Semua Bab เมียกาฝาก: Bab 41 - Bab 50

41ให้เธอทั้งหมดตลอดระยะเวลาที่มีนาหนีหายไป ไม่มีวันไหนเลยที่พายุจะไม่ออกตามหา ทั้งออกตามหาเอง และจ้างนักสืบมืออาชีพช่วยอีกแรง แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตามหาเธอเจอเลยซักนิดพายุพยายามสอบถามไปทางเพื่อนสนิทของหญิงสาวที่ทำงานอยู่บริษัทเดียวกัน โดยอาศัยผ่านพี่ชายของเขาอย่างภีมภพ แต่ก็ไม่มีใครทราบซักคนว่าหญิงสาวได้หนีไปอยู่ที่ไหน บรรดาเพื่อนๆ ของเธอต่างก็เป็นห่วงหญิงสาวเป็นอย่างมาก เพราะมีนาไม่มีญาติหรือพี่น้องที่ไหนเลยส่วนบ้านที่หญิงสาวเธอเคยอาศัยอยู่พายุก็ตามไปดูแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาหญิงสาว ป้าที่อาศัยอยู่ข้างๆ บ้านก็ยืนยันอีกเสียงว่ามีนาไม่ได้กลับบ้านมาซักพักแล้ว ตั้งแต่เธอบอกว่าจะแต่งงาน“วันนี้กลับมาบ้านได้ด้วยเหรอตาลม”พิมพาเอ่ยทักแถมประชดประชันลูกชายตัวดี ที่หายหน้าหายตาไปหลายวันนับตั้งแต่วันที่นังสะใภ้กาฝากนั้นหนีหายไป ลูกชายของนางก็ไม่กลับมาเหยียบบ้านวิรากุลอีกเลยโทรไปหาก็ไม่รับ แม้กระทั้งแฟนสาวอย่างหนูเอมมิกาก็เถอะ ลูกชายตัวนี้ของนางก็หลบหน้า ไม่ยอมรับสายเหมือนกัน จนเดือดร้อนถึงขั้น พ่อกับแม่ของเธอที่เป็นเพื่อนสนิทของนางต้องโทรมาต่อว่า“ลมไปไหนมาค่ะ เอมโทรหาคุณ คุณก็ไม่รับ ไปหาที

43ความจริง“ใครบอกว่ามีนามีคนอื่น”ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกต่างก็หันไปมองยังเจ้าของประโยคคำถามเมื่อซักครู่นี้ทันที ภีมภพและวิทย์จึงยกมือไหว้อินทรและบิดามารดาของพายุด้วยความนอบน้อม“คุณปู่สวัสดีครับ เป็นไงบ้าง หายดีแล้วใช่ไหมครับเนี้ย ไม่เจอกันแค่ไม่มีกี่เดือน หล่อขึ้นมากเลยครับ”“แกก็พูดเกินไป อาการเจ็บป่วยนะดีขึ้นมากแล้ว ได้ยัยน้ำกับตานายคอยดูแลรักษานะ แต่ตอนนี้ปู่ หล่ะปวดหัวกับน้องแกซะเหลือเกิน”“ไม่ต้องคิดตามมันมากครับ เหนื่อยใจเปล่าๆ แต่ว่าเมื่อซักครู่นี้ผมได้ยินใครนะบอกว่ามีนามีคนอื่น ในระหว่างที่แต่งงานจดทะเบียนสมรสกับไอ้ลม”“อ่อ ผมลืมแนะนำ นี้วิทยาครับ หัวหน้าฝ่ายออกแบบบริษัทเรา แถมเป็นเพื่อนร่วมงานที่สนิทของมีนาด้วยนะครับ”“สวัสดีครับคุณท่าน สวัสดีครับทุกคน”“นี้…แก แกที่เป็นชู้กับนังมีนานิ ฉันจำได้ ลมค่ะ คุณจำไอ้นี้ได้ใช่ไหมค่ะ ที่นังมีนาพามันมาพลอดรักกันถึงบ้านหลังนี้ไงค่ะ ใช่ไหมค่ะคุณแม่”หลังจากที่เริ่มจำหน้าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าได้ เอมมิกาก็เริ่มใส่ไฟมีนาทันทีเพื่อให้ทุกคนรังเกียจนังนั้น ถ้าเธอจะไม่ได้โอกาส นังมีนาก็จะต้องไม่ได้เหมือนกัน “ผู้ชายคนนี้ใช่ไหม ที

45ชีวิตใหม่…ที่ไม่ใช่กาฝากวังน้ำเขียว อำเภอปากช่อง……ภายในสวนผักของบ้านไม้หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ ของอำเภอปากช่อง มีหญิงสาวใส่ชุดคลุมท้องสีหวานกำลังก้มๆ เงยๆ เก็บยอดผักตำลึงที่ผลิดอกออกยอดตามริมรั้วของบ้านเพื่อนำไปใส่ข้าวต้มเช้านี้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มนับตั้งแต่วันที่เธอตัดสินใจก้าวออกมาจากวิรากุลและผู้ชายใจร้ายคนนั้น เธอก็ได้ตัดสินใจมาขอพักอาศัยอยู่ที่บ้านไม้หลังนี้ซึ่งเป็นของยายทองและตาอินทร์ผู้ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของมารดาของเธอนั้นเอง และซึ่งในทุกๆปี มีนาจะต้องได้มาพักผ่อนที่วังน้ำเขียวหรือเขาใหญ่อย่างน้อยปีละหนึ่งถึงสองครั้ง เพราะที่แห่งนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่เธอชื่นชอบที่สุดนี่ก็เป็นเวลาเกือบจะห้าเดือนแล้วที่เธอได้มาอาศัยอยู่ที่นี้ เธอเลือกที่จะตัดขาดการติดต่อกับคนทางนั้นแม้กระทั่งกับเพื่อนๆ ที่สนิทกันก็ตาม เพราะถ้าหากเพื่อนสนิทเธอรู้ คนใกล้ตัวของคุณพายุอย่างคุณภีมภพก็ต้องรู้อีกอย่างเธอก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาตามหาเธอหรือเป็นห่วงเธอมากนัก โดยเฉพาะคุณพายุ ในเมื่อเขาเอ่ยปากไล่เธอขนาดนั้น เขาคงไม่เสียเวลาที่จะมาตามหาเธอหรอกมั้ง ป่านนี้เขาคงจะมีความสุขกับแฟนสาวของ

47ใช้ทั้งชีวิตเพื่อชดเชยเมื่อพายุได้ยินพี่สาวพูดแบบนั้นก็นั่งก้มหน้านิ่ง ความรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจที่ในวันนั้นเอาแต่เชื่อคำพูดของคนอื่น ผลักไสไล่ส่งเธอกับลูกไปอย่างไม่มีเหตุผล ถ้าหากวันนั้นเขาเลือกที่จะฟังเธอซักนิด เชื่อใจเธอซักหน่อย ทุกอย่างมันคงไม่เลวร้ายแบบนี้ และยิ่งเขาเห็นผู้หญิงที่กำลังท้อง เขายิ่งรู้สึกผิดจนไม่รู้ว่าชาตินี้ทั้งชาติเขาจะชดเชยมันยังไงให้สาสมกับความโง่งมงายของตัวเองยิ่งนานวัน ความรักที่เขามีต่อมีนามันก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ตลอดเวลาที่มีนาหายไป เขาก็ยังเฝ้าเพียรรอคอยให้เธอกลับมา ออกตามหาทุกที่ ที่คาดว่าเธอจะไป แต่ก็เหมือนความหวังจะริบหรี่เพราะข้อมูลเกี่ยวกับตัวเธอนั้นแทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ ถ้าหากตอนที่เธอยังอยู่แล้วเขาสนใจหรือใส่ใจความรู้สึกของเธอซักนิด เขาก็อาจจะมีข้อมูลหรือลู่ทางในการตามหาเธอกับลูกมากยิ่งขึ้น“ป่านนี้เธอจะเป็นไงบ้าง ลูกของเราคงจะใกล้คลอดแล้วใช่ไหม”“เขาจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เขาจะเหมือนเธอหรือฉันมากกว่ากันนะมีนา”“กลับมาได้ไหม กลับมาให้ฉันได้ชดเชยให้เธอกับลูกนะ ทั้งชีวิตฉันก็ให้เธอได้ ขอแค่เธอกลับมา”“ตื่นเต้นไหม เด็กหญิงพักพิงจะออกมาลืมตาดู

49สายสัมพันธ์พ่อ ลูกตลอดเวลาที่มีนานอนพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล ก็มีบรรดาสมาชิกของวิรากุลมาเยี่ยมเยือนไม่เคยขาด หากโรงพยาบาลอนุญาตให้ญาตินอนเฝ้ากี่คนก็ได้ ทุกคนคงจะพากันมานอนเฝ้ามีนาและเด็กหญิงพักพิงกันหมด เพราะในแต่ละวันกว่าจะพากันกลับไปพักผ่อนที่บ้านพักของหมอนายได้ ก็เล่นเอาซะมืดค่ำและนี้ก็เป็นอีกวันที่บรรดาแขกของคุณพ่อป้ายแดงมาเยี่ยมเยือนมีนาและเด็กหญิงพักพิง นั้นก็คือบรรดาเพื่อนสนิทของพายุนั้นเอง ที่ต่างคนก็ต่างหนีบเอาคนรักมาด้วย จนตอนนี้ห้องพักฟื้นแบบ VIP เต็มไปด้วยบรรดาลุง ป้า น้า อา ของเด็กหญิงพักพิง แถมเจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อยังได้ตำแหน่งหลานคนแรกของกลุ่มมาอีกด้วย “น่าเกลียดน่าชังมาก เด็กหญิงพักพิง ดูแก้มสิ แม่ขวัญอยากกัดแก้มจังเลย”ขวัญแฟนสาวของพีชเอ่ยชมเด็กหญิงพักพิงอย่างเอ็นดู“อันนี้ของรับขวัญจากลุง เอ๊ะ! ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าพ่อพ่อพีชกับแม่ขวัญนะลูก”พ่อพีชที่ตอนนี้โมเมเอาสรรพนามพ่อของเจ้าตัวเล็กไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้น ค่อยๆใส่กำไลข้อเท้าฝังเพชรพร้อมสลักชื่อ พักพิง ไว้อีกต่างหาก ให้กับหลานคนแรกของกลุ่มอย่างเบามือ พร้อมกับก้มลงจูบท