All Chapters of เมียกาฝาก: Chapter 31 - Chapter 40

30ไม่เหมือนเดิม เมื่อพายุถูกมารดาและเอมมิกาลากเข้ามาในห้องรับแขกซึ่งมี อำพลและอิงอร บิดาและมารดาของแฟนสาวของเขานั่งรออยู่แล้ว ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความมึนงงอยู่ไม่น้อยกับเหตุการณ์ที่จู่ๆ แฟนสาวของเขาก็กลับมา หลังจากที่หายไปเกือบสองเดือน“สวัสดีครับ คุณพ่อ คุณแม่ มานานหรือยังครับ”พายุเอ่ยทักทายบิดา มารดา ของเอมมิกา พร้อมกับเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาหรู ตรงข้ามกับพ่อแม่ของหญิงสาวนั่งอยู่ โดยเอมมิกาเองก็ยังคงตามเกาะติดชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยให้คาดสายตาตามไปนั่งลงข้างๆชายหนุ่มทันทีที่เขาทักทายพ่อกับแม่ของเธอเสร็จ“มาถึงซักพักแล้ว ยัยเอมนั้นแหละเร่งเร้าให้รีบพามาหา” บิดาของหญิงสาวเอ่ยบอกกับว่าที่ลูกเขยอย่างเอาอกเอาใจ เพราะครอบครัวพวกเขาต้องการที่จะดองกับ วิรากุล จนใจจะขาด“คุณพ่อก็...พูดอะไรอย่างงั้นหล่ะค่ะ เอมก็เขินเป็นเหมือนกันนั้น”เอมมิกาเอ่ยบอกด้วยท่าทีเอียงอาย ซึ่งขัดกับความเป็นจริงที่มันซ่อนอยู่ภายในใจของเธอเป็นอย่างมาก เพราะความเป็นจริงแล้ว ที่เธอกลับมาหาพายุนั้น เธอถูกคู่ขาคนสนิทที่เธอนั้นอุตส่าห์หอบผ้าหอบผ่อนหนีตามไปอยู่ต่างประเทศนั้น ผลักไสไล่ส่งอย่างกับ

32ปลอบ NC++มีนาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของคุณพายุ แถมเธอเองก็ยังกอดชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยเหมือนกัน“ตื่นแล้วเหรอ”พายุเอ่ยถามคนตัวบางในอ้อมกอด ที่กำลังนอนจ้องหน้าเขาอยู่อย่างไม่ละสายตา“ค่ะ พอดีจะไปเข้าห้องน้ำ เอ่อ ว่าแต่ทำไมถึงมานอนที่นี้หล่ะค่ะ หนูนึกว่า......”“นึกว่าอะไร หึ”มีนาเม้มปากแน่นเผลอหลบสายตาของชายหนุ่มที่จ้องมองมาที่เธอ เพื่อรอคำตอบ“หนูนึกว่าคุณจะไปค้างกับแฟนคุณนะคะ”“ทำไมถึงคิดว่าฉันจะไปค้างกับเอมหล่ะ”“ก็เธอกลับมาหาคุณลมแล้วนิค่ะ คุณก็ต้องไปอยู่กับเธอไม่ใช่เหรอ”“แล้วถ้าฉันไป จะรู้เหรอว่ามีคนนอนร้องไห้ หึ จริงไหม”หญิงสาวได้แต่นิ่งเงียบ ไม่ยอมสบตากับเขา นี้เขารู้ด้วยเหรอว่าเธอนอนร้องไห้จนเผลอหลับไป“หนูไม่ได้ร้องนะ”“โอเค ไม่ร้องก็ไม่ร้อง แต่หมอนเปียกชุ่มเลย ฮ่า ฮ่า”“อือ ไม่ล้อหนูสิ พอเลย ปล่อย หนูจะไปเข้าห้องน้ำ จะอาบน้ำด้วยค่ะ เผลอนอนหลับไปทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำเหนียวตัวชะมัดเลย”เมื่อมีนาเอ่ยเช่นนั้นพายุจึงยอมปล่อยให้หญิงสาวไปทำธุระส่วนตัว ผ่านไปไม่นานนักเขาก็ได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบพื้นกระเบื้อง ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นเพื่อสาวเท้าเดินไปหาหญิง

34มันไม่เคยเกิดขึ้นสองวันถัดมา....หลังจากที่คุณพายุบอกว่าจะลงไปใต้ เพื่อไปประชุมเกี่ยวกับสัมปทานป่าไม้ที่เขาดูแลอยู่ นี้ก็ใกล้จะครบกำหนดวันที่เขาต้องเดินทางกลับขึ้นมากรุงเทพแล้วโดยตลอดระยะเวลาสองวันที่คุณพายุไม่อยู่ มารดาและแฟนสาวของเขาก็ไม่ได้มาหาเรื่อง หรือพูดจาเหน็บแหนมเธอเลย ต่างคนต่างอยู่ส่วนเธอก็ยังคงใช้ชีวิตปกติสุขที่บ้านสวนดอกไม้ตามลำพัง ส่วนบ้านใหญ่วิรากุลนั้น เธอแทบจะไม่ก้าวเฉียดเข้าไปแม้แต่น้อย หากไม่มีความจำเป็นจริงๆ เพราะเธอไม่อยากให้มันมีปัญหาและอีกอย่างก็คือตั้งแต่คุณเอมมิกากลับมา เธอก็มาบ้านวิรากุลทุกวัน โดยเธอนั้นได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากมารดาของคุณพายุ ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับมีนาแล้ว ช่างแต่งต่างกันอย่างกับฟ้าและเหว มันก็แน่นอนแหละ เพราะนั้นคือว่าที่ลูกสะใภ้ที่นางต้องการ แต่มีนานั้นเธอก็แค่กาฝากของวิรากุลและวันนี้ก็เป็นเหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา ทันทีที่หญิงสาวเลิกงานเธอก็รีบตรงดิ่งกลับมาบ้านสวนดอกไม้ทันที เพราะว่าวันนี้เธอมีออเดอร์ขนมเข้ามา จึงต้องรีบกลับมาทำเพื่อจัดส่งให้กับลูกค้าพรุ่งนี้เช้าถึงแม้ว่าคุณพายุจะโอนเงินเข้าบัญชีให้เธอทุกเดือนบวกกับเงินเดือน

36ฟังกันก่อนได้ไหมหลังจากที่พายุได้รับการรายงานจากคนของเขา ที่ให้เฝ้าติดตามเพื่อดูความเคลื่อนไหวของมีนาแล้วนั้น ชายหนุ่มก็ออกคำสั่งให้คนรถพาตนนั้นกลับวิรากุลทันที ที่ถึงกรุงเทพ ทันทีที่ถึงวิรากุล พายุก็รีบสาวเท้าเร่งตรงไปยังบ้านสวนดอกไม้เพื่อไปดูให้เห็นกับตา ว่าสิ่งที่ผู้หวังดี ส่งข้อความมาบอกเขานั้น มันเป็นความจริงหรือไม่ และเหมือนว่าสิ่งที่เขาภาวนามาตลอดการเดินทางจากใต้จนถึงบ้านวิรากุลไม่ให้มันเป็นเรื่องจริง มันคงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว เพราะสิ่งที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขากับชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนร่วมงานของหล่อน กำลังเดินพยุงกันออกมาจากบ้านสวนดอกไม้ โดยมือหนาของเพื่อนร่วมงานของหล่อนนั้นกำลังพยุงแทบจะโอบกอดภรรยาของเขานั้นออกมาจากประตูบ้าน ด้วยหน้าตาระรื่นชื่นบาน พายุแอบยืนดูคนสองคนร่ำลากัน จนผู้ชายคนนั้น คนที่มีนาบอกเสมอว่าเป็นเพื่อนร่วมงานของหล่อนขึ้นรถและขับออกไป พายุจึงรีบสาวเท้าตรงไปยังบ้านสวนดอกไม้เพื่อจัดการกับผู้หญิงหลายใจ ไม่รักดีคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย คนที่เขาเริ่มเปิดใจให้เข้ามามีอิทธิพลต่อ

38ถ้าไม่ฟังจะถามทำไม“มีนา…เอ่อ…พี่ขอถามได้ไหม”“เขาคนนั้นรู้หรือเปล่าว่าหนูท้อง” วิทย์เอ่ยถามยังรุ่นน้องสาวด้วยความสับสนและมึนงง เพราะตอนนี้ตัวเขาเองก็ไม่รู้จะตกใจกับเหตุการณ์อันไหนก่อนดี ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ที่รุ่นน้องสาวที่เขาหมายปองอยู่นั้นจู่ๆ ก็กำลังตั้งครรภ์ หรือ หญิงสาวนั้นมีความเกี่ยวพันอะไรกับครอบครัววิรากุล ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทที่พวกเขาทำงานอยู่ เพราะเมื่อตอนที่เขานั้นอาสาขับรถไปส่งรุ่นน้องสาวที่บ้านวิรากุลเพราะเธอนั้นเจ็บขาอันเนื่องมาจากอุบัติเหตุเมื่อช่วงบ่าย ที่โรงแรมนั้นเอง เมื่อถึงรั่วบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ตัวเขาเองก็แปลกใจอยู่เหมือนกันว่าเหตุใดรุ่นน้องสาวถึงได้มาพักอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่อย่างวิรากุล แต่เขาเองก็ไม่กล้าที่จะถามเจ้าตัวมากนัก เพราะเกรงว่าจะเป็นการละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของรุ่นน้องสาวมากจนเกินไป“…เอ่อ คือว่า…” “โอเค ไม่เป็นไร พี่เข้าใจหนูนะ ถ้าหนูไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร แล้วตอนนี้ยังปวดท้องอยู่หรือเปล่า หิวไหม”วิทย์เอ่ยถามยังรุ่นน้องสาวด้วยความสงสารและเห็นใจ เพราะดูจากท่าทางและ