gumalaw ba rito? o mas pipiliin ko na lang bang magutom kaysa maabuso?Pero ngayong tanghali, napilitan akong lumabas dahil kumikirot na ang sikmura ko. Baka himatayin ako kung hindi ako lalabas. Baka lalo lang nila akong gawing libangan kapag nawalan ako ng malay.Dinala ko ang tray ko at umupo sa isang malayong sulok, sa mesa na alam kong bihirang upuan ng kahit sino. Masikip ang area, maingay, amoy-pawis ang mga tao, sabay-sabay magsalita ang iba. Pero sa gitna ng kaguluhan, ako lang ang tahimik.Ako lang ang walang kausap.Ako lang ang iniingatan ng lahat—hindi dahil gusto nila akong protektahan, kundi dahil ayaw nila masama sa gulo kapag may planong pagtripan na naman sa ’kin.Tinitigan ko ang pagkain ko—kanin na parang kahapon pa niluto, at ulam na hindi ko na ma-identify kung gula

...

6 7 8 9 10

...

SCAN CODE TO READ ON APP