เมียกาฝาก のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 59

50ตัวช่วยที่สำคัญเมื่อมีนาและเด็กหญิงพักพิง พักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลจนครบตามกำหนดแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะต้องพาเจ้าตัวเล็กกลับบ้านไปหายายทองกับตาอินทร์เสียที เพราะตอนนี้สองตายายแทบจะนั่งรออยู่ที่บ้านไม่ไหว โทรมาถามทุกวัน ว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลวันไหน ตากับยายจะไปทำความสะอาดรออยู่ที่บ้าน เมื่อหลานสาวตัวน้อยกลับมา จะได้เข้าพักเลยตอนแรกที่ยายทองกับตาอินทร์รู้ว่าหลานสาวตัวน้อยออกมาลืมตาดูโลกแล้วนั้น ก็จะขออาสามาเฝ้าดูแลมีนาและลูกน้อยที่โรงพยาบาลด้วยความเต็มใจ แต่พอมาถึงโรงพยาบาลก็พบว่าหญิงสาวและลูกน้อยนั้นมีคนอาสาเฝ้าจนจะล้นห้องพักอยู่แล้ว สองตายายเลยจำเป็นต้องไปรอที่บ้านพักเหมือนเดิม และก็เป็นอย่างเช่นเดิมนั้นคือสมาชิกวิรากุลที่ตอนนี้หนีงานหนีการมาจากกรุงเทพเพื่อมาเฝ้ามีนาและหลานสาวตัวน้อย ก็ขันอาสาพากันตามไปส่งสองแม่ลูกที่บ้านพักของมีนาด้วยเช่นกัน“ทวดไม่อยากกลับกรุงเทพเลยครับ ทวดอยากอยู่กับเด็กหญิงพักพิง เด็กหญิงพักพิงจะให้ทวดมาอยู่ด้วยไหมน๊า”อินทร ที่ตอนนี้มีศักดิ์เป็นคุณทวดของเหลนสาวตัวน้อยไปแล้วนั้นกำลังก้มหยอกล้ออยู่กับเด็กหญิงพักพิงที่ตอนนี้ถูกอุ้มด้วยคุณปู่อำพล ที่อุ้มตั้งแต่

52ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมตั้งแต่เด็กหญิงพักพิงลืมตาขึ้นมาดูโลก นี้ก็ย่างเข้าสู่เดือนที่สามแล้ว นับวันลูกสาวตัวน้อยของเธอยิ่งติดคนเป็นพ่อหนักขึ้นเรื่อยๆ หนักขนาดที่ว่า เมื่อไหร่ที่คุณพายุต้องขับรถกลับกรุงเทพเพื่อไปร่วมประชุมหรือเคลียร์งานที่สำคัญๆ ที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ยัยลูกสาวตัวแสบของเธอจะงอแงทั้งวัน ใครเอาก็ไม่อยู่ ไม่ว่าจะเป็นแม่ผู้ให้กำเนิด ยายทองกับตาอินทร์ หรือแม้แต่พี่หมอนายที่มีศักดิ์เป็นลุงก็ตามเถอะ จนคนเป็นพ่อต้องขับรถไปเช้าเย็นกลับเป็นแบบนี้มาตลอดสามเดือน ถ้าหากวันไหนพ่อของเด็กน้อยกลับมาดึก แม่ลูกสาวตัวดีก็จะไม่ยอมหลับยอมนอน เฝ้ารอเพียงคนเป็นพ่อกลับมากล่อมนอนเท่านั้นจนในบางครั้งมีนาก็แอบน้อยใจคนเป็นลูกเหมือนกัน เพราะเธออุ้มท้องมาเก้าเดือนเต็มๆ ทั้งรักทั้งดูแลสุดกำลังของคนเป็นแม่คนหนึ่งจะทำได้ แถมในตอนที่ลูกสาวตัวน้อยอยู่ในท้องก็ยังถูกพ่อของเขาไล่ออกมาตกระกำลำบากอีกต่างหาก แทนที่ลูกสาวเธอจะติดเธอ เข้าข้างเธอ แต่นี้มันไม่ใช่ซักนิดเลย น่าน้อยใจยิ่งนัก“วันนี้รับอะไรดีค่ะ ที่ร้านมีเค้กกล้วยหอมพึ่งอบมาใหม่ๆ ด้วยนะ คุณหมอสนใจไหม”เสียงเจ้าของร้านกาแฟที่เปิดอยู่ในพื้นที่ของโรงพย

54โหยหา NC+++อุ๊แว อุ๊แว อุ๊แวเสียงร้องของลูกสาวตัวน้อยดังขึ้น ทำให้คนเป็นพ่อแม่ที่ตอนนี้ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่เพราะพึ่งเสร็จสิ้นภารกิจสำคัญรีบผงะออกจากกันทันที“อุ๊ย!!”เมื่อพ่อของลูกถอดถอนความเป็นชายออกจากร่องรัก น้ำขาวขุนที่พ่อของลูกปล่อยเข้าไป ก็ค่อยๆ ไหลย้อนลงมาตามขาเรียวอย่างมากมาย เมื่อพายุเห็นดังนั้นจึงคว้าแขนของมีนาให้หยุดรอก่อน“หนูยืนรอแปป ป๊าไปหยิบทิชชู่ก่อน”“ไม่ต้อง เดียวฉันจัดการเอง”“รอ!!”“ฮึยย เอาแต่ใจตัวเอง”เมื่อได้ทิชชู่มา คนต้นเรื่องก็ค่อยๆ นั่งคุกเข่าลงกลางหว่างขาของเมียรักเพื่อที่จะเช็ดทำความสะอาดคราบน้ำรักที่เขาพึ่งปล่อยเข้าไปจนหมดแม็กให้กับเมียรักทันที โดยที่ไม่นึกรังเกียจแต่อย่างใด“เดียวทำเอง เอามานี้”เมื่อมีนาเห็นว่าพ่อของลูกกำลังจะทำอะไร เธอจึงรีบแย่งเอาทิชชู่ที่อยู่ในมือของชายหนุ่มมาเพื่อจัดการทำความสะอาดบริเวณจุดซ้อนเร้นของตัวเอง เพราะหากปล่อยให้เขาเป็นคนเช็ดทำความสะอาดให้ก็ไม่รู้จะเสร็จตอนไหน อีกอย่างลูกสาวตัวน้อยยังร้องไม่หยุด“ยืนอยู่เฉยๆ เดียวป๊าจัดการเอง ป๊าเป็นคนทำให้มันเลอะนะ”“ก็รู้นิว่ามันเลอะ แล้วจะปล่อยเข้ามาทำไม เดียวก็พลาดอ

56หวนคืนรัก“ป้าดีใจนะค่ะ ที่หนูมีนากับคุณหนูตัวน้อยหวนกลับมาอีกครั้ง ป้าดีใจมากๆเลย”“หนูก็ดีใจค่ะ ที่ได้กลับมาวิรากุลอีกครั้ง ได้กลับมาหาทุกๆคน”มีนาเอ่ยบอกกับป้าอ้วนและบรรดาคนงานในบ้านทุกๆ คนที่รวมใจกันออกมารอต้อนรับการกลับมาของเธอและลูกน้อย“ป้านึกว่าชาตินี้ป้าจะไม่ได้เจอหนูอีกแล้ว ไปอยู่ที่นูนเป็นยังไงบ้างค่ะ ลำบากมากไหม”ป้าอ้วนเอ่ยถามยังว่าที่นายหญิงคนใหม่ของวิรากุลพร้อมทั้งเช็ดน้ำตาแห่งความดีใจไปด้วย จนคนอื่นๆ ต่างพากันยิ้มด้วยความเอ็นดู“สบายมากค่ะ ยายทองกับตาอินทร์ของยัยหนูพักพิงแกเมตตาแล้วก็ดูแลเราสองคนแม่ลูกดีมากๆ เลย แล้วก็ยังมีคุณลุงหมอนายที่แอบให้ความช่วยเหลือเราสองคนแม่ลูกอยู่ด้วยค่ะ”“พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร น้ำหล่ะอยากจะตีลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงซะเหลือเกิน แอบไปเจอหลานมาแล้วก็ไม่บอกพวกเรา ปล่อยให้พวกเราวุ่นกับการตามหามีนากับหลานน้อย โดยเฉพาะป๊าของเด็กหญิงพักพิง สภาพแต่ละวัน น้ำหล่ะนึกว่าจะต้องลงน้องไปบำบัดสุราเอาเสียแล้ว”“พูดแล้วก็เอาซักทีดีไหม เนี้ย คุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิง”คุณป้าสายธารพูดพร้อมกับง้างมือจะตีแขนสามีของตัวเอง จนคุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงต้องกระ

58คำขอ…ที่เต็มใจเมื่อนัดแนะกับเพื่อนๆ แล้ว มีนากับพายุก็ขอตัวพาลูกสาวตัวน้อยขึ้นไปนอนก่อน เพราะตอนนี้เด็กหญิงพักพิงนอนหลับคอพับคออ่อนตั้งแต่ลุงภีมภพอุ้มแล้ว แถมไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมาทักทายเพื่อนสนิทของแม่เอาเสียเลย ทำให้บรรดาป้าๆ ทั้งหลายอดได้อุ้มหลานสาวตัวน้อยด้วยความเสียดาย“ดีใจไหม ได้กลับมาที่นี้อีก”พายุเอ่ยถามเมียรักที่ตอนนี้กำลังเอาลูกสาวตัวน้อยเข้าเต้าอยู่ด้วยแววตารักใคร่“ดีใจค่ะ ดีใจมาก แถมได้กลับมาเจอเพื่อนๆ ในที่เดิมๆ อีกด้วย ขอบคุณป๊านะ ที่พามา”ฟอด~ จุ๊บ~พายุหอมแก้มนวลของเมียรักพร้อมทั้งจูบเบาๆ ที่กระหม่อมของลูกน้อยด้วยความรัก นับวันพายุยิ่งกลายเป็นคนคลั่งรัก ติดลูกติดเมีย จนบรรดาเพื่อนสนิทของเขาเอ่ยปากว่า ไม่ค่อยเห็นหัวมันเลย ตั้งแต่ได้เมียกับลูกคืนกลับมาแต่พายุก็หาได้ใส่ใจไม่ เพราะเลิกงานปุ๊ป เขาก็ตรงดิ่งกลับบ้านมาหาลูกกับเมียทันที เพราะเขาอยากแบ่งเบาภาระของเมียรักบ้าง ถึงแม้ที่บ้านจะมีคุณย่าและบรรดาแม่บ้านทั้งหลายคอยช่วยเลี้ยงดูเจ้าตัวน้อยก็ตามเถอะ แต่เขาก็ไม่อยากให้เมียรักต้องเหนื่อยจนเกินไป“ป๊ามาลองนึกย้อนดู เราได้สาวน้อยพักพิงจากเขาใหญ่นี้หรือเปล่านะ เพราะ